PlusBeeldspraak

Laat je niet kisten of de mond snoeren: vier het leven en je gekkigheid

Jenna Ortega danst de Goo Goo Muck in Wednesday. Beeld NETFLIX
Jenna Ortega danst de Goo Goo Muck in Wednesday.Beeld NETFLIX

Het bedorven WK voetbal is als The Walking Dead, weerzinwekkend van begin tot eind en toch kijken er miljoenen naar. Op een ander kanaal trekt Tim Burton tranen met Wednesday.

Bart van der Put

Terwijl de halve wereld met uitgesproken tegenzin naar het bedorven balspel keek, leek het mij beter de andere kant op te kijken. Er was nog een dubieus toernooi op een ander kanaal. Daar was het tijd voor de grote finale. Het was de ontknoping van een brute afvalrace die me jarenlang bezighield – tot ik er op een dag genoeg van had en gefrustreerd afhaakte. Ik was niet de enige. De strijd op leven en dood werd voor een slinkend publiek voortgezet en eindigde afgelopen week na 177 episodes. Ik had er 84 gezien toen ik in 2016 het hoofd afwendde. Wie zou de eindstreep gehaald hebben? Was het speelveld ingrijpend veranderd? Kon ik nog iets van die finale begrijpen?

De regels van het spel op leven en dood waren niet gewijzigd. Onder de deelnemers bevond zich nog een dozijn oude bekenden. De afloop was verbijsterend, maar niet bevredigend. The Walking Dead was nog steeds een bloederige kliederboel. Daryl reed nog steeds op zijn motor door de Amerikaanse apocalyps. Er was niets veranderd: zombies zijn zombies. De verbijstering werd veroorzaakt door een salvo aankondigingen voor vier nieuwe series in het The Walking Dead Universe. Wablief?

De gesel van het Marvel Cinematic Universe daalde ook op de rottende ruggen van de lopende doden neer. Wie de afvalrace overleefde, mag op eigen kracht nieuwe paden bewandelen. Daryl Dixon gaat naar Parijs. We mogen hopen dat de Amerikaanse makers af en toe een zombie met een alpinopet door het beeld laten strompelen en dat Daryl zijn klievende koers op de vélo voortzet. Vergeet The French Dispatch, zet je schrap voor The French Dismemberment. Wat rolt daar nu over de kasseien? C’est la tête de la course.

Het zou amusant kunnen uitpakken, maar aan relativerende humor doen ze niet in het wrede universum van de lopende lijken. Daarom werd het halverwege de afvalrace een doodlopende voorstelling. De dodelijke ernst deed de doden de das om.

Monstermolen

Nee, kijk dan liever naar Wednesday. De achtdelige serie bood mij afgelopen week alles wat The Walking Dead me onthouden had. Ik sloeg vanaf 1980 geen zombiefilm over, maar de fascinatie met het duistere begon met Dracula (1931) en de verhalen van Edgar Allan Poe. De Amerikaanse schrijver en dichter was geen lachebekje, maar is alomtegenwoordig in Wednesday, dat met een aanstekelijke knipoog met diens werk aan de haal gaat.

Wednesday is de naam van de jonge heldin, die we allang kennen als de onverstoorbaar sarcastische dochter uit The Addams Family. De Amerikaanse griezelfamilie schopte het sinds 1938 van cartoon tot sitcom en van speelfilm tot animatiefilm. Het concept is dus net zo uitgekauwd als dat van de zombie, maar er zit nog volop smaak en pit in.

De eerste vier afleveringen dragen de onmiskenbare signatuur van de Amerikaanse filmmaker en vormgever Tim Burton. Zijn biografische meesterwerk Ed Wood (1994) is een kostelijk monument voor alle verschoppelingen, buitenbeentjes en rare snuiters die zich in de kunsten uiten. Burton is er zelf een. Hij behoort tot de zogenoemde ‘monsterkids’ uit de eerste televisiegeneratie, die als kind aan oude monsterfilms verslingerd raakten en daarin hun roeping vonden. Ik ben geen Amerikaan, maar het mag duidelijk zijn dat ik ook een klap van die monstermolen kreeg. Dracula was mijn molenaar.

Rare snuiters

Het is een genot om vijftig jaar na die klap naar nieuw lichtvoetig werk van Burton te kijken, waarin het concept van monsterkids letterlijk wordt uitgewerkt. Dit gaat niet alleen over de familie Addams en de teksten van Poe, dit gaat ook over de verschoppelingen en rare snuiters die deze weken op andere kanalen onzichtbaar blijven omdat ze ongewenst zijn. Het speelse pleidooi voor tolerantie culmineert in een triomfantelijke scène waarin de snedige Wednesday Addams op het Ravenbal van monsterschool Nevermore de dansvloer inneemt.

Burton laat zijn heldin schitterend soleren op de vloervuller Goo Goo Muck van de Amerikaanse rockabillygriezels The Cramps. Kippenvel en waterlanders: ik stond weer op de dansvloer voor de band in Paradiso anno 1986, in het doodgraverstenue dat in onze stam de norm was, maar daarbuiten weerstand opriep. Wednesday-ster Jenna Ortega was toen nog lang niet geboren, maar ze slaat de spijker in de kist. Herstel: op de kop.

Voeg je niet bij de zombies. Laat je niet kisten of de mond snoeren. Vier het leven en je gekkigheid. En luister naar The Cramps.

Wednesday is te zien op Netflix. The Walking Dead houdt nooit op.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden