PlusFilmrecensie

Kattentekenaar Wain lijkt in The Electrical Life of Louis Wain meer op een vertederende man dan een razende gek

De caleidoscopische biopic The Electrical Life of Louis Wain is ronduit absurd. Dat klinkt misschien als een tekortkoming, maar is in het geval van een film die gebaseerd is op het grillige leven van de illustrator Louis Wain, juist een compliment.

Roosje van der Kamp

The Electrical Life of Louis Wain
Regie Will Sharpe
Met Benedict Cumberbatch, Claire Foy
Te zien op Picl, Pathé Thuis

Benedict Cumberbatch in The Electrical Life of Louis Wain. Beeld Jaap Buitendijk
Benedict Cumberbatch in The Electrical Life of Louis Wain.Beeld Jaap Buitendijk

Illustrator Louis Wain is bekend om zijn kleurrijke kattentekeningen die de beesten in de publieke opinie veranderden van enge, statige dieren naar dwaze vrienden — hij legde daarmee dus de basis voor moderne kattenvideo’s. De biografische film The Electrical Life of Louis Wain leunt op de komische absurditeit van Wain, maar slaagt erin zijn eigenzinnige persoonlijkheid met empathie te behandelen. Geholpen door de acteerprestaties van Benedict Cumberbatch, die terug is in een voor hem vertrouwde rol van een gek genie, lijkt Wain meer op een vertederende man dan een razende gek.

‘Dit is een waargebeurd verhaal,’ zo verkondigt de film in het begin. Het is een zinnetje dat zo vaak in films voorbijkomt dat filmbezoekers hem onderhand misschien beu zijn. Maar de stijl van The Electrical Life of Louis Wain maakt deze kleine boodschap vooraf voor een keer wel noodzakelijk.

In tegenstelling tot de meeste biografische verhalen, die zich vooral bezighouden met het vastleggen van een objectief, realistisch beeld, leunt The Electrical Life of Louis Wain op de subjectieve psyche van zijn hoofdpersonage.

De film is niet objectief en koud, zoals we gewend zijn van een biopic, maar duizelingwekkend en verwarrend. Stukjes van de kleurrijke beelden lijken soms te smelten, alsof ze dicht bij vuur worden gehouden. Of ze schokken juist, alsof de personages zelf worden geëlektrocuteerd.

Overspannen vertelling

Ondanks de visuele waanzin blijft de film duidelijk dicht bij de waarheid. Dat gebeurt in de grote lijnen van het verhaal, soms verteld door een voice-over in derde persoon (ingesproken door Olivia Colman), en in de dialoog. Die dialoog is doorspekt met opzettelijk anachronistische woordspelingen, sarcastische opmerkingen die kritiek leveren op de tijdgeest. Als Wain wordt aangenomen als illustrator voor een Londense krant, zegt zijn baas bijvoorbeeld: “Ik geef je in het begin natuurlijk een hongerloon.”

De caleidoscopische visuele stijl, die sterk leunt op schilder- en tekenkunst, is bijzonder. Het legt de eigenaardigheid van Wains kattentekeningen en de terreur van zijn visioenen vast. Wain had een slechte mentale gezondheid, een familietrekje dat werd verergerd door het vroegtijdig overlijden van zijn grote liefde (Claire Foy), en ontwikkelde de vreemde theorie dat het leven geheel uit elektriciteit bestaat.

En hoewel hij inderdaad leefde ten tijde van de grootschalige invoering van elektriciteit, sprak hij niet over elektriciteit zoals wij dat kennen, namelijk de energie waarmee je het licht of de tv aanzet, maar meer over zoiets als een levenskracht.

The Electrical Life of Louis Wain begint sterk, maar struikelt uiteindelijk over de torenhoge ambitie om het leven van Wain in een overspannen vertelling te passen. Dat is geen geringe taak en de film moet steeds sneller van jaar tot jaar en van gebeurtenis naar gebeurtenis springen om dit voor elkaar te krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden