Achtergrond

Kort! laat zien dat filmmakers wél creatief zijn

Een nieuwe reeks korte films onder de vlag van Kort! geeft vrij spel aan de fantasieën en waanbeelden van hun hoofdpersonages, al kleuren de films zelf netjes binnen de lijntjes.

Still uit En Route. Beeld Studio_Ruba

De afgelopen maanden wordt er steeds nadrukkelijker geklaagd over de tanende kwaliteit van de Nederlandse film, en dat gesprek bereikt op het Nederlands Film Festival (NFF) in Utrecht een nieuw crescendo. Te veel middelmaat, te weinig creativiteit en fantasie – dat is in het kort het gemiddelde gevoel over Nederlandse cinema, zoals dat afgelopen februari uit een enquête onder filmmakers naar boven kwam.

De nieuwe reeks korte films gemaakt onder de vlag van de reeks Kort! lijkt via een omweg een antwoord te geven op die klacht. Niet dat de tien filmpjes allemaal buiten de gebaande paden treden, maar ze draaien wel vrijwel zonder uitzondering om hoofdpersonen die het flink te stellen hebben met hun fantasie – en uiteindelijk een harde realiteit onder ogen moeten zien. Van een hallucinerende kickbokser in Colosseum (Gonzalo Fernandez) tot de interieurdesigner wiens huis wordt leeggeroofd in Stuff (Malu Janssen).

Puntgaaf

Het ontwikkelingstraject Kort! geeft sinds 2007 jaarlijks tien filmmakers de kans om een korte film te maken. Vanavond gaat op het Nederlands Film Festival in Utrecht de dertiende reeks in première, met tien kortfilms van beloftevolle Nederlandse makers. Vanaf 6 oktober zijn de films ook iedere zondag op een onmogelijk tijdstip op NPO 3 te zien.

Still uit Nervosa. Beeld Rinkel Film

Dat de films veelal keurig binnen de lijntjes kleuren, is niet altijd een klacht. Een van de sterkere films in de reeks is En route van Marit Weerheijm, een puntgaaf uitgevoerd staaltje sociaalrealisme in de traditie van Ken Loach. Weerheijm won met haar afstudeerfilm Grijs is ook een kleur in 2016 een studenten-Oscar; deze nieuwe short is op het NFF genomineerd voor een Gouden Kalf. Hier is de fantasie van de negenjarige Inay de drijvende kracht: als ze alles in slowmotion doen, verzekert ze haar jongere broertje, eten ze aan het eind van de dag alleen maar toetjes. Pas aan het eind van de knap vertelde film wordt duidelijk hoe treurig het is dat ze daarin gelijk heeft.

Zomerse coming-of-age

Ook Kamer 330 (Jenneke Boeijink), over een jonge schoonmaakster in een hotel die op haar zeventiende verjaardag geconfronteerd wordt met geweld onder gasten, speelt vakkundig met de regels van een genre – de thriller, in dit geval.

Mooie Alexander (Marc Wagenaar) is een zomerse coming-of-age rond de ontluikende homoseksuele gevoelens van de titelfiguur. Venserpolder (Teddy Cherim) gaat heerlijk aan de haal met de multiculti­komedie in een verhaal over een Ghanese prins die in de Amsterdamse wijk Venserpolder een schoonmaakimperium voor zichzelf heeft opgebouwd. En in Re-entry (Ben Brand) blijkt dat spirituele grote-ideeën-scifi ook prima in tien minuten past.

Elementen uit de sciencefiction steken ook de kop op in Jouw mooie rubberbrein van Jelmer Wristers, maar dan wel in de zeer aardse setting van een oude varkensboerderij. Overdag ontvouwt het leven van de boer en een knecht zich er even nuchter als zwijgzaam, maar ’s nachts krijgen hun demonen vrij spel. De speelse en raadselachtige titel dekt eigenlijk maar half de lading – raadselachtig is de film wel, speels niet zozeer. Intrigerend en ongrijpbaar wel, op een manier die zowel fascineert als frustreert.

Stacaravan

De meest opvallende stijloefening is Verwijt der mensen van Rob Lücker, een van de meer ervaren regisseurs van de groep – hij regisseerde onder meer alle afleveringen van de succesvolle absurdistische komedieserie Rundfunk. Deze korte film over een oude man, een jongetje en een ezel is gebaseerd op een parabel van de middeleeuwse islamgeestelijke Nasreddin Hodja, en geeft in zijn vorm de vroege film een hedendaagse update – grofkorrelige zwart-witbeelden, tussentitels en al.

De fantasie van het hoofdpersonage krijgt het meest vrij spel in Nervosa van Thessa Meijer. De film speelt zich vrijwel geheel af in een oude stacaravan, waar de negentienjarige Jade zit opgescheept met de magere Rex en de lijvige Bo. Dat niet alles is zoals het lijkt, is al snel duidelijk. De fantasieën en waanbeelden van een jonge anorexiapatiënt bouwen op naar een emotionele climax.

Het 39ste Nederlands Film Festival duurt nog t/m 5 oktober. Vanaf 6 oktober zijn de korte films te zien op NPO 3 vanaf 23.20 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden