PlusFilmrecensie

La Llorona is knappe arthousehorror uit Guatemala

La Llorona, knappe art­househorror.

De legende van La Llorona, de ‘huilende vrouw’, is diep verankerd in de Latijns-Amerikaanse cultuur. Al sinds ver voor de Spaanse verovering van het continent waart deze geest er rond – die van een vrouw die haar kinderen zag sterven (of, in sommige versies, zelf om het leven bracht) en nu wraak neemt op de kinderen van anderen.

Er zijn vele versies van de legende, en vooral in Mexico was hij al meerdere malen voer voor films. De afgelopen jaren ging ook Hollywood er een aantal keren mee aan de haal voor simpel horrorvermaak. De Guatemalteekse regisseur Jayro Bustamante, die met zijn eerste twee films Ixcanul (2015) en Temblores (2019) al hoge ogen gooide op de internationale filmfestivals, maakt nu een versie die zich niet richt op platte schrikeffecten, maar op onderhuidse spanning. Hij geeft de mythe bovendien weer de expliciete politieke lading die zij in de orale traditie ook vaak heeft.

Van oudsher is de mythe van La Llorona veelal verbonden aan de uitroeiing en onderwerping van de oorspronkelijke bewoners van het Amerikaanse continent bij de westerse kolonisatie. Bustamante toont hoe die genocide helemaal niet tot een ver verleden behoort, door van zijn Llorona een slachtoffer van de Guatemalteekse Burgeroorlog te maken, die woedde van 1960 tot 1996. Wat een burgeroorlog genoemd wordt, was deels een dekmantel voor het systematische uitmoorden van de Maya door regeringstroepen.

Het doelwit van Bustamantes La Llorona is oud-generaal Enrique Monteverde (Julio Diaz). De bejaarde man, die beginnende verschijnselen van dementie vertoont, wordt aan het begin van de film veroordeeld voor zijn voortrekkersrol in de genocide, maar komt vervolgens alsnog op vrije voeten door een vormfout (en een bescheiden dosis corruptie). Het is een onverholen verwijzing naar het lot van de Guatemalteekse dictator Efraín Ríos Montt, die in 2013 werd veroordeeld wegens misdaden tegen de menselijkheid maar zijn straf is ontlopen.

Monteverde verschanst zich met zijn familie in zijn luxueuze appartement. Hoewel de oude generaal de spil van het verhaal is, bekijkt de film de wereld niet door zijn ogen. Bustamante kiest het perspectief van de vrouwen in het Monteverdehuishouden. Enriques echtgenote Carmen (Margarita Kenefic) weigert het verleden onder ogen te zien, ook als hun volwassen dochter Natalia (Sabrina De La Hoz) daar steeds scherper vraagtekens bij zet. Inzet van hun discussies is vaak hoe Natalia’s dochtertje Sara (Ayla-Elea Hurtado) straks naar haar opa zal kijken.

Terwijl de bevolking massaal protesteert op hun stoep, doet de familie binnen alsof alles normaal is. Maar dat wordt steeds moeilijker na het aantreden van de jonge nieuwe huishoudster Alma (María Mercedes Coroy, ook Bustamantes hoofdrolspeelster in Ixcanul), in wier kielzog bovennatuurlijke krachten het huis lijken te betreden. Juist als het gejoel buiten ’s nachts even verstomt, begint in deze knappe arthousehorror de ellende voor de familie Monteverde.

La Llorona

Regie Jayro Bustamante
Met María Mercedes Coroy, Sabrina De La Hoz, Julio Diaz
Te zien via Picl.nl en vanaf 2 juli op diverse andere online platforms

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden