Plus Reportage

Krijgt de reünie van Krezip een langer vervolg?

Krijgt de reünie van Krezip een vervolg nu het eerste deel van de hereniging – het optreden op Pinkpop – uitmondde in een hartverwarmend weerzien met het publiek? “Dit smaakte naar meer.”

Jacqueline Govaert van Krezip tijdens de tweede dag van het muziekfestival Pinkpop. Beeld ANP

Ze schiet dan toch nog vol. Jacqueline Govaert is 55 minuten lang door de Krezip-reünie op Pinkpop geraasd alsof het laatste optreden niet tien jaar, maar tien dagen geleden was. Maar bij de aankondiging van slotsong Sweet Goodbyes nemen de emoties het toch over. Ze pauzeert even, tuurt in de verte. ‘Ik wil nog even naar jullie kijken. Wat zijn jullie mooi’.

Een uurtje na het optreden is de sfeer allang niet meer gespannen of nostalgisch. Govaert is vooral vrolijk, euforisch bijna. Aan picknicktafeltje op het backstage terrein van Pinkpop struikelt ze bijna over haar woorden. “Het precies gegaan zoals je hoopt dat het gaat,” recenseert ze. Maar: “Vooraf waren er toch ineens zenuwen! Onderweg in de auto wilde ik op een gegeven moment met niemand meer praten. Ik wilde hier voor de show ook niemand zien. Het was allemaal even too much. Ik zag Annelies (toetseniste Annelies Kuijsters, red.) vooraf al met tranen in haar ogen. Ik dacht: o nee, dat wil ik nu nog niet.”

Nu komen de tranen na afloop van een hartverwarmend reünieconcert op het hoofdpodium van Pinkpop. “Het was de eerste gig in 10 jaar, hè. We hebben ons echt goed voorbereid, maar je weet toch niet hoe het uitpakt. Hoe gaat het voelen, hoe reageert het publiek? Dat merk je pas als je er staat. Maar alles viel op zijn plek.”

Als oude vrienden vallen de band (voor de zesde keer present) en het festival elkaar in de armen. De voorgeschiedenis is ook wel heel fraai: het als tienerband in 2000 op Pinkpop doorgebroken Krezip was een decennium lang met prepensioen. Het vijftigste Pinkpop werd het decor van een vrolijke hereniging.

‘We zijn weer thuis,’ zegt Govaert (37) vlak na opkomst tegen het publiek. Zo voelt het twee uur later nog steeds: “Dat gevoel van het podium oplopen met zijn zessen, vergeet ik ook nooit meer. Na tien jaar ben je je er extra bewust van hoe bijzonder het is om dit met z’n zo’n mooie club te kunnen te doen.”

Naast haar knikt bassist Joost van Haaren. Hij meldt tijdens het optreden te hebben geprobeerd ‘geheugenfoto’s’ te maken. “Ik wilde al die momenten onthouden. Wilde het gevoel opslaan, maar dat is moeilijk.”

Het is er uit voor hij er erg in heeft: “Dit smaakte echt naar meer. Als we volgende week weer zouden kunnen aftikken voor het volgende concert, zou ik het doen.”

Maar: het volgende concert is pas in oktober. Drie zijn het er, in de Ziggo Dome in Amsterdam. Ze vormen het tweede deel van de reünie van Krezip. En, hoewel er al twee nieuwe liedjes verschenen, staat er echt niets meer op de planning, zeggen de twee. Geen album, geen clubtour, niet meer festivals.

Tenminste: vooralsnog niet. Want als de zangeres en de bassist filosoferen over het verdere verloop van de reünie vallen nergens woorden als ‘definitief’ of ‘nooit meer’. “We zitten nu nog helemaal in de roes van Pinkpop. Volgende week beginnen de eerste vergaderingen voor de Ziggo Dome. We hebben echt nog niet veel verder gekeken dan dat,” probeert Govaert.

Wie de bandleden zag genieten van hun rentree op Pinkpop kan zich amper voorstellen dat deze comeback na drie shows in oktober al weer voorbij is. Muzikaal lijken daarvoor ook mogelijkheden. Natuurlijks steunde deze comebackshow grotendeels op oud succesmateriaal, maar de twee nieuwe liedjes (het kleine Lost Without You en rocker How Would You Feel) kunnen de brug vormen naar meer. 

Ook opvallend: Govaert trok de tweede huid van rock-’n-rollfrontvrouw meteen weer aan. Speelde ze solo vooral sobere pianosongs, op het Pinkpoppodium beheerst ze het grote gebaar nog steeds. Waarom zou ze dat talent niet wat vaker gebruiken?

“We zitten echt op dezelfde golflengte voor een vervolg. Ons plan gaat niet verder dan we nu hebben afgesproken,” zegt Govaert. “Vergeet niet: we hebben allemaal andere levens, hè. Annelies is ziek geweest. Mijn zus Anne had tien jaar geen concert gespeeld. We wisten zelf ook niet goed wat we moesten verwachten. Maar oké, dit is toch wel een ietsje beter dan ik in mijn hoofd had.” Een schaterende lach volgt. “Ik weet niet wat er nu allemaal gaat gebeuren. Het loopt een beetje uit de hand.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden