PlusFilm van de week

La última primavera: schitterende scènes uit een Zuid-Madrileense sloppenwijk

La última primavera.

In La última primavera van de Nederlands-Spaanse regisseur Isabel Lamberti ben je onderdeel van de familie, geen toerist in een sloppenwijk, wat schitterende scènes oplevert.

Haar talent bewees de Nederlands-Spaanse regisseur Isabel Lamberti al in 2015 met Volando voy (‘Vliegend ga ik’), waarmee ze afstudeerde aan de Filmacademie in de richting documentaire. Daarin volgt ze twee broertjes, de 13-jarige David en Jésus van 12, die samen door een onherbergzaam landschap struinen – van school naar huis, zo blijkt pas tijdens de aftiteling.

Sindsdien maakte ze nog twee ­geslaagde korte films: Amor en het voor een Gouden Kalf genomineerde Vader. En al die tijd hield ze contact met de jongens, hun ouders en de rest van de familie Gabarre Mendoza. Voor haar eerste langspeler, La última primavera, keerde Lamberti bij ze terug, thuis in de Zuid-Madrileense sloppenwijk Cañada Real.

In de openingsbeelden is de hele ­familie bijeen op het binnenplaatsje van hun illegale, zelfgebouwde huis: pater familias David, zijn zorgzame vrouw Augustina, hun kinderen ­Angelo, de hoogzwangere Isabel, ­David (die uit Volando voy; Jésus woonde ten tijde van het draaien bij zijn schoonfamilie buiten Cañada Real), Angelines, Alejandro en het nakomertje Alejandro. Ze vieren de derde verjaardag van David, het kind van Angelo en Maria, die ook in de bouwval wonen.

Tijdens het feestje komen er twee agenten poolshoogte nemen. Als de een ziet dat David sr. aan het bouwen is, zegt hij dat dat niet zo slim is, ­omdat binnenkort alles wordt ­gesloopt. Zo introduceert Lamberti heel terloops de hele familie én maakt ze duidelijk wat er op het spel staat: het terrein is verkocht, alle huizen worden gesloopt, de gezinnen zullen worden verplaatst, maar wanneer en waarnaartoe is onduidelijk.

In eendrachtige samenwerking met cameraman Jeroen Kiers, die ook de fotografie deed van Volando voy, laat ze de Gabarre Mendoza’s vervolgens hun ongewisse toekomst naspelen. Het lijkt alsof ze de werkelijkheid ­registreert, maar ze zet de werkelijkheid voortdurend naar haar hand.

Dat levert schitterende scènes op. In de mooiste ontmoet Maria in een troosteloos cafetaria haar moeder, die het niet kan verkroppen dat zij woont in een krot waar een keer per week water wordt geleverd, geen verwarming is, en niemand op- of omkijkt als de stroom weer eens uitvalt.

Na krap 75 minuten zit de hele familie opnieuw aan tafel, voor een fastfoodmaal langs de snelweg. In die tijd heeft Lamberti met alleszeggende beelden, scènes en zinnetjes ­ieders verhaal een beetje uit de doeken gedaan. Hopelijk houdt ze contact met de Gabarre Mendoza’s, want haar film maakt razend benieuwd hoe het verder met ze gaat.

La última primavera

Regie Isabel Lamberti
Met de familie Gabarre Mendoza
Te zien in Eye, Het Ketelhuis, Kriterion, Rialto, Tuschinski 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden