Review

King Lear: 'Mooie scènes te karig voor drie uur teksttoneel' ***

Als Assepoester staat ze op het toneel: de zuivere Cordelia. Maar Shakespeare schreef geen sprookjes. Gevraagd naar de liefde voor hun vader, de oude koning Lear, huichelen haar twee zusters een liefdesverklaring - alleen Cordelia weigert: 'Ik kan mijn hart niet ophijsen naar mijn mond.'

(VLNR) Daan Schuurmans, Bracha van Doesburg, Lykele Muus en Marieke de Kleine tijdens de uitvoering van het toneelstuk King Lear van William Shakespeare door Het Toneel Speelt.Beeld ANP

Haar oprechtheid wordt bestraft met verbanning uit het koninkrijk, dat onder haar zussen wordt verdeeld. En dat is nog maar het begin van de ellende in een stuk waarin driekwart van de personages sterft.
Het Toneel Speelt brengt Shakespeares tragedie King Lear (1606) zonder inkortingen en dat verdient lof. Geen pogingen het verhaal te actualiseren, geen moderne fratsen met videoprojecties, maar drie uur degelijk teksttheater dat een diepe buiging maakt voor de smeuïge zinnen van de bard van Avon.

Het betekent ook dat het verhaal over geperverteerde kinderen en tirannieke vaders nogal taai en stroperig is. In de regie van Jaap Spijkers worden alle stadia van Lears (Mark Rietman) deerniswekkende werdegang minutieus doorlopen. Op het dieptepunt heeft de tevreden hummende koning in kamerjas alle gevoel voor decorum verloren. Rietman is technisch virtuoos; alsof er iets vochtigs meepraat in zijn mond, zo klinkt zijn radeloosheid. Maar ergens blijven zijn Lear en diens tragedie op afstand.

Tijdens de eerste helft wordt het parcours uitgezet, waarin de personages na de pauze één voor één hun ondergang tegemoet gaan. Dan heeft het hof plaatsgemaakt voor een bos met donder en bliksem en wint het stuk aan grimmigheid, verbeeld met plastisch geweld en tot ragebollen verworden zussenkapsels.Rietman wordt omringd door een elfkoppige, grotendeels jonge cast, die niet altijd raad weet met het gewicht van Shakespeares tekst. Het verraad, de vuigheid; ze worden benoemd in uitgesponnen dialogen, maar de onderliggende motieven worden niet invoelbaar.

Er zijn mooie scènes. Jules Croiset ontroert als de blinde dienaar. Fabian Jansen geeft de venijnige nar krachtig gestalte. Maar voor drie uur teksttoneel is het te karig. Deze King Lear is sympathiek in zijn poging het zeventiende-eeuwse stuk recht te doen, maar blijft te cerebraal om echt te raken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden