PlusInterview

Kinderboekklassieker Lampje wordt familieserie: ‘We zijn dat zwaarmoedige niet uit de weg gegaan’

Met een combinatie van (inter)nationale locaties, een vuurtoren uit drie delen en een belangrijke rol voor visual effects krijgt de wereld van Lampje vorm. Het veelgeprezen kinderboek van Annet Schaap wordt verfilmd als vierdelige familieserie.

Marjolijn de Cocq
Scène uit de serie Lampje. Beeld Boris Suyderhoud
Scène uit de serie Lampje.Beeld Boris Suyderhoud

“Dát moet je verfilmen.” Vier jaar geleden was een collega al bij haar komen aanzetten met het kinderboek Lampje, de instant klassieker van Annet Schaap uit 2017 over de dochter van een vuurtorenwachter. Maar hóe dan, had regisseur Margien Rogaar gedacht. Zo’n verhaal met vuurtorens en zeemeerminnen, veel te ingewikkeld – dan moet je in Amerikaanse budgettaire proporties gaan denken.

Na Lampje de theatervoorstelling door Maas Theater & Dans is nu Lampje de serie in de maak, in januari 2023 te zien op NPO Zapp bij de VPRO. Mét Rogaar als regisseur. Schaap besloot in zee te gaan met productiebedrijfJuliet at Pupkin en dat vond in Rogaar en scenarist Mieke de Jong de aangewezen personen voor het project. Rogaar: “Als meerdere mensen je erop blijven wijzen, is dat toch een teken. En Lampje als hoofdpersoon is eigenlijk ook onontkoombaar; ze is zo’n goed, prachtig meisje. Ze bleef zich opdringen.”

Geen slap aftreksel

Maar het obstakel ‘te ingewikkeld’ binnen Nederlands budget moest wel uit de weg worden geruimd. Daarom werd in een heel vroeg stadium Luuk Meijer bij het project betrokken voor de visuele effecten. Ze gingen door het boek heen: hoe creëer je de wereld van Lampje? “Alles wat niet echt kan bestaan, creëert Luuk. We wilden én recht doen aan het boek én een vernieuwende, meeslepende serie maken. Niet een slap aftreksel, je wil de lezer niet tekort doen.”

In het boek, dat werd bekroond met de Woutertje Pieterse Prijs, de Nienke van Hichtumprijs, de Gouden Griffel en de Vlaamse Boekenleeuw en ook een internationale zegetocht maakte, moet het meisje Lampje – haar vader slecht ter been en gehuld in dranknevelen – iedere avond de 61 treden beklimmen van de vuurtoren om het licht aan te steken. Maar op een stormachtige avond gaat alles mis: de lucifers zijn op, een schip vergaat en Lampje wordt uit huis geplaatst. Ze komt terecht in het Zwarte Huis van de Admiraal, waarvan wordt gezegd dat er een monster woont.

Vuurtorenkap Vlaardingen

Om te beginnen: de vuurtoren in Lampje staat op een schiereiland. “Zo kernachtig als het in het boek staat: ‘Een eiland dat nog een beetje vastzit aan het vasteland, als een losse tand aan een draadje.’ Dan kun je niet even naar Terschelling om te filmen, dat moet je gaan creëren. Want Nederlandse vuurtorens staan op land.”

“De hele tijd moesten we de afweging maken: hoe kunstmatig dan wel realistisch maak je de wereld waarin Lampje leeft? Je kunt out of the box droombeelden animeren. Maar het boek heeft ook een realistische kant, het is ook rauw. Wind en de elementen zijn heel belangrijk en dat voel je niet in een studio. We hebben dus zo veel mogelijk in het echt gedraaid en de grens getrokken: zodra het geklungel dreigt te worden, moet je iets in de computer gaan creëren.”

Zo staat de basis van Lampjes vuurtoren in IJmuiden. De top is een vuurtorenkap die zowel bar als blikvanger is op het stadsstrand van Vlaardingen – en het midden is computerwerk. Met als achtergrond het brede strand met rotswand dat ze als ‘gedroomde locatie’ vonden in het Normandische Fécamp. Het Zwarte Huis van de Admiraal op de klif is een combinatie van twee landhuizen in België.

Volwassen rollen zijn er onder meer voor Leny Breederveld, Els Dottermans, Gijs Naber, Meral Polat en Sabri Saad El-Hamus. Voor de rol van Lampje werd de 13-jarige Lotte Jonker gekozen; meer dan 900 kinderen hadden zich gemeld na onder meer een oproep in Kidsweek, 600 van hen voor de rol van Lampje.

Rogaar: “Heel veel meisjes zeiden: ‘Ik bén Lampje’. Ze herkennen zich in die combinatie van eenzaamheid, dromerigheid en moed. We zochten iemand die relatief veel moest kunnen, want Lampje zit in bijna alle scènes. Lotte had nog geen acteerervaring, maar danst wel op hoog niveau. Ze kon complexe volgordes van aanwijzingen onthouden en was bovendien superfanatiek.”

Meerminstaart

En dan dat monster in het Zwarte Huis – de jongen met de meerminstaart, sissend en bijtend van onder zijn bed, die de zoon van de Admiraal blijkt te zijn. “Het was toen we de jongen gingen casten belangrijk dat hij niet al te groot maar wel fysiek sterk moest zijn om met die staart overweg te kunnen – en bovendien een match met Lotte. De rol van ‘Vis’ is in eerste instantie niet heel sympathiek. We hadden iemand nodig die die twee kleuren kon spelen en dat vonden we in de Amsterdamse Manu Gunning.”

Vis wordt Edward, met hem in een karretje gaat Lampje naar de tent met Wereldschokkende Gedrochten op de kermis. Ze heeft er een zeemeermin in een tank gevonden met net zulke boze ogen als hij; de sleutel tot zíjn droevige verhaal. “We hebben niet geprobeerd het makkelijk te maken. Sommige dingen vertellen we meer tussen de regels door, maar daarvoor hebben we onze filmtaal. We hebben het aangepakt zoals wij het zelf het liefst zouden zien. Lampje is ook best een zwaarmoedig en verdrietig boek en dat zijn we niet uit de weg gegaan.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden