Plus Boekrecensie

Kleine misdaden zonder slachtoffers bij Abdelkader ­Benali

De Arbeiderspers, €21,50, 230 blz

Osama en zijn ouders juichen nog net niet als ze nieuwe schimmelplekken in huis ontdekken, maar het scheelt niet veel. Lekkage is ook altijd welkom. Tocht en overlast: godsgeschenken. Osama en zijn ­ouders hebben namelijk vijfhonderd punten nodig. 

Dan pas is hun ellende ‘urgent’, en komt het gezin in aanmerking voor een nieuwe woning. Dus als de inspecteur langskomt, zetten ze de ramen vanaf ’s ochtends vroeg wijd open en vervangen ze de werkende lampjes voor de zekerheid door doorgebrande.

Komische, onschuldige, of zeg maar gewoon terechte oplichterij, kleine misdaden zonder slachtoffers: vader Ahmed heeft er ervaring in en kijk op. Na zijn ontslag als havenarbeider vult hij zijn uitkerinkje aan met een dubieus soort transport­service. In een gestolen Ford Transit, met behulp van de Stratengids, stropen ­vader en zijn elfjarige zoon Rotterdam en omgeving af, op zoek naar tweedehands meubels en klanten.

De creatieve zoektocht naar inkomsten, het chronische gevecht tegen de armoede, de ongeneeslijke hoop op en de fantasie over rijkdom, plus de mensenkennis van een kleine hosselaar: die onderdelen vormen de belangrijkste en meest geslaagde verhaallijn van De weekendmiljonair, de achtste roman van Abdelkader Benali (1975). 

De andere verhaallijnen – bijvoorbeeld die over Osama’s veel te harde groei, of over de jeugd van zijn ouders in ‘het land van de Atlas’ – zijn beduidend minder sterk, en wat ­storender is: ze vormen geen overtuigend geheel.

Naarmate de roman vordert, begint De weekendmiljonair steeds meer aan te voelen als een muziekstuk waarvan de verschillende partijen op zichzelf aardig klinken – maar het samenspel klinkt net niet soepel, de afstemming ontbreekt, en het geheel heeft iets ongemakkelijks. Soms zelfs iets vals. 

Belangrijke, haast cruciale informatie over de personages wordt pas tegen het einde onthuld. Krachtige motieven of verlangens komen uit de lucht vallen en verdragen zich moeilijk met eerdere passages. 

Misschien was Benali’s luchtige, ogenschijnlijk spontane toon beter tot zijn recht gekomen bij één duidelijk overheersende verhaallijn. De weekendmiljonair is al met al een vermakelijke, maar ook te losjes of te overhaast gecomponeerde roman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden