Recensie

Kendrick Lamar op Lowlands: goed, maar niet historisch

Kendrick Lamar sloot Lowlands 2018 af. Een historische concert werd het niet, maar gewoon goed is ook mooi natuurlijk.

Kendrick Lamar (archieffoto)Beeld epa

Zijn alter ego Kung Fu Kenny kenden we al. Nu heeft hij er nog een persoonlijkheid bij gecreëerd. Pulitzer Kenny staat er in grote letters op het videoscherm achter op het podium van de Alpha.

Kendrick Lamar is de hiphopper die eerder dit jaar werd onderscheiden met de literaire Pulitzer Prize. Zo ver kun je het schoppen als rapper uit probleemstad Compton. Zonder ook maar iets van zijn streetcredibility te verliezen doen Lamars vaak poëtische teksten het ook goed in intellectuele kringen. Op Lowlands citeerde minister van Binnenlandse Zaken Kasja Ollongren uit zijn werk in een toespraakje over vrijheid in het ochtendprogramma van het festival.

Op Lowlands 2018 is Kendrick Lamar verreweg de grootste artiest. Normaal gesproken taait op Lowlands op de zondagavond een groot deel van het publiek voortijdig af. Nu is het of op de slotavond tegen tienen alle 60.000 festivalgangers zich richting Alpha begeven. Om nog een keer volledig los te gaan?

Gedanst, gesprongen en gerapt
Onder het dak van de Alpha is het inderdaad een pandemonium. Er wordt daar gedanst, gesprongen en meegerapt als Lamar al vroeg in het concert zijn grootste hit King Kunta inzet.

Maar verder weg van het podium, waar het geluid ook opvallend goed is, gaat het aanzienlijk rustiger toe. Daar wordt op de maat van de muziek geknikt met hoofden en lijken de meesten hun kruit al eerder in het weekend te hebben verschoten.

In februari trad Kendrick Lamar in het kader van zijn DAMN-tournee ook al op in de Ziggo Dome. Dat was volgens iedereen die er bij was een niet minder dan legendarisch concert met een werkelijk tomeloze Lamar.

Zo ver gaat hij op Lowlands niet. Hij is een geweldige rapper wiens mond soms wel een automatisch geweer lijkt, zo snel rollen de woorden over zijn lippen, maar het klinkt vanavond nou ook weer niet of zijn leven ervan afhangt. Hij is gewoon goed, maar dat is ook mooi natuurlijk.

Veranderd in vergelijking met de show in de Ziggo is dat de muzikanten die toen in de coulissen hun werk deden nu voor iedereen zichtbaar op het podium staan. Maar dan weer wel aan de zijkant, want er kan er maar één de baas zijn en dat is dat rappende opdondertje in zijn enorme witte shirt.

Schaamteloos romantische momenten
Wat die muzikanten precies doen, is niet niet altijd duidelijk. Maar Lamar zelf lijkt soms mee te rappen met opnames van zijn eigen stem. Niemand zit er mee in een concert waar harde funky stampers worden afgewisseld met langzame, soms - zeker voor hiphopmuziek - schaamteloos romantische momenten.

Het ene moment bouncen fans driftig op en neer, het volgende nummer staan de stelletjes in het publiek elkaar alweer liefdevol toe te zingen. En op dat eerder genoemde videoscherm trekken het hele concert prachtige visuals voorbij: je zou er zo in willen duiken, dat aanlokkelijk kabbelende water in de filmpjes bij het nummer Swimming Pools.

Bij Humble, het laatste nummer voor de toegift, bereikt het enthousiasme van het publiek onder het dak een climax. Blijkt die stenen vloer van de Alpha toch wel degelijk te kunnen bewegen.

Lees het volledige Lowlandsverslag: Gemoedelijk maar zonder echte knallers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden