PlusKapitein Rob

Kapitein Rob: De laatste reis van De Vrijheid

Elke maandag, woensdag en zaterdag een nieuwe aflevering van Kapitein Rob.

Aflevering 32

24 februari 2021 Beeld Uitgeverij Personalia
24 februari 2021Beeld Uitgeverij Personalia

Peer tuurt door zijn verrekijker naar ‘de oven’. Eens zien of die magiër wat spraakzamer is na enkele dagen zonder water. Joost hangt over de reling en begint opeens te gillen. Peer laat de kijker bijna uit zijn handen vallen. Een zinderende lichtflits bedekt het eiland. Wat is dit voor hekserij? Twee mannen stappen uit een cirkel van licht op het eiland. Andere magiërs helpen hem ontsnappen! “Laad de kanonnen,” brult hij. Snel en geroutineerd worden vijf kanonnen geladen en gericht. Peer houdt de kijker stevig tegen zijn oog gedrukt. Wat gebeurt er nu? Rob helpt de oude man omhoog.

Waar komen die twee in vredesnaam vandaan? Oude ogen boren zich in die van hem. Hij komt hem vaag bekend voor, maar … Een enorme explosie laat het eiland beven. Rob kijkt om zich heen. Peer den Schuymer! De oude man grijpt hem stevig beet. “Kom mee, we moeten hier weg.”

Ze trekken Prudon die nog steeds roerloos op de grond ligt overeind. Rob tast in zijn zak. Waar is het apparaatje van Mathisen? Zijn oude vingers vinden de knop. Hij drukt. Een ronde bliksem verschijnt voor ze. Hij duwt zijn jongere ik en Prudon eerst door de cirkel. Hij hoort het fluiten van kanonskogels die met duizelingwekkende snelheid naar het eiland razen. Te laat.

Aflevering 31

22 februari 2021. Beeld Uitgeverij Personalia
22 februari 2021.Beeld Uitgeverij Personalia

Rob geeft Skip aan Wil en Marga en stapt met Prudon in de kooi.

Mathisen legt de oude brief van Rob op het historisch oog. “Deze machine is het best bewaarde geheim van de familie. Er is sinds mijn opa flink aan gesleuteld en verbeterd. Het is nu mogelijk precies de juiste datum en plek in te stellen.” Hij geeft Rob en Prudon een dun, metalen schijfje met een grote knop. “Druk daar op en dan open ik de tijdskromme weer.” Het eiland uit de 17de eeuw verschijnt op een groot scherm, eerst klein, maar dan neemt het reusachtige proporties aan. Wil en Marga kijken verstomd toe.

Een luid en angstaanjagend gebrom vult de studio. Skip kruipt weg in Wils armen. Rob voelt alsof hij uit elkaar wordt getrild. Concentreer je. Het duurt maar even. Hij valt voorover, alsof al zijn spieren in zijn lijf in gelei zijn veranderd. Zijn handen branden zich aan hete steen en hij trekt ze snel omhoog.

Prudon ligt op zijn rug en kijkt verdwaasd naar de lucht. Rob richt zich op, zijn knieën kraken. Een krachtige hand tilt hem omhoog. “Waar komen jullie in hemelsnaam vandaan?” Die stem. Rob opent zijn ogen. Hij wist het en toch gelooft hij het niet. Daar staat hij. Nee, ik.

Aflevering 30

20 februari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
20 februari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

Hij leidt ze door studio’s waar opnames worden gemaakt voor ruimtevaartfilms en gladiatorengevechten. Mathisen houdt de vaart erin. “Ik kan niet onder woorden brengen hoe geweldig ik het vind u eindelijk te ontmoeten, kapitein. Mijn grootvader raakte niet uitgepraat over de avonturen die hij met u beleefde. Hoe hij door De Vliegende Hollander werd opgepikt nadat zijn vliegtuig was neergestort en hij van schipper Vander Decken de opdracht kreeg een brief bij u af te leveren.” Hij schudt lachend zijn hoofd. “Ik had er eigenlijk een film van moeten maken.”

“Waarom doet u dat niet?” vraagt Rob droogjes.

Mathisens linker wenkbrauw schuift enkele centimeters omhoog. “Tja, inderdaad. Waarom niet?” Hij begint een beetje voor zich uit te mompelen. “Misschien Harrison Ford als Vander Decken? Of Robert Redford? Tja, tja. En dan Brad Pitt als Robert Janszoon. Hmm. Zou kunnen. Ik zal eens…”

Rob verstaat de rest niet.

Ze zijn in een studio beland die duidelijk al jaren niet meer wordt gebruikt. Er staat nog een oude, vervallen filmset van een gangsterfilm uit de jaren twintig. Mathisen trekt een oud gordijn opzij en een rilling gaat door Robs lijf. Daar staat ie! De kooi! Mathisen grijnst. “Alles functioneert. Stap er maar in.”

Aflevering 29

17 februari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
17 februari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

Ze zijn beiden zilvergrijs, maar zijn oude vriendinnen zien er nog geweldig uit. Hoe lang is het nu geleden? Twintig jaar? Een fractie van een seconde denkt hij aan iedereen die al uit zijn leven is weggerukt. Hij schudt de gedachte van zich af. Ouwe gek. Hij omhelst ze krachtig. Beide dames zijn inmiddels weduwe en ze wonen samen. Hun kinderen hebben gezinnen gesticht. De tijd denderde meedogenloos voort. Hij stelt Prudon aan ze voor en de vriendinnen vertellen hem hoe hij op zijn vader lijkt. Skip wordt opgetild en vertroeteld. De dames begeleiden ze naar Marga’s auto, een Buick Riviera uit de jaren zestig. Wil vertelt Rob dat ze een afspraak met Bill Mathisen voor hem heeft gemaakt. Hij is een grote filmbons in Hollywood.

Rob denkt terug aan zijn avontuur met het spookschip De Vliegende Hollander*. Hij redde de grootvader van Mathisen het leven. Die liet de speciale apparatuur maken die het historisch oog in een tijdmachine veranderde. Maar dat is een mensenleven geleden. Zou de apparatuur nog bestaan? Marga haalt haar schouders op. Ze rijden de beroemde Mathisen Studios binnen. Het complex is enorm. Ze rijden over westernsets en langs speciaal gebouwde forten en middeleeuwse kastelen. Marga stopt voor een groot gebouw. Bill Mathisen staat ze al op te wachten. Hij slaat de oude zeeman hartelijk op de schouder. Ja, die oude apparatuur die in de Engelse studio van zijn grootvader stond, heeft hij nog. “Volg mij maar.”

*) Het geheim van De Vliegende Hollander

Aflevering 28

15 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
15 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

Het beeld vervaagt en verdwijnt. Rob kijkt Prudon verbijsterd aan. “Ik snap het niet. Als ik toen op dat eiland zat, hoe kan het dan dat ik hier nu ben? Hoe ben ik daar weggekomen?” Prudon glimlacht zwakjes. “Misschien heeft die gebeurtenis er juist toe geleid dat wij hier nu zitten. In elk geval weten we nu hoe een briefje met jouw handschrift in een fles uit de zeventiende eeuw is beland. De grote vraag is wat we nu gaan doen.” De oude man staat op. Het duizelt hem. Lupardi, Peer den Schuymer, tijdreizen. Hij voelt zich opeens doodmoe. Hij verlangt naar zijn bed. Hij herpakt zich. Lupardi leeft nog en is wat van plan. Nietsdoen is geen optie. En hij weet ook precies wat hij moet doen.

“Staat die helikopter van jou er nog? We vertrekken naar Schiphol. Ik ken iemand in de Verenigde Staten die ons kan helpen.” Hij pakt zijn koffer in en neemt ook zijn oude dagboek mee. Je weet maar nooit, als ze toch in het verleden gaan wroeten. Enkele uren later stappen Rob, Prudon en Skip in het KLM-lijntoestel naar Los Angeles. Rob legt de historicus uit dat een filmbaas er ooit in slaagde het historisch oog met speciale apparatuur in een tijdmachine te veranderen. “Ik hoop dat zijn kleinzoon ons kan helpen.” Het vliegtuig landt. In de aankomsthal wachten twee oude vrouwen hen op. Ze stralen. Rob voelt hoe een traan langs zijn wang loopt. Daar staan ze: Wil en Marga.

Aflelvering 27

13 februari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
13 februari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

De zon beukt genadeloos op het rotseilandje in. Rob zorgt ervoor dat zijn handen de grond, die door de zon in een gloeiende bakplaat is veranderd, niet raken. Zijn lichaam schreeuwt om vocht. Zijn tong voelt als een lap leer. Hij moet iets doen. Wat? De zee ziet er heerlijk koel uit, maar er zwemmen haaien rond. Zeewater drinken? Het begin van het einde. Hij pakt de fles en houdt deze op de kop. Helemaal niks. Een zure wijnlucht kruipt uit de opening. Dit is het dus. Dit is het einde. Die zeerover gelooft hem nooit en ook al doet hij dat, dan maakt het nog geen verschil.

Hij wil alleen maar zijn goud en als hij dat niet krijgt, betekent dat voor hem het einde. Hij grinnikt. Mijn hemel, wat een manier om te sterven. Hier, in een andere tijd. Maar niet onopgemerkt. Hij voelt in zijn zakken en vindt het stukje papier en de pen die hij van Lupardi kreeg. Rob schrijft wat er is gebeurd en schudt tegelijk zijn hoofd. Wie gelooft dit nou? Hij rolt het papiertje op, stopt

het in de fles en loopt naar de kant. Met een forse zwaai gooit hij de fles zover mogelijk weg. De stroming krijgt de fles te pakken en voert deze mee. Ga, vertel mijn verhaal.

Aflevering 26

10 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
10 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

Rob schudt alleen maar met zijn hoofd. Wat kan hij anders doen? Het concept tijdreizen uitleggen aan een zeerover uit de zeventiende eeuw? Hij bevat het zelf nauwelijks. Peer drukt zijn dolk naar voren,

bloed druppelt uit Robs hals. Nog even en dan…

Peer grauwt en ramt zijn gevest tegen Robs kaak. “Je zegt niks? Wacht maar, ik weet wel een mooie plek voor je. Na een paar uur zing je uit volle borst.”

Hij sleept Rob mee naar zijn eigen schip. “Naar de oven,” brult hij. “Kijken of hij dan nog zo dapper is.” Rob wordt vastgebonden aan een mast. De oven? Wat is dat in vredesnaam?

Na enkele uren komt een eilandje in zicht. Het is niet meer dan een kaal rotsblok. Peer laat een sloep uitzetten. Ze roeien naar het eiland en duwen Rob uit de boot. Peer legt een lege fles wijn naast hem neer. “Meer drinken zit er voor jou niet in. Ik heb dit altijd al een mooie plek gevonden. Het is er heerlijk stil en het wordt ook lekker warm. Kijken of je na een paar dagen zonder eten en drinken in deze hitte nog zo zwijgzaam bent.”

Hij buigt spottend en Rob kijkt moedeloos toe hoe het schip aan de horizon verdwijnt. Hij is alleen. Dan denkt hij opeens aan zijn hond. Waar is Skip? Wie zorgt er voor hem?

Aflevering 25

8 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
8 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

Lupardi haalt uit zijn tas een ander apparaatje tevoorschijn. Hij richt het op de tonnen en kisten. Rob gelooft niet wat hij ziet. Dit bestaat niet! Alles verdwijnt in dat apparaat! Ook Peer ziet het. “Wat is dit voor tovenarij?” gromt hij. Magiërs of niet, van zijn buit blijven ze af. Maar hij schopt en mept in het luchtledige. Lupardi wijst naar Robs arm. “Yoto.” De assistent haalt een pistool uit zijn zak en zwaait die in de richting van Rob. “Uw armband alstublieft.” Rob gehoorzaamt. Verdorie, dit belooft niet veel goeds. Hij hoopte die tijdreiziger te snel af te zijn.

Lupardi en Yoto stappen achteruit. “Tot ziens, kapitein,” zegt de geleerde. Hij stopt met een spottende grijns een vel papier en een pen in Robs broekzak. “Vergeet niet te schrijven. Tot over een paar eeuwen. Wij hebben een afspraak in de vallei van de witte mammoet en met de laatste afgezant van de ruimte­nomaden.”

En dan is hij weg. Peer tuimelt op het dek, springt razendsnel overeind en stormt met getrokken sabel het ruim uit. Waar zijn die twee? Zijn mond valt open. Hij ziet nog net hoe die lange man in het niets oplost. Een wilde woede maakt zich van hem meester. Zijn schatten! Dan herinnert hij zich de man in het ruim. Rob komt net tevoorschijn. “Grijp hem!” In een mum van tijd is Rob vastgebonden, Peers dolk prikt in zijn keel. “Vertel op, magiër. Waar zijn je twee vrienden gebleven? Waar is mijn goud?”

Aflevering 24

5 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE
5 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIAE

‘Laat maar gaan.” Een van zijn mannen geeft hem een fles wijn en hij neemt een grote slok. Hij stapt over de doden en de kermende gewonden heen naar het ruim. De buit. Het galjoen is volgens zijn spionnen rijk beladen met goud en zilver uit de Nieuwe Wereld. Nu is het van hem. Zijn mannen zijn erin geslaagd de lekken te repareren. Hij heeft er een flink schip bij. Het ruim is volgestouwd met kisten en tonnen. Hij pakt een bijl en slaat het deksel van een van de tonnen kapot. Het goud en zilver schittert hem tegemoet. Een woeste vreugde trekt door zijn lijf.

Alles is van hem! Alles. Met beide handen graait hij in de ton, het goud voelt hard en zwaar. “Stapt u bij de ton weg alstublieft.” Peer den Schuymer draait zich om en trekt bliksemsnel zijn sabel. Drie mannen staan achter hem.

Ongewapend! Idioten. Hij springt op ze af. Maar de lange, magere man richt een voorwerp op hem en even later zweeft hij door de lucht. Magiërs! Een oude, ­kleine man werpt een blik in de ton. Hij knikt tevreden. “Er ligt hier voor een fortuin, meester. Genoeg voor onze plannen.” Lupardi glimlacht. Mooi.

Rob vraagt zich af hoe de geleerde de schatten denkt mee te nemen.

Aflevering 23

3 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
3 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Ze cirkelen om elkaar heen, zoekend naar een zwakke plek. Het gevecht duurt minutenlang. Peers zelfvertrouwen neemt af. De Spanjool is formidabel! Hij heeft al zijn kunde nodig om overeind te blijven. Don Xaviers hemd is drijfnat van het zweet. Nooit vocht hij tegen een betere tegenstander. Maar laat hij nu zijn dekking zakken? Hij stoot zijn degen met kracht naar voren. Hij stoot in lucht, het was een truc. Don Xavier verliest zijn evenwicht. Peer slaat met het gevest van zijn sabel hard op het hoofd van de edelman, die op het dek valt.

Don Xavier draait zich om. Dit was het dus. Peer torent boven hem uit, de punt van zijn sabel drukt op de keel van de Spanjaard. Ze zwijgen, terwijl ze elkaar uitgeput aanstaren. Peer weet dat hij hem moet doden, zoals hij al honderden mannen doodde. Maar nu? Is het de vermoeidheid? Hij wijst naar een van de sloepen. “Donder op.” Hij draait zich om. Don Xavier kijkt hem verbluft na.

Zijn degen ligt naast hem. Hij zou… Maar nee, dat is niet eervol. Hij pakt zijn wapen en gebaart enkele mannen om hem met de sloep te helpen. Enkele piraten willen ze te lijf gaan, maar Peer houdt ze tegen.

Aflevering 22

1 februari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
1 februari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Don Xavier de Pepita, de Spaanse bevelhebber, weet dat het gevecht verloren is. Maar hij rekent niet op genade. Het zij zo. Zijn familie levert al generaties officieren aan de koninklijke marine en hij weet hoe hij moet sterven. Hij trekt zijn degen van Damascusstaal, een geschenk van zijn vader. Het wapen komt uit de smidse van een van de beste smeden van Madrid. Kom maar piraten, kom maar. Daar komt de dood in de vorm van hun aanvoerder. Zijn sabel druipt van het bloed. Ze zien elkaar, de edelman en de piraat, en ze weten het.

Peer draait zijn nek los terwijl hij de gevechtshouding aanneemt. Een blik is genoeg om te zien dat zijn tegenstander een expert in de schermkunst is. Don Xavier buigt zijn benen lichtjes. Geen angst, geen woede. Alleen zijn vijand. Sinds zijn vijfde trainde hij dagelijks enkele uren met zijn leermeester. Peer huivert. Angst. Hij glimlacht, dat heeft hij lang niet gevoeld. Hij springt naar voren, zijn sabel zwaait als een bijl naar beneden. Staal klettert op staal. Don Xavier pareert de slag met moeite. Wat een kracht. Hij schiet naar voren, de degen recht vooruit. Peer springt razendsnel opzij. Dat scheelde maar heel weinig.

Aflevering 21

30 januari 2021. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
30 januari 2021.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Peer den Schuymer kijkt grijnzend naar het Spaanse galjoen dat in doodsnood verkeert. Hij trekt zijn sabel uit de schede, terwijl zijn aapje Joost van opwinding in zijn oor schettert. De mannen bij de enterhaken trekken de Spanjool langzaam maar onafwendbaar dichterbij.

Hij dringt zich naar voren. Hij is de eerste die straks op het dek van het vijandelijke dek staat. De zeerover ziet door de rook en de chaos niet hoe vlak achter hem drie figuren vanuit het niets op het dek verschijnen. Rob is de eerste die in actie komt.

Hij wijst naar enkele dode piraten die bloedend op het dek liggen. “Snel, trek hun kleding aan. We vallen te veel op.” Lupardi en Yoto gehoorzamen. Peer geeft zijn mannen het signaal om aan te vallen. Hij springt brullend op het dek, zijn sabel schittert in de zon. Twee officieren stormen op hem af. Ze zijn jong, te jong. Vers uit de schermzalen van Madrid. Maar Peer leerde de kunst van het doden in het man-tegen-mangevecht op een dek dat spekglad van het bloed was. Zijn staal flitst twee keer en de officieren storten dood voor hem neer. Hij loert om zich heen. Waar is de bevelhebber?

Aflevering 20

27 januari Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
27 januariBeeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Lupardi en Yoto draaien zich als één man om. De Japanner richt de harpoen. “Smoesjes,” sist Lupardi, “dit is alles.” Rob schudt zijn hoofd. “Dit is maar een deel van de schat die Peer verstopte als appeltje voor de dorst. Het leeuwendeel verborg hij ergens anders.” De geleerde grijnst. “Onzin. Je verzint maar wat.” De geleerde strijkt zijn baardje glad, een gewoontegebaar. “En waar ligt de rest dan volgens jou?” Rob glimlacht. “Dat weet alleen Peer den Schuymer, maar ik heb zo’n vermoeden dat het voor jou mogelijk is het hem persoonlijk te vragen.” De geleerde raakt bijna onbewust zijn armband aan. “Je hebt het geraden? Indrukwekkend. Ik was vergeten hoe intelligent je soms was.”

Rob haalt zijn schouders op. “Zo moeilijk was het niet. Maar ook al kun je in de tijd reizen, dan nog moet je weten wanneer en op welke plek je moet zijn. En ik ken het scheepsjournaal van Peer uit mijn hoofd.” Hij liegt, denkt Lupardi. Maar ik kan het risico niet nemen en dat weet hij. Hij haalt nog een armband uit zijn tas en geeft deze aan Rob. “Ik neem je mee. Het is niet ondenkbaar dat je me maar wat op de mouw speldt.” Rob legt hem uit op welke datum en plek hij moet zijn. Lupardi stelt de armbanden in. Een zindering vult de lucht. Rob voelt zich vreemd licht worden. Alles wordt wazig. De geur van kruitdampen vult zijn neus. Ontploffingen verscheuren de lucht. Kanonschoten. Ze zijn er.

Aflevering 19

25 januari. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
25 januari.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

‘’Nee”, schreeuwt Lupardi. “Dood hem niet.” Yoto knarsetandt van woede. “Meester, ik snap u niet. Waarom doden we hem niet gewoon? Dat hadden we al lang moeten doen.” De geleerde schudt zijn hoofd. “We zijn geen moordenaars, Yoto. Bovendien hebben we elkaar in het verleden al vaker het leven gered.” Rob staart hem ver- bijsterd aan. “Waar heb je het toch over? We kennen elkaar helemaal niet.” De geleerde grijnst. “Niet in deze tijd, mijn waarde. Nog niet.” Hij gebaart Yoto hem met de kist te helpen. De oude assistent beschikt nog over een ontzagwekkende spierkracht en tilt de kist op alsof het een veertje is.

Lupardi houdt Rob intussen met de harpoen onder schot. “Hoe willen jullie die kisten hieruit krijgen?” vraagt Rob. “Hoe zou jij het hebben gedaan?” vraagt de geleerde. “Met een takel boven de rotsspleet, vermoed ik. Primitief, maar effectief. Net als jij, mijn beste aartsvijand.”

Hij pakt een vierkant apparaatje uit zijn binnenzak dat Rob niet herkent. De geleerde richt het op een van de kisten. Een groene straal flitst uit het apparaat. De straal tilt de kist omhoog naar de opening van het gewelf. De kisten zijn in korte tijd boven. De geleerde pakt Robs duikpak en neemt spottend afscheid. “Dag kapitein, tot in een ander leven. Ik vermoed dat je hier nog wel even zit.” Robs hersenen werken op topsnelheid. “En de rest van de schat dan?”

Aflevering 18

23 januari. Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
23 januari.Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Rob hoort een geluid achter zich en draait zich om. Hij verstart. Twee mannen, een lang en mager, de ander een gedrongen Japanner, staan voor hem. Maar hij ziet nog iets. Een enorme octopus kronkelt uit het water, zijn tentakels schieten naar voren. De geleerde volgt Robs blik. Zijn mond valt open, hij roept naar Yoto dat hij moet schieten. Te laat, de tentakels slaan de harpoen uit de handen van de Japanner en ze nemen Lupardi in een houdgreep.

De octopus trekt de geleerde langzaam naar zijn snavelachtige bek. Hij dwingt zich zijn ogen open te houden. Dit is het dan, wat een stompzinnig einde. Rob grijpt zijn houweel en hakt hard op de octopus in. Alsof hij op een rubberen bal mept, de greep verzwakt nauwelijks. Yoto staat versuft op. Waar is de harpoen? Zonder zijn bril ziet hij bijna niks.

Op de tast vindt hij het wapen. Hij richt het op de vage, kronkelende massa voor hem. Wat als hij zijn meester raakt? Lupardi schreeuwt in doodsnood. Hij drukt af. Raak. De punt dringt diep door in de kop van het monster. De wond is niet dodelijk, maar de greep van de tentakels verzwakt. Rob trekt de geleerde naar achteren in het gat. Hij duwt tegen de steen. “Help me,” schreeuwt hij.

Langzaam rolt de steen naar voren en verplettert de octopus die achter hen aan glibberde. Ze vallen uitgeput op de grond neer. Dan ziet Rob hoe iemand zich over hem heen buigt. De Japanner. Met de harpoen.

Aflevering 17

20 januari Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
20 januariBeeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Het sterke licht van Robs zaklantaarn dringt door de duisternis van het meer. Rob schuifelt voorzichtig over de bodem. Heel even denkt hij terug aan Peer den Schuymer, de piraat die eeuwen geleden met zijn schatten over dezelfde grond liep, al was het meer er destijds nog niet. Zijn voeten zinken diep weg in de kleiachtige bodem. Langzaam, heel langzaam begint de bodem te stijgen. Een helder licht verlicht het troebele water. Even later komt hij met zijn hoofd boven water. Hij staat in een grot. Hij opent zijn helm en drinkt met diepe teugen de frisse lucht in.

Hij kijkt naar boven, zonlicht dringt via een spleet in het gewelf de grot binnen. Een grote steen met een tekening van een hertenkop trekt zijn aandacht. Hij trekt zijn duikpak uit en begint de steen te onderzoeken. Hij ziet niet hoe Yoto en Lupardi, die hem zijn gevolgd, voorzichtig boven water komen. De geleerde gebaart zijn assistent stil te zijn. Rob pakt een houweel en begint de steen te ondergraven. Tergend langzaam komt de steen in beweging. Rob grijpt in het gat en trekt een kist omhoog. Een blik is genoeg: er ligt een fortuin aan goud en juwelen. Hij trekt nog twee kisten tevoorschijn. Lupardi stapt uit het water. Yoto grijnst, hij houdt een harpoen in zijn hand. Eindelijk.

Aflevering 16

18 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
18 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Rob legt De Vrijheid voor anker. Hij peddelt met Skip in een rubberbootje naar het eiland dat al eeuwenlang geteisterd wordt door stormen en aardbevingen. Lupardi en Yoto kijken toe hoe de zeeman met een kaartje in de hand het eiland afzoekt. “Meester, neem me niet kwalijk, maar ik snap het nog steeds niet,” zei Yoto. “U bent hier om de kapitein naar de plek van de schat van Peer den Schuymer te volgen. We hebben geld nodig om uw plannen te financieren. Maar waarom zo? U kunt toch op duizend andere manieren hetzelfde doel bereiken?”

De geleerde schudt ongeduldig zijn hoofd, terwijl hij toekijkt hoe de kapitein voor een meer blijft staan. “Echt, Yoto. Ik ben je dankbaar voor je diensten, maar moet ik dit nu weer uitleggen? Deze schat stelt hem in staat zijn reizen zonder financiële zorgen voort te zetten. De kapitein en ik hebben elkaar in deze tijd nog niet ontmoet. Maar tijdens zijn volgende reis komt onze eerste confrontatie. En je weet nog hoe rampzalig dat voor ons afliep. Maar als hij de schat niet krijgt, wat gebeurt er dan? Dan keert hij vast terug naar huis en beschikken wij over voldoende financiële middelen. Maar kijk, ik geloof dat hij de plek heeft gevonden.”

Rob trekt een duikpak aan en verdwijnt onder het water.

Aflevering 15

16 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
16 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Het treintje stopt in een immense, holle ruimte die grotendeels door een enorm, vierkant podium van glimmend metaal wordt gevuld. In elke hoek staat een merkwaardig uitziende paal. De geleerde pakt een zware armband met wijzers en toetsen. Ook Yoto draagt zo’n armband. Lupardi knikt even en drukt enkele toetsen in. Onmiddellijk vult een hoog, zoemend geluid de ruimte. Energie­cirkels dansen om de palen. Het gezoem neemt in intensiteit toe en de cirkels schieten naar elkaar toe. Lupardi en Yoto wachten doodkalm af. De cirkels raken elkaar nu en omsingelen de geleerde en zijn assistent. Zzzzzzappppp. Lupardi en Yoto lossen op in de lucht. Ze zijn spoorloos verdwenen. Maar tegelijk verschijnt op een tropisch eiland vanuit het niets een cirkel van licht.

De lucht trilt en het geluid van een rollende bliksem knettert. Een seconde later stappen Yoto en Lupardi over de onbewoonde atol in de Stille Oceaan. “Meester, we zijn er,” roept Yoto verrukt. “1947.” Lupardi knikt. “We zijn op de juiste bestemming en op het juiste tijdstip. Nu moeten we de locatie zien te vinden. Maar het duurt niet lang meer of er komt iemand die ons zal helpen.” Hij wijst naar de zee. Een zeiljacht snijdt door de golven. Een witte hond zit bij de boeg. Een man staat rechtop in de boot, terwijl hij met een verrekijker het eiland bestudeert. “Eindelijk,” mompelt Lupardi. “Kapitein Rob.”

Aflevering 14

13 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
13 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Lupardi zet de helm af. Uren waren verstreken. “Fascinerend,” mompelt hij. “Internet, sociale media, algoritmes. Had ik die vijftig jaar geleden maar gehad. De wereld was van mij geweest.” Hij staat op en beweegt zijn lange lichaam soepel door het laboratorium. Hij blijft staan voor een groot scherm en drukt op enkele toetsen. Op het scherm verschijnen pakijs en zee. Hij en Yoto hadden zich na de laatste confrontatie met kapitein Rob teruggetrokken in een van hun verborgen bases. Deze ligt in een uitgedoofde vulkaan op de Zuidpool, bedolven onder een metersdikke laag ijs.

Enorme walvissen die met gedachteantennes onder controle worden gehouden, bewaken het gebied. Keizerspinguïns patrouilleren in de omgeving en geven alles door aan de commandotoren, waar Lupardi en Yoto over een machtig wapenarsenaal tegen ongewenste bezoekers beschikken.

Maar dit is niet genoeg voor het doel van de geleerde. Hij heeft geld en grondstoffen nodig. Heel speciale grondstoffen. Lupardi en zijn assistent stappen in een treintje dat ze in een razend tempo naar het binnenste van de vulkaan brengt.

Aflevering 13

11 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
11 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Lupardi zet de helm af. Uren waren verstreken. “Fascinerend,” mompelt hij. “Internet, sociale media, algoritmes. Had ik die vijftig jaar geleden maar gehad. De wereld was van mij geweest.” Hij staat op en beweegt zijn lange lichaam soepel door het laboratorium. Hij blijft staan voor een groot scherm en drukt op enkele toetsen. Op het scherm verschijnen pakijs en zee. Lupardi en Yoto hadden zich na de laatste confrontatie met kapitein Rob teruggetrokken in een van hun verborgen bases. Deze ligt in een uitgedoofde vulkaan op de Zuidpool, bedolven onder een metersdikke laag ijs.

Enorme walvissen die met gedachtenantennes onder controle worden gehouden, bewaken het gebied. Keizerspinguïns patrouilleren in de omgeving en ­geven alles door aan de commandotoren, waar Lupardi en Yoto over een machtig wapenarsenaal tegen ongewenste bezoekers beschikken. Maar dit is niet genoeg voor het doel van de geleerde. Hij heeft geld en grondstoffen nodig. Heel speciale grondstoffen. Lupardi en zijn assistent stappen in een treintje dat ze in een razend tempo naar het binnenste van de vulkaan brengt.

Aflevering 12

9 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
9 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Prudon hoort wat Rob zegt, maar gelooft hem niet. “Yoto? Je bedoelt de assistent van Lupardi?” Rob knikt en glimlacht vaag. “Maar ik dacht dat hij dood was,” stamelt de geleerde. “Mijn vader zei...” Rob onderbreekt hem. “Lupardi verdween vijftig jaar geleden spoorloos en met hem was ook Yoto van het toneel. Iedereen nam aan dat ze dood waren. Maar ik had natuurlijk beter moeten weten.” Het beeld wordt haarscherp. Yoto is oud geworden. Hij draagt nog steeds dikke brillenglazen.

Yoto schuifelt om een soort van sarcofaag van koper die met allerlei slangen aan apparatuur is verbonden. “Het is tijd,” mompelt de Japanner. “De meester moet ontwaken. De capsules zijn klaar.”

De knecht drukt geroutineerd op enkele knoppen en trekt aan een hendel. Met een luid gesis ontsnapt stoom uit de sarcofaag. Het deksel schuift geluidloos opzij. Als de damp optrekt, wordt een magere man in een witte laboratoriumjas zichtbaar. Hij slaapt. Yoto wrijft in zijn handen. “Nog even,” kraait hij. “Nog even.” De Japanner loopt rondjes om de sarcofaag. Opeens opent de slapende man zijn ogen. Lupardi is wakker.

Aflevering 11

6 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
6 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Rob legt het oude document weer op tafel. ‘Maar hoe kan ik dat nu ­hebben geschreven? Ik kan het me niet eens herinneren.’ Prudon wijst naar het historisch oog. ‘Daarom ben ik hier. Alleen het historisch oog kan ons duidelijkheid geven.’ Rob staat moeizaam op. ‘Ik vermoedde al zoiets. Je wilt het document in het historisch oog leggen, toch?’ Rob voelt er niks voor. Het apparaat staat al decennia ongebruikt op zolder. De tijd van avonturen en de eindeloze oceanen is voorbij. Hij had het Paula na zijn laatste reis beloofd. Enkele jaren later overleed ze.

Hij kijkt naar Prudon. Zijn verzet smelt weg. Hij weet dat hij het de zoon van zijn oude vriend niet kan weigeren. Hij sleept zich naar de eettafel. ‘Goed dan. Blijkbaar kan het niet anders.’ Hij legt het document op het historisch oog, drukt op een knop en het koper komt zoemend tot leven. Rob en Prudon staren naar het scherm. Eerst zien ze alleen sneeuw. Maar langzaam wordt het beeld scherper. Een gezicht verschijnt. Een groot hoofd van een Japanner vult het beeld. Rob deinst achteruit. Dit bestaat niet. ‘Yoto!’ Zijn stem klinkt hees.

Aflevering 10

4 januari 2021 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
4 januari 2021Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Hij glimlacht bij de herinnering. Prudon opent zijn koffertje en haalt een map tevoorschijn. In de map ligt een vergeeld en gerafeld stuk papier met nauwelijks te ontcijferen woorden erop. ‘Dit werd enkele weken geleden bij mij gebracht. Het kwam uit een gebroken fles die in het Juttersmuseum op Texel lag. Dit document stamt uit de zeventiende eeuw. Het werd naar mij gebracht omdat ik als een deskundige op dit gebied wordt beschouwd.’ Rob knikt. ‘Werk je niet bij het Rijksmuseum? Je moeder vertelde me dat je met een Nederlandse was getrouwd en naar Amsterdam was verhuisd.’

De oude zeeman glimlacht. ‘Je beheerst onze taal goed. Ik hoor geen accent.’

De geleerde neemt het compliment met een beleefd hoofdknikje in ontvangst en legt een briefje naast het document. ‘We hebben het geprobeerd te ontcijferen, maar we kunnen er niet echt wijs uit worden. Maar twee woorden trokken onze aandacht. Lees ze zelf maar.’ Rob zet zijn leesbril op en leest het briefje, dat maar enkele woorden bevat. Een koude rilling kruipt over zijn rug. Hij leest: ‘hulp’, ‘Lup…’ en het was ondertekend door… . Maar dat kan niet. ‘Daar staat jouw naam’, zei Prudon. ‘Kapitein Rob.’

Aflevering 9

31 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
31 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Ze rijden naar de woning van de kapitein: een wit huisje in de duinen met in de grote tuin een majestueuze kastanjeboom waarvan de takken de lucht lijken te dragen. Rob zet koffie. Prudons ogen vinden als vanzelf het kastje waarop in een zilveren lijst een foto van zijn vader staat. Een krachtig gezicht met ogen die vrede hebben met de wereld. Hij overleed enkele jaren na zijn geboorte, maar die ogen herinnert hij zich nog. “Je lijkt op hem.” Rob geeft hem een dampende kop koffie. “En uit wat ik gelezen heb, begrijp ik dat je al net zo’n groot geleerde als je vader bent. Ik mis hem nog steeds.” Prudon knikt droevig.

Rob excuseert zich en keert even later weer terug met een grote doos die hij op de eettafel zet. Hij haalt er een groot, koperen instrument uit. “Is dat …?” Rob knikt. “Dat is de uitvinding die ik van je vader kreeg: het historisch oog.” Prudon is in twee stappen bij het historisch oog. “Niet te geloven,” mompelt hij. “Hij bestaat echt.” Hij raakt het glanzende metaal aan. “Ongelooflijk.” Rob legt een hand op zijn schouder. “Je vader was een groot genie. Ik heb heel wat avonturen beleefd dankzij dit apparaat. Maar dat is nu voorbij. De Vrijheid, de oude Skip: dat is verleden tijd.”

Aflevering 8

30 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
30 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Rob worstelt zich door de menigte. Iedereen feliciteert hem en slaat hem op de schouders. Hij kijkt om zich heen? Waar is Skip? De puppy dartelt vrolijk achter hem aan. Een man met een attachékoffer stapt op hem af. Hij heeft een bekend gezicht en kijkt bloedserieus. ‘Kapitein Rob? Mijn naam is Michel Prudon. U heeft mijn vader goed gekend.’ Prudon? 1. Die naam had hij al tientallen jaren niet meer gehoord. De geleerde, een goede vriend van hem, is al lang overleden. Prudon bestudeert het gezicht van de oude zeeman. Wat ziet hij er geweldig uit.

Rimpels tekenen diepe lijnen in zijn door weer en wind verweerde gezicht met de grijsblauwe ogen die alles hebben gezien; het grijs domineert het ooit koolzwarte haar. Prudon steekt zijn hand uit. ‘Mijnheer Van Stoerem, aangenaam kennis te maken.’ De oude man glimlacht en schudt de uitgestoken hand. Prudon moet zich schrap zetten. Heremejee, die bejaarde heeft nog behoorlijk wat kracht. ‘Noem me toch Rob alsjeblieft.’ Hij pakt Prudon bij de arm en trekt hem mee. ‘Kom, we gaan naar mijn huis. Daar is het rustiger. En dan mag je me vertellen wat de zoon van de uitvinder van het historisch oog hier te zoeken heeft.’

Aflevering 7

28 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
28 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Het zinkende schip begint aan de Brandaris te zuigen. Klaas kan niet langer wachten, zijn handen klemmen zich om het stuurrad. ‘Daar!’ Een bliksemschicht knettert en daar bij de reling verschijnt kapitein Rob, een meisje hangt om zijn nek. Hij klimt via de touwladder naar het dek van de reddingsboot en geeft het meisje over aan haar moeder. Die huilt van opluchting. Rob raakt met zijn vinger de klep van zijn pet aan en loopt naar het roer. Klaas ramt de oude zeeman op zijn schouder. ‘Godallemachtig Rob, wat slik jij voor vitaminen?’ Rob draait de Brandaris naar huis. ‘Vitaminen? Schotse tabak. En doe me nu maar een kopje koffie.’

Een zwijgende menigte in de haven trotseert de slagregen. De man met het koffertje dringt zich naar voren. Zijn pak kleeft aan zijn lijf. Hij zet zijn zware, hoornen bril af en kijkt in de richting waar iedereen zwijgend naar staart: de havenmond. Opeens verschijnt de boeg van een schip. ‘De Brandaris!’ roept een man. De menigte juicht. De Brandaris spoelt de haven binnen, trossen worden gegooid en even later ligt het schip veilig vast. De geredde passagiers en

bemanning worden in dekens gehuld en naar kachels en koffie begeleid. Een breedgeschouderde, oude man met een verweerd gezicht en grijswit haar stapt op de wal. Dat is de man die hij in een verzorgingshuis had gezocht. Daar staat ie: de kapitein. 

Aflevering 6

23 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
23 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

De kapitein antwoordt niet. Zijn ogen staarden dof voor zich uit. “Hoeveel mensen zijn er aan boord?” vraagt Rob. Maar hij zegt niks. Rob staart naar boven. Meer mensen komen via de touwladder naar beneden. Een van hen is een vrouw, ze staart in paniek om zich heen en klampt zich aan Rob vast. “Is Agnes niet hier? Dan is ze nog boven,” gilt ze. “Red haar.” Klaas bedenkt zich niet en springt op de touwladder. Hij komt niet ver, een enorme golf kwakt hem terug op het dek. Rob grijpt de touwladder stevig vast. Een stomverbaasde bemanning kijkt toe hoe de bejaarde man zich soepel en krachtig omhoog werkt.

Rob staat al snel op het dek van het zinkende schip. Hij pakt een dikke man die over de reling wil klimmen bij de schouders. “Agnes!” brult hij. De man wil zich losrukken, maar Rob houdt hem stevig vast. “Agnes!” Hij wijst zwakjes in de richting van de gastenverblijven. Rob laat hem los en worstelt zich door het zeildoek naar de ingang. Hij schreeuwt de naam van het meisje naar beneden. Niets. Of toch? Hij klimt naar beneden en gooit de deuren van de kajuiten open. Waar is ze?

Klaas Toxopeus staart naar de reling. Het lijkt erop dat bijna iedereen aan boord van de Brandaris is. The Widowmaker zinkt nu snel. Nog even en hij moet de reddingsboot bij het schip vandaan halen. 

Aflevering 5

21 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
21 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Een bliksemschicht schiet door de donkere lucht. Golven schudden de imposante driemaster als een murw gebeukte bokser heen en weer. The Widowmaker is een replica van een 17de-eeuws schip dat door een Amerikaanse filmstudio in de jaren zestig was gemaakt. De huidige eigenaar maakt lange zeetochten en beschikt over een kleine bemanning die wordt bijgestaan door de passagiers, die daar goud geld voor betalen.

Blijkbaar namen enkelen ook hun kinderen mee. Rob ziet het in een oogopslag: het schip is reddeloos verloren. Het is zinkende, een van de masten hangt als een gebroken luciferhoutje over de reling en het dek is een wirwar van touwen en zeildoek.

Een sloep uitzetten is onmogelijk. Rob stuurt de Brandaris langszij The Widowmaker. De bemanning en passagiers leunen al over de verschansing. Een touwladder bungelt tegen de houten scheepshuid. Een man stapt als eerste over de reling. Rob kijkt met gefronste wenkbrauwen toe. Er zijn toch vrouwen en kinderen aan boord? Emancipatie is allemaal fijn en wel, maar niet tijdens een reddingsactie.

De man laat zich op het dek vallen waar hij door de bemanning wordt opgevangen. Hij stamelt dat hij de kapitein is. De bemanning kijkt hem met zichtbaar afgrijzen aan. “Waarom ben je niet daar?” schreeuwt Rob, die naar buiten is gekomen. 

Aflevering 4

19 december 2020 Beeld Groninger Achieven / Collectie erven Kuhn
19 december 2020Beeld Groninger Achieven / Collectie erven Kuhn

De helikopter zwalkt heen en weer in de wind. De piloot vloekt, terwijl hij de stuurknuppel stevig vastklemt. Die passagier van hem moet wel heel belangrijk zijn dat ze hem deze vlucht in dit weer naar Terschelling laten doen. Hij werpt een blik naar achteren. Zijn passagier is een rijzige man van middelbare leeftijd, gekleed in een driedelig, antraciet maatkostuum. Hij ziet er net zo onverstoorbaar uit alsof hij op een zondagmiddag een kopje thee in een paviljoen drinkt. De piloot grijnst. Wat een baan. ‘Houd u vast’, schreeuwt hij. ‘We gaan landen.’ Hij verstaat zijn vak, enkele minuten later landt de helikopter feilloos op het platform aan het Kallandspad.

De passagier rent met zijn attachékoffertje naar een auto die al voor hem klaarstaat. ‘Waar naartoe?’ vraagt de chauffeur in het Westers, het dialect dat de geboren en getogen Terschellinger verraadt. ‘Waar is hier het verzorgingshuis? Ik ben op zoek naar een mijnheer Van Stoerem.’ De chauffeur schiet in de lach. ‘De kapitein bedoelt u? Ja, ik weet wel waar hij is. Maar zeker niet in een verzorgingshuis.’ Een wenkbrauw van de man op de achterbank schuift omhoog. ‘In een aanleunwoning dan? Hij moet inmiddels hoogbejaard zijn.’ De chauffeur wijst naar de kolkende zee. ‘Ik weet niet precies wat u over de kapitein hebt gehoord, maar een ding weet ik wel: als u hem zoekt, moet u daar zijn.’

Aflevering 3

16 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
16 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

De Brandaris deint als een wilde pony op de golven in de haven. De bemanning is al aan boord, ziet de oude man. Hij stapt over de reling. Een van de reddingswerkers, een jonge vent met de borstkas van een kleerkast, kijkt hem verbijsterd aan. “Zeg oudje, wat doe jij hier in vredesnaam? Ga alsjeblieft weer naar je luie stoel en je afstandsbediening.” Hij negeert hem en draait zich om naar zijn hond. “Kom Skip.” De ogen van de reddingswerker worden groot. “Skip? Maar bent u dan …” Klaas komt voor hem staan. “Inderdaad jochie, dat is kapitein Rob, een man die meer levens heeft gered dan jij met je botte verstand kunt tellen.”

De jonge man stamelt een excuus, maar Rob gebaart dat het in orde is. Hij neemt als vanzelf het commando over. Niemand die aan zijn gezag twijfelt. De legende is aan boord. Rob geeft opdracht de trossen los te gooien en enkele minuten later ramt de oude Brandaris door de schuimende golven.

Rob staat aan het roer, hij voelt het vertrouwde deinen van het dek. Hij glimlacht. Wat heeft hij dit gemist: de actie, de adrenaline. Iedereen kijkt uit naar het schip in nood. Het radiocontact is allang verbroken. Die kinderen … “Daar zijn ze!” Rob ziet het silhouet van de imposante driemaster. Het piratenschip.

Aflevering 2

14 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
14 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

De wind rukt aan de ramen. De oude man tuurt naar buiten en houdt zijn pijp stevig vast. In het huisje in de duinen van West-Terschelling knettert een behaaglijk haardvuur. Een witte puppy ligt opgerold in een mandje bij het oude fornuis. ‘Beroerd weer’, mompelt de man in zichzelf. Hij loopt naar de keuken om koffie te zetten. Het koffiezetapparaat pruttelt net als er luid op de deur wordt gebonsd. “Doe open, vlug!” De oude man is verbazingwekkend snel bij de deur. In de opening staat een grote, breedgeschouderde man, doorweekt tot op het bot. Klaas Toxopeus, de stuurman van de reddingsboot. Hij gebaart hem naar binnen.

De stuurman blijft staan. “Je moet komen. Er is een schip in nood en de reddingsboot is nog niet gerepareerd. Alleen de Brandaris is beschikbaar.” Het museumschip? Willen ze er met dat antieke scheepje op uit trekken? “Er zijn kinderen aan boord!” Mijn God, kinderen! Hij trekt zijn oude oliejas aan. De witte puppy is klaarwakker en draaft achter zijn baasje aan. De twee mannen rijden in de truck van Klaas naar de haven. ‘“Waar heb je mij eigenlijk voor nodig? Waar is jullie commandant?” “Nog steeds ziek,” gromt de stuurman. “Er is niemand die zo veel ervaring met de Brandaris heeft als jij.” “Al goed, al goed. Om wat voor schip gaat het?” “Een piratenschip.”

Aflevering 1 

12 december 2020 Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA
12 december 2020Beeld UITGEVERIJ PERSONALIA

Een koude regen stort neer op de daken van Oudeschild. Het is de tweede week van de zomervakantie, maar het weer zit niet mee. De stranden zijn leeg, op een enkele dappere zwemmer na. De duizenden vakantiegangers trekken in regenjassen naar de winkels en de schaarse musea. Het is koppen lopen in het Juttersmuseum. Eigenaar Norbert van der Slikke krabt in zijn grijze baard. Dit is wel erg veel volk. De meeste spullen in het museum kunnen wel tegen een stootje, maar die kinderen zitten overal met hun handen aan. Boeien, reddingsvesten, trossen: niks is veilig. Hij en de vrijwilligers komen ogen te kort.

Een koude rilling schiet door zijn nek. Een klein jongetje pakt een fles uit een vitrine terwijl zijn vader glimlachend toekijkt. Nee, niet die fles! Zijn grootvader had deze nog gejut. De ouwe beweerde altijd dat ie honderden jaren oud moest zijn. Norbert vloekt binnensmonds. Waarom zat die vitrine niet op slot? Hij dringt naar voren, maar hij is te laat. Het jongetje laat tot zijn afgrijzen de fles uit zijn handen glippen. Die klettert op de vloer en spat uiteen. De vader kijkt nerveus om zich heen en duwt zijn zoontje snel weg. Norbert knielt neer bij de scherven. Maar hij let niet op het glas. Uit de kapotte bodem steekt een vergeeld stuk papier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden