Kijken is tasten en luisteren

‘Animatie is de illusie van beweging door het na elkaar afspelen van verschillende stilstaande beelden, zogenaamde frames.’ Zo luidt de definitie van Wikipedia. Animatie is daarmee een passende titel voor de nieuwe tentoonstelling, eigenlijk één grote installatie, van Arno Nollen.

Met Opening, 1997-2018 geeft Nollen een nieuw inzicht in zijn onderwerp. Beeld Arno Nollen

Aan de wand van Galerie Onrust hangen tientallen portretfoto’s, allemaal even bescheiden in afmeting, vierkant, geplaatst in drie, vier, soms vijf parallelle rijen. Het onderwerp: twee jonge vrouwen. De ene heeft lang, donker haar. De andere heeft blonde stekeltjes. We zien ze in telkens net andere poses, soms gekleed in simpele truitjes maar vaker met ontblote schouders. Loop langs die reeksen en je ziet een film, beweging.

Er is geen noemenswaardige actie te zien maar juist in de verstilling valt veel te ontdekken. De verschillende gezichten van de modellen blijken in de details te zitten. Onwillekeurig ga je vergelijken. De langharige lijkt iets gereserveerder, de blonde opener maar ook een tikje onzeker. Allebei hebben ze een kuiltje in hun kin.

Meisjesman

Wie een tijdje geen werk van Arno Nollen heeft gezien, zal verrast zijn door dit nieuwe werk. Nollen stond bekend als ‘de meisjesman’. Hij fotografeerde jonge vrouwen van alle kanten, liefst naakt of in staat van ontkleding. Er hing een erotische zweem rond zijn werk die deed denken aan Sanne Sannes, maar de jeugdige onhandigheid van zijn modellen bracht ook de breekbare pubermeisjes van Hellen van Meene in gedachte. Nollen bundelde zijn foto’s volgens onnavolgbare systemen in boeken waarvan hij er in de periode 1997-2001 bijna twintig maakte.

Arno Nollen
Waar Galerie Onrust
Te zien t/m 19 januari

Animatie doet je realiseren dat vrouwelijke schoonheid niet Nollens eigenlijke onderwerp is. Het gaat om het kijken naar die schoonheid. En dat kijken gaat veel verder dan het puur visuele. Kijken is bij Nollen ook tasten en luisteren.

Boetseren

De manier waarop de vrouwen in Animatie vanuit talloze hoeken zijn vastgelegd heeft iets van boetseren. Of van een scanner die alle vormen registreert. De presentatie heeft daarentegen iets muzikaals. De rijen vormen een partituur, met melodielijnen waar af en toe een rust in zit of een kleurenfoto de zwart-witreeks onderbreekt als een schakeling naar een ander register.

Op driekwart van de installatie is een filmpje geprojecteerd, ongeveer even groot als de foto’s. De langharige vrouw haalt een kam door haar lokken. Weer een uiterst minimale beweging maar eentje waar bezieling uit spreekt. Ook dat is animatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden