PlusBoekrecensie

Knap, al die stemmen in De Tas, maar de nieuwe roman van Désanne van Brederode is ook wat klef

Desanne van Brederode, De tas, boeken, boek Beeld Getty Images
Desanne van Brederode, De tas, boeken, boekBeeld Getty Images

Lichtgetinte man met donker haar laat een tas achter in een drukke Nederlandse stationshal. Paniek! Terreur! Jihad! Dat lijkt in elk geval de eerste impuls van een beveiliger en twee politieagenten.

De verdachte man, die Abdulrahman heet, wordt staande gehouden en blijkt heel andere motieven te hebben. Het zal niet de laatste keer zijn dat Désanne van Brederode de lezer op het verkeerde been zet. In De tas, haar veertiende boek, is niks wat het lijkt: Abdulrahmans motieven niet, de vertellers niet, en zelfs de tas niet.

Trouwens, de tas ís een van de vertellers. Net als de stationshal, die ook in de eerste persoon aan het woord komt – naast een groepje willekeurige personen die in uitvoerige brieven hun hart uitstorten bij een hen onbekende lezer, mede aangespoord door de vraag: waarom tijm?

Harmonieus

Ondanks die raadselachtige vraag en de meerstemmige vertelvorm is De tas een overzichtelijke roman. De hedendaagse maatschappelijke kwesties vormen een levendige achtergrond voor een tijdloos verhaal over de liefde, en een teder portret van een sympathieke worstelende man.

Dat Van Brederode alle stemmen tot een harmonieus geheel verweeft is knap – al zijn de harmonieën wel wat klef. De vertellers hebben verschillende achtergronden, beroepen, leeftijden, maar praten op dezelfde hooggestemde, adolescenterige toon over De Liefde. Of over hun Verloren Illusies. Ze combineren een vermoeiende breedsprakigheid – zes voorbeelden waar er twee hadden volstaan – met een voorliefde voor grote woorden en clichés: “Kom die droom, die illusie uit – ik ben dat sadistische meisje van vijftien al jaren niet meer, dat wéét je toch?!”

Hunkering

Vrijwel alle briefschrijvers laten zich meeslepen door hun vertelling, terwijl voor de lezer lang niet altijd duidelijk is wat er precies op het spel staat, of wat voor soort persoon er aan het woord is. Pas tegen het eind leren we wat de briefschrijvers gemeen hebben, en wordt de grote reden achter de eenvormige hunkering onthuld. Maar ook die onthulling heeft iets puberaals, iets zoets, iets bedachts.

Misschien is die vorm – meerdere vertellers die in de eerste persoon hun hart uitstorten – simpelweg niet Van Brederode’s forte. En misschien is het geen toeval dat de hoofdstukken waarin Abdulrahman centraal staat, en waarin zijn minder hooggestemde conflicten vanuit de derde persoon worden beschreven, de beste van het boek zijn.

De tas. Beeld
De tas.

Fictie

Désanne van Brederode
De tas
Querido, 316 blz
€22,99

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden