PlusPS

Karin Swerink van Vogue: 'Te lang blinde vlek voor diversiteit'

Het witte, superdunne model krijgt concurrentie: de mode­wereld wordt stukje bij beetje diverser. Vogue-hoofdredacteur Karin Swerink (48) ondernam actie na een storm van kritiek.

Modellen Fatou Moussa en Kim van der LaanBeeld Paul Bellaart, styling Jetteke van Lexmond

Een van de raarste aspecten van de modewereld is dat een miljoenenindustrie die draait op een alsmaar veranderend schoonheidsideaal, de laatste jaren zo star is geworden als het gaat om het menselijk lichaam.

Waar in de ­jaren vijftig de rondingen van Marilyn Monroe bewonderd werden, en de supermodellen van de jaren tachtig meestal maat 38 hadden, zijn de grote modeontwerpers en -tijdschriften nu al ­zeker twintig jaar gek op dunne vrouwen.

Héél dunne, en ook erg lange vrouwen, van minimaal 1.80 meter lang, en niet zwaarder dan een kilo of 55. Wat betreft leeftijd geldt bovendien: hoe jonger, hoe mooier.

Jarenlange kritiek
Ook qua afkomst zijn de modellen in tijdschriften, modeshows en reclames weinig divers te noemen, want ze zijn bijna altijd blank. ­Ondanks jarenlange ­kritiek op deze beperkte noties van wat mooi is, bleven modehuizen en media vasthouden aan hun gedroomde vrouw.

Maar de laatste tijd lijkt dat schijnbaar onbuigzame ­ideaal toch langzamerhand te veranderen. Eén van de ­populairste modellen nu is bijvoorbeeld Ashley Graham, een Amerikaanse met maat 42 die de koningin van de body ­positivity-beweging wordt genoemd.

The Fashion Spot, een modesite die de modellen tijdens de laatste catwalkshows in New York, Londen, ­Milaan en Parijs onder de loep nam, meldde opgetogen dat ze nog nooit zo veel niet-blanke vrouwen hadden geteld als tijdens de laatste ­modeweken in maart: 28 procent.

Vijftigplussers
Dat is niet ongelooflijk veel, maar toch 3 procent meer dan het seizoen ervoor - en die stijgende lijn houdt naar verwachting aan. Ook het aantal oudere modellen, vijftigplussers zelfs, was groter dan ooit tevoren.

Sociale media hebben waarschijnlijk een aandeel in deze voorzichtige omwenteling. Want wie weigert bij te dragen aan het nieuwe, diversere schoonheidsideaal wordt ­publiekelijk om uitleg gevraagd - en als het moet aan de digitale schandpaal genageld.

Louis Vuitton kreeg ­onlangs een portie slechte publiciteit te verduren toen ­Ulrikke Høyer, een twintigjarig Deens model, op Instagram en Facebook schreef over de grove manier waarop zij werd behandeld door castingagenten van het Franse modehuis.

Ze werd geboekt voor een exclusieve modeshow in Japan, maar bij aankomst kreeg ze te horen dat haar buik en gezicht 'erg opgeblazen' waren en ze zich de 24 uur voor de show moest uithongeren. Høyer weegt ongeveer 48 kilo en is 1.78 meter lang.

Ze volgde het bevel op, maar kreeg alsnog een afzegging. Haar verhaal werd wereldwijd opgepikt, en rakelde veel verhalen op over de beroerde werkomgeving van modellen en de eetstoornissen waarmee zij kampen als gevolg van onhaalbare eisen.

Tekst loopt door onder foto.

Foto uit het septembernummer van Vogue dat vanaf 10 augustus in de winkel ligtBeeld Paul Bellaart, styling Jetteke van Lexmond
Foto uit het septembernummer van Vogue dat vanaf 10 augustus in de winkel ligtBeeld Paul Bellaart, styling Jetteke van Lexmond

In Nederland kwam Vogue-hoofdredacteur Karin ­Swerink in maart onder vuur te liggen vanwege een artikel op ­Fashionweek.nl, dat ook in gratis krant Metro werd ­gepubliceerd.

Slechts twee keer
Swerink werd gevraagd naar de reden dat zij zo weinig donkere modellen op de covers van Vogue zette. Van de vijftig uitgaves die ze in de afgelopen vijf jaar maakte, deed ze dat slechts twee keer.

Swerink antwoordde dat dat vooral lag aan een beperkt aanbod: Imaan Hammam, een Nederlandse met Marokkaans-Egyptische roots, was het enige model dat in aanmerking kwam en zou zo vaak als mogelijk op de cover gezet worden (in ­totaal één keer).

Ze zei bovendien: "Ik kijk vooral of het van deze tijd is en of het klopt in het verhaal dat wij willen vertellen. Ik kijk niet of iemand blank of donker is. Dat is zo niet van belang voor het maken van een tijdschrift."

Veel critici menen dat media verantwoordelijkheid moeten dragen voor de macht die hoort bij het dicteren, en daarmee creëren, van een schoonheidsideaal. 'Ronduit schandalig en misselijkmakend dat Swerink zich, haar ­positie in acht nemende, op deze manier uitlaat,' aldus een van de veelgelikete reacties op Facebook.

Anderen ­begonnen spontaan namen van geschikte modellen op te dreunen. Swerinks privé-inbox stroomde vol met boze ­berichten. Ze werd de afgelopen maanden platgebeld door de media, maar wilde nergens op ingaan.

Maar de kritiek is niet in dorre aarde gevallen, zegt Swerink nu. "De harde toon heeft me geraakt. Het was schrikken, maar achteraf zie ik het als een leerzame, goede tijd."

Wat is er veranderd?
"Diversiteit stond bij ons, net als bij veel andere bladen en in het algemeen de modewereld, niet hoog genoeg op de prioriteitenlijst. We hebben veel te lang een blinde vlek ­gehad, al was dat niet bewust."

In vijf jaar tijd stonden twee ­donkere ­modellen op de cover van Vogue.
"We zijn te gefocust geweest op ons eigen cirkeltje, het aanbod van bureaus en de algehele diversiteit in de ­modewereld. Ik heb wel wat mensen van Colombiaanse of Spaanse afkomst in mijn team, maar dat is niet genoeg om te zorgen dat je écht bewust bent van je representatie."

"En het is flauw om achteraf te zeggen, maar we hebben heel vaak vruchteloos geprobeerd om bepaalde donkere modellen op de cover te krijgen. Bij het boeken van een model spelen allerlei belangen. Een meisje mag bijvoorbeeld alleen met een specifieke internationale ­fotograaf werken die ik niet kan betalen, of werkt al samen met concurrerende merken. En dan heb je nog de planning en lopende ­verplichtingen."

"Maar ja, dat is geen excuus. Try harder. Don't take no for an answer. Dat moeten we doen."

Ging het critici niet ook om de onverschilligheid; dat diversiteit niet in het belang van uw tijdschrift is?
"Ja. Achteraf begrijp ik dat ik inderdaad onverschillig ben overgekomen, en ten onrechte de indruk wekte dat diversiteit me niet interesseert of dat het niet van belang is voor het blad. Erg ongelukkig en een gemiste kans bovendien, want de modewereld is wel degelijk aan het veranderen."

"Sinds maart hebben we veel gewerkt met een nieuwe lichting prachtige donkere meisjes."

Het septembernummer van Vogue, dat vanaf donderdag in de winkel ligt, belicht diversiteit vanuit verschillende hoeken. Het tijdschrift wil zo een nieuw begin inleiden.

Wat is er achter de schermen gebeurd?
"Ik heb een vergadering georganiseerd met bijna alle grote Nederlandse modellenbureaus. We hebben de deal ­gemaakt dat zij actief gaan zoeken naar meisjes, en dat wij ze daadwerkelijk vaker gaan boeken."

"Ook heb ik contact ­opgenomen met mensen die al langer strijden voor diversiteit in de modewereld, die me nu adviseren. En ik heb de film Wit is ook een kleur van Sunny Bergman nog een keer bekeken."

"We moeten in elk geval met de hele redactie verder kijken dan onze eigen omgeving en bewuster zoeken naar een diverser aanbod van modellen, interviewkandidaten én mensen die voor ons werken. Voor het septembernummer zijn we op zoek gegaan naar een hele lichting nieuwe modellen, met een heel gemixte afkomst, en hebben we er een groot artikel over gemaakt."

"Op de catwalks en in campagnes zie je de laatste seizoenen namelijk steeds meer diversiteit; ook wat betreft kledingmaten ­bijvoorbeeld. Allemaal dezelfde blanke, dunne modellen ­tonen - bijna als een leger kledinghangers - dat is echt niet meer van deze tijd."

Liep Vogue dan achter?
"Nee, we liepen net niet op de stoet vooruit. Maar ik heb dit nummer niet gemaakt om maar mee te gaan in een hype. Op de cover en op die andere 260 pagina's moeten we de tijdgeest weer gaan laten zien. Twee jaar lang geen ­donker model op de cover, dat zal niet meer gebeuren."

Karin Swerink: ­'Allemaal dezelfde blanke, dunne ­modellen, dat is niet meer van deze tijd'Beeld Paul Bellaart, styling Jetteke van Lexmond
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden