null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Kapotte vaatwassers zijn tijdens een pandemie geen kleinmenselijk leed

PlusNico Dijkshoorn

De deur van Claudia de Breij haar vaatwasser gaat niet goed dicht. Ik heb daar een filmpje van gezien. De hand van Claudia probeert de deur enkele keren te sluiten en verdomd, dat gaat niet. Op Twitter vroeg ze of iemand wist wat er aan de hand was.

Meteen zat ik in de popelstand. Was het niet grappig als ik haar nu heel gedetailleerd ging vertellen wat er aan de hand was? ‘Die deur distribueert een bepaalde draaiconsensus via het wash-and-goprincipe. Als je die zeven slagen naar links draait zou hij weer moeten sluiten. Succes!’

Ik begreep meteen dat ik hier heel ver vandaan moest blijven. Kapotte vaatwassers worden tijdens een pandemie niet geaccepteerd als kleinmenselijk leed. Wanneer ik over vijf minuten op Twitter vraag: ‘Heeft er iemand een snelkookpan van het merk In-Ferieur? Ik krijg het ventiel niet open en er zit vier liter erwtensoep in die ik nu tegen het deksel hoor klotsen’ dan heb ik een week lang woedende mensen in mijn nek. Of ik niet weet dat hun moeder zojuist is overleden.

Zo werkt het nu. Als ik tegen een groenteman op de markt zeg: deze bloemkool is bedorven, dan zegt hij: ‘Ik heb eergisteren naar mijn vader staan zwaaien. Achter glas, meneer. Met een kap over mijn hoofd. En u gaat over een bloemkool staan zeuren?’

Ik ben ontzettend voorzichtig. Ik deug als de kolere, de laatste tijd. Het is eigenlijk heel makkelijk: ik zeg steeds het omgekeerde van wat ik denk. Ik las een column van Leon de Winter, waarin hij pleit voor meer individueel, vrij denken en ik dacht: ja, maar jij hebt in Zomergasten ooit verteld dat je in de Verenigde Staten was en dat je moest huilen toen er straaljagers met gekleurde rook heel laag overvlogen.

Als ik nu iets over Leon de Winter zou moeten zeggen dan zou het dit zijn: leuk haar.

Na de documentaire over Jochem Myjer zijn laatste shows in Carré had ik het ook. Ik dacht: is het nu ook niet eens fijn als ik Carré helemaal afbrand? Dat een interviewer me op een markt een microfoon onder mijn neus duwt en dat ik dan zeg : ‘Carré? Het stinkt er naar oude voorstellingen van Wim Kan. Voordoek kan vrolijker. Geef mij maar theater De Scharregat op Pampus.’

Maar ik durf het niet meer, want de mensen in de ziekenhuizen kunnen niet naar het theater. Dus om toch nog even op die vaatwasser van Claudia terug te komen: schenk de deur aan Stichting Open Einde.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden