Plus Achtergrond

Kunstenaar Ben Kreukniet: ‘Wat ik maak laat ik eerst aan mijn kat horen’

In het torentje van de Bijenkorf werkte kunstenaar Ben Kreukniet aan zijn installatie In Our Mind’s Eye, deze week te zien in de Bijenkorf in Eindhoven.

‘Het is eigenlijk een metafoor voor het gebruiken van technologie om dingen te zien die we eigenlijk niet kunnen zien.’ Beeld Ben Kreukniet

Zelf beschrijft Ben Kreukniet (38) zijn kunst­installatie als ‘een ruimtelijke installatie die geluid en licht gebruikt om de grenzen van het ­menselijk waarnemen te kunnen ­verkennen.’ “Maar dan denk je waarschijnlijk: oké, leuk Ben, maar wat bedoel je nou?”

De Australische kunstenaar, wonend en werkend in Amsterdam, heeft in Room on the Roof, de atelierruimte boven in de Bijenkorf, een half jaar gewerkt aan zijn kunstinstallatie In Our Mind’s Eye, waarin technologie, licht en geluid samen­komen. Het werk is tot en met zondag in de Bijenkorf in Eindhoven te zien ­tijdens de Dutch Design Week.

Het kunstwerk bestaat uit 66 lampen en 21 speakers die een cirkel vormen. Om het echt te ervaren, moet je er inlopen. De lichten in de kleuren rood, groen en blauw gaan op ritmische wijze in elkaar over, terwijl rustgevende geluiden om je heen door de kamer bewegen. Die ­geluiden klinken bijna buitenaards, Kreukniet heeft ze zelf met een synthesizer gemaakt. “Ik probeer geen muziek te maken, maar kleuren en ruimte uit te drukken met geluid. Als ik iets heb gemaakt, laat ik het altijd eerst aan mijn kat Pierre horen, aan hem kan ik zien of het wat is.”

Midden in de cirkel hangt een ronde spiegel waarin de lichten in hypnotiserende ­patronen reflecteren, de essentie van het werk. “Er zijn dingen die mensen eigenlijk niet kunnen waarnemen, maar waarvoor we technologie ontwikkelen om dat toch te doen. Denk maar aan een telescoop of een radio-ontvanger. Dat heb ik altijd heel interessant gevonden. De spiegel is van een materiaal dat wit licht verdeelt, waardoor het spectrum zichtbaar wordt. Het is eigenlijk een metafoor voor het gebruiken van technologie om dingen te zien die we eigenlijk niet kunnen zien.”

Verliefd op Amsterdam

Kreukniet is geboren in Sydney en kwam naar Nederland toen hij 23 was. “Ik zou hier drie maanden blijven, maar dat liep een beetje uit de hand,” lacht hij. “Ik werd verliefd op Amsterdam. Ik voelde me meteen erg verbonden met het land, ik denk omdat mijn vader Nederlands is. Hij is in rond zijn twintigste naar Australië ­gegaan en niet meer teruggekomen, eigenlijk deed ik hetzelfde, maar dan andersom.”

In Amsterdam ging Kreukniet aan het werk als architect. “Ik heb samengewerkt met geweldige architecten. Daar heb ik veel van geleerd. Dat gebruik ik in mijn kunst. Tien jaar geleden had ik echt niet de kennis om dit kunstwerk te maken, ik twijfel weleens of ik dat nu wel heb.”

Kreukniet begon zo’n zes maanden geleden met brainstormen in Room on the Roof, het ­torentje van de Bijenkorf, waar sinds 2015 artiesten, kunstenaars, architecten en andere creatieven worden uitgenodigd om nieuw werk te maken.

“Om daar te werken was geweldig, Je bent midden in Amsterdam en kijkt uit over de stad, maar toch ben je helemaal alleen. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn omgeving veel ­invloed heeft op mijn werk en deze plek werkte erg inspirerend. Het lukt me bijna nooit om mijn ideeën te beschrijven in woorden, ik ga altijd snel over op het maken van schaalmodellen en animaties. Voor dit project ben ik op mijn computer aan de slag gegaan, net zolang tot het overeenkwam met wat ik in mijn hoofd had.”

‘Niet genoeg ruimte’

Het maken van de losse onderdelen van de ­installatie deed Kreukniet in zijn studio boven club De School in West. Dat was nogal wat werk; alle lampjes en speakers zijn met de hand gemaakt. “Het waren best lange dagen. Meestal ging ik naar huis als mensen de club in gingen en kwam ik terug als iedereen er weer uit kwam strompelen.”

Het idee was er, de onderdelen waren er, maar de kunstinstallatie is pas deze week in Eind­hoven voor het eerst helemaal in elkaar gezet. In Room on the Roof of Kreukniets studio was er simpelweg niet genoeg ruimte. “Het was best spannend dat nog niemand het in zijn geheel had gezien.” Toch had Kreukniet er vertrouwen in. “Een groot deel van mijn werk draait om het geluid en de lichten, het voordeel is dat ik die ­altijd nog kan aanpassen. Dat kalmeerde de ­zenuwen een beetje. Maar gelukkig was het niet nodig, ik was meteen blij toen ik het zag.”

In Our Mind’s Eye, t/m 27/10 in de Bijenkorf in Eindhoven, tijdens de Dutch Design Week. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden