Plus

Karim Adduchi: Van verzamelaars naar een groot label

Ontwerper en kunstenaar Karim Adduchi haalt inspiratie uit zijn geboorteland Marokko en maakt daarmee in rap tempo naam. Dit jaar wil hij zijn modelabel naar een hoger plan tillen.

Karim Adduchi Beeld Laura Encursiva

Hij was de publiekslieveling van de talentenshow Lichting, gaf een modeshow in De Duif, debuteerde op de KunstRAI en werd gesignaleerd door Vogue Arabia en het Britse cultblad i-D. Maar Karim Adduchi begint nu pas echt op stoom te komen. In zijn ruime studio in het WOW-gebouw in Oud-West gaat hij zich vanaf nu een deel van de week geheel aan zijn illustraties en schilderijen wijden (in Amsterdam wordt hij vertegenwoordigd door galerie Serieuze Zaken).

Aan de muur hangen onder meer minimalistische portretten van zijn moeder en van model Imaan Hammam, een van de meest gewilde gezichten van de modewereld ('ze liep mijn examenshow op de Rietveld Academie, we werden goede vrienden'). Maar over twee maanden betrekt Adduchi een tweede studio, in het centrum, waar hij zich de rest van de week geheel aan mode kan wijden. "Kunst en mode vereisen zo'n andere mindset, ze hebben hun eigen plek en tijd nodig."

Hij is vorige week dertig geworden en na drie collecties vindt hij het tijd voor serieuze business: de wereld veroveren met zijn label. Zijn kleding is nog niet in winkels te koop, maar er zijn wel al stuks aangekocht door het Tropenmuseum en door een handvol privéverzamelaars. Nu dient er een commerciëlere vertaalslag te worden gemaakt.

Djellaba van opa
Tussendoor geeft hij lezingen, zoals dit weekeinde in Marokko op de jaarlijkse Fez Gathering van veelbelovende kunstenaars uit de Arabische wereld, waar ideeën worden uitgewisseld over werkwijze en de toepassing van heritage in moderne projecten.

Voor elk van zijn collecties duikt Adduchi in de cultuur van zijn geboorteland Marokko. Een speciaal plekje, in een glazen vitrine in zijn atelier, kregen een djellaba van zijn opa, een familiefotoalbum en het boek La femme musulmane, dans le droit, la religion et le moeurs dat hij kreeg van Pierre Bergé, de levenspartner van Yves Saint Laurent, toen hij hem ontmoette in het Institut du Monde Arabe in Parijs.

Adduchi werd geboren in een kleermakers­gezin in Imzouren, in het noorden van Marokko. Zijn vader vertrok voor werk naar Barcelona, op zijn vijfde voegde Adduchi zich bij hem en ging er voor het eerst naar school. "Ik sprak geen Catalaans, dus ik communiceerde met tekeningen." Zijn ouders kregen het advies hem naar de kunstzinnige opleiding Cal' Oller te sturen. Daarna volgden twee jaar aan het Institute of Fine Arts in Barcelona, en vier jaar aan de Universitat Pompeu Fabra.

Hongerig naar meer vervolgde hij zijn studie aan de Gerrit Rietveld Academie om er daar achter te komen dat hij iets miste van thuis. "Eerder had ik nooit aan mode gedacht, ik groeide letterlijk op tussen de naaimachines, maar over dagelijkse routine praat je zelden."

Azzedine Alaïa
Eenmaal geswitcht naar mode, was hij vastberaden. Zo wilde hij per se stage lopen bij Azzedine Alaïa in Parijs. "Ik was ervan overtuigd dat hij mijn portfolio te gek zou vinden, maar via zijn assistenten kwam ik er niet doorheen." Derhalve bivakkeerde hij twee maanden voor de deur van Alaïa's creatieve broedplaats in Parijs. Zonder de kleine Tunesiër overigens te ontmoeten. "Toen was mijn cash op en moest ik terug."

Met zijn werk wil Adduchi mensen verbinden en bruggen slaan tussen verschillende culturen. Zo houdt hij regelmatig open atelier voor nieuwkomers en Marokkaanse vrouwen uit zijn buurt. "Samen zingen, schilderen, een look creëren en koken, met vrouwen uit Irak, Syrië, Jamaica en Eritrea. We hebben zoveel lol."

Voor zijn laatste collectie, in november getoond in De Duif, werkte hij met Yaser Najjar, een houtbewerker uit Syrië, en coupeur Najib Nasif uit hetzelfde land. Hij vindt ze via nieuwkomerorganisaties 'People, not Projects', 'Samen Sterk Vrouwen West' en 'Makers Unite'.

"Mode is een universele taal en kan een helende, zuiverende werking hebben," zegt Adduchi. "Voorbeeld daarvan is een jurk waarin vele loshangende draden zijn verwerkt, elk door een ander geregen. Het idee erachter is dat elke steek telt."

Zijn laatste collectie 'She has 99 names' is een ode aan de Berbervrouw. Het Nederlands-Nigeriaanse model Thula Neka droeg een jurk gemaakt van een berberdeken. "Lijkt eenvoudig om te maken, is het niet." Ook maakte hij een jurk van een honderd jaar oude kelim, gekregen van een familie in Tanger na een overlijden. "Ik kende de huishoudster van de familie. Aan de binnenkant van de jurk zie je nog waar de meubels op de stof hebben gestaan."

Zijn ontwerpen ontstaan door moulage (draperen van de stof) op een pop of model. "Je moet een dialoog met de stof aangaan, dan pas zie je hoe ze valt en reageert en of je haar bijvoorbeeld sterker of juist door deconstructie fragieler moet maken."

Het moment dat hij zijn kleren ook daadwerkelijk gaat verkopen is bijna daar, zegt hij. Mede dankzij privé-investeerders uit Marokko. "Daarom probeer ik deze tijd nog even te gebruiken om flink te experimenteren, want daar zal ik straks minder tijd voor hebben."

Voor Adduchi's laatste collectie maakte hij onder andere een jurk van een berberdeken Beeld Team Peter Stigter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden