PlusInterview

Kunstenares Thysa Zevenbergen: ‘Kleine Vos, dat ben ik, helemaal!’

Beeld Thysa Zevenbergen

Thysa Zevenbergen snijdt haar illustraties uit met een x-acto-mesje. Kleine Vos heeft in haar nieuwste boek een milde identiteitscrisis: andere dieren doen dingen samen, zij is altijd alleen. Daar voelt de kunstenaar zich verwant mee. ‘Ik kan niet níet autobiografisch werken.’ 

Nadat ze drie jaar in een camper­busje door Europa had gereisd, is kunstenares Thysa Zevenbergen (33) eindelijk neergestreken. In het Spaanse Polopos – ja, zij is de Thysa die met haar vriend Wijnand in 2019 meedeed aan het RTL-programma Polopos waarin Nederlandse stellen een bestaan probeerden op te bouwen in het Spaanse bergdorpje tussen Granada en Almería. Sterker: zij en Wijnand wonnen het programma. Ze runnen nu een gastenverblijf en een koffiebar, La Pequeña Raposa, de kleine vos, naar de hoofdpersoon van haar ‘cut­art’ prentenboeken Kleine Vos op zoek naar Overal & Nergens en Kleine Vos en het mooiste wat er is.

Overal & Nergens was een weerslag van haar eigen rusteloze jaren. “Het gaat erover dat het geluk in jezelf ligt besloten en dat het niet uitmaakt waar je bent op deze wereld.” In het nieuwe boek, dat onlangs verscheen bij uitgeverij Samsara, raakt Kleine Vos in een milde identiteitscrisis. Ze ziet allemaal dieren die in groepsverband dingen doen – zwemmende eendjes, op een tak wiegende mussen. En zij is maar alleen. “Ze krijgt twijfel over zichzelf. Wat kan ik dan eigenlijk? Pas als ze een andere vos ontmoet, ziet ze zichzelf door zijn ogen.”

Rijmvorm

‘Het was een lange reis kun je wel stellen,/ wat ben ik blij dat ik er ben./ En Kleine Vos, ik wil je wel vertellen: / Jij bent het mooiste wat ik ken.’ Daarmee besluit het boek in de happy ending die ze zelf vond in haar relatie met haar vriend. “Ja, ik ben Kleine Vos, helemaal! En ik woon nu in een dorp waar ’s avonds de vossen rondlopen, in een huis met mijn eigen vos. Ik heb het boek ook aan hem opgedragen. Ik denk dat je als kunstenaar niet níet autobiografisch kunt werken. Dat alles gerelateerd is aan je eigen ervaringen, maakt dat het werk goed is.”

Ze bedacht het verhaal van het eerste deel zelf, maar vroeg schrijver Ru de Groen het om te zetten in rijmvorm. Het verhaal van het tweede deel bedachten ze samen. “Ik ben in verschillende landen opgegroeid. Ik was vijf toen we naar New Jersey verhuisden, daarna woonden we in Parijs, daarna kwam Engeland. Ik spreek veel talen, maar geen van die talen supergoed. Daarom heb ik zijn hulp ingeschakeld.”

Thysa Zevenbergen aan het werk.

Zevenbergen studeerde tweedimensionale kunst, tekenen en schilderen aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en deed een vervolgopleiding aan het Pratt Institute of the Arts in Brooklyn, New York. Het snijden van afbeeldingen uit papier kwam op een instinctieve manier in haar leven.

“Ik was naar Londen verhuisd om daar samen met mijn toenmalige vriend een nieuw bestaan op te bouwen. Maar hij werd er verliefd op een ander en zo kwam er na vijfenhalf jaar een einde aan die relatie. Tijdens mijn verdriet daarover ben ik begonnen vogels uit te snijden. Echt bij toeval. Er lag een stuk papier voor me, en er lag een scherp mesje. Ik was er een beetje mee aan het spelen en sneed een vogeltje uit, een heel klein vogeltje. Het voelde voor mezelf alsof ik weer ging uitvliegen, zoals dat vogeltje – dat ik na die verbroken relatie zo het gevoel van ultieme vrijheid weer kon terugvinden.”

Duistere tonen

Ze snijdt voor de Kleine Vos-boeken de hele illustratie uit wit papier. Ze houdt dan een vel over met uitgesneden gaten, waarin alle figuren met elkaar zijn verbonden. “Dat scan ik dan en met Photoshop voeg ik daarna de kleuren toe. Voor het eerste boek heb ik gekozen voor de kleuren van de regenboog. Maar dit keer gebruik ik veel grijsblauwe, duistere tonen. Vanwege die identiteitscode, maar ook omdat ik voor dit boek de omgeving heb weergegeven waar ik nu woon, de vallei, de bergen, de zee.”

Voor het snijden moet ze een extreem vaste hand hebben. “Er zijn dagen dat ik te veel koffie heb gedronken, dan kan ik helemaal niets. Dat is lastig, aangezien mijn vriend barista is.”

Tekenen is ze altijd blijven doen. Schilderen heeft ze sinds ze haar cutart ontdekte niet meer gedaan. “Ik heb geen penseel meer aangeraakt. Dat hoop ik wel te veranderen trouwens, nu ik weer in een huis woon. Ik heb natuurlijk drie jaar met die bus rondgereisd. Werken met olieverf is dan heel lastig, het duurt lang voor die droog is en ik had geen zin met allemaal natte doeken rond te rijden. Wat dat betreft is cutart heel handig, je kunt het overal doen. Alleen heb je wel heel veel papiersnippers.”

www.thysart.com

Samsara, €14,90, 40 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden