Kapitein Rob: De laatste reis van De Vrijheid

Elke maandag, woensdag en zaterdag verscheen een nieuwe aflevering van Kapitein Rob. De serie is voltooid met de 100ste aflevering.

Het Parool

Aflevering 100 en slot (zaterdag 7 augustus)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

“Het is duizenden jaren oud,” legt de president uit. Iedereen is een moment verbluft. En dan ontstaat er een luidruchtige discussie die nog lang duurt. Het is inmiddels donker en het wordt tijd te vertrekken. Rob houdt Larry tegen. “Ik zou nog even blijven als ik jou was.” Hij sluit de deur van het Oval Office achter zich. Larry staart de machtigste vrouw ter wereld niet-begrijpend aan. Ze glimlacht.

Dagen verstrijken. De groep vrienden neemt afscheid van elkaar. Larry, Prudon en Kees keren terug naar hun eigen tijd. Rob, Toon, de jonge Prudon en Wil en Marga omhelzen ze in de studio van Mathisen.

Nog een laatste blik, nog een laatste groet en dan verdwijnen ze in een oogverblindende flits. Mathisen rijdt Rob en Toon naar het vliegveld. Een nieuw afscheid volgt. Toon reist met Rob naar Terschelling. Rob neemt hem mee naar een grote schuur achter zijn huis. “Ik heb de laatste jaren aan een project gewerkt.” Hij doet het licht aan, dat een groot zeiljacht onthult. Op het glimmend witte hout staat met sierlijke, zwarte letters ‘Vrijheid’.

Toon bromt tevreden als hij met zijn hand het gladde hout aait. “Een prachtig scheepje. Daar kun je een leuk tochtje mee maken.”

Rob knikt. “Ik was eigenlijk van plan hem te verkopen. Maar nu denk ik dat ik hem toch maar zelf houd. Wat dacht je van een reis met mij en Skip?” 1) Toons ogen glinsteren. “Had je al een bestemming in gedachten?” Rob glimlacht. “Jamaica.” 2)

1) Dit is de laatste aflevering van het avontuur Kapitein Rob en de laatste reis van De Vrijheid. Het album verschijnt in het najaar.
2) Rendez-vous in Jamaica (het laatste en onvoltooide deel van Pieter Kuhn; hij overleed voordat hij het kon afmaken).

Aflevering 99 (woensdag 4 augustus)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

De Amerikaanse president neemt het wonderlijke groepje dat op de banken in het Oval Office zit geamuseerd op. Zij doet net alsof ze niet ziet hoe die oude man met de schouders van een rugbyspeler een greep doet in het sigarenkistje. De president kijkt vooral naar Larry. Rob ziet het en glimlacht. Larry overleed drie jaar na de geboorte van zijn dochter. Hij kwam bij een schipbreuk om het leven. De tijdmachine van Mathisen bracht vader en dochter, net als de Prudons, weer bij elkaar. Dankzij deze connectie slaagde Rob erin direct toegang tot het Pentagon te krijgen. Larry weet echter van niks en rookt tevreden zijn sigaret. De president brengt een toost uit.

“Op het nieuwe continent,” zegt ze. Iedereen heft het glas. “Heeft het al een naam?” vraagt Kees. De president schudt haar hoofd met het kastanjekleurige haar. “We moeten eerst maar eens uitzoeken hoe de wereld dit gaat verdelen. Uit de eerste onderzoeken blijkt dat het geweldige voorraden ijzererts bevat. Maar onze onderzoekers vonden ook nog iets anders.” Ze pakt een map uit haar bureau waar ‘Top Secret’ op staat en haalt er enkele foto’s uit. Prudon hapt naar adem. “Dat bestaat niet! Onmogelijk!” De president glimlacht. “Ik ben een groot liefhebber van Star Trek. Ik geloof dat Spock nu ‘fascinerend’ zou zeggen.” Larry lacht. “Star Trek? Geweldige serie. Bestaat die nog steeds?” Rob kijkt lang naar de foto’s. Het skelet van een mens is duidelijk zichtbaar en de schedel grijnst naar de camera.

Aflevering 98 (maandag 2 augustus)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

De bemanning van de Enterprise kijkt zwijgend en met grote ogen naar de oceaan. Grote stukken rots liggen dampend in het zoute water. Duizenden dode vissen drijven aan de oppervlakte. “Een nieuw continent,” mompelt Rob. “Net zoals Lupardi had voorspeld.” De zware stem van skipper McLane knettert juichend uit de luidsprekers. “Beide linies hebben het doorstaan! De vloedgolven zijn gebroken. Nul slachtoffers. Nul!” Een verpletterende klap op zijn schouder doet Rob wankelen. Toon kijkt hem grijnzend aan. “Dat heeft dit stelletje ouwe eigenheimers dan toch maar weer mooi klaargespeeld.” Rob grijnst terug. “De oudjes doen het inderdaad nog best.” Toon kijkt met een vies gezicht naar de kale stukken rots.

“Lupardi’s versie van het Hof van Eden, zie ik. Fraai hoor. En daar moeten wij gaan wonen? Hoe had hij zich dat precies voorgesteld?” De rotsen steken zwartgeblakerd uit het water. “Tja,” zegt Rob. “Hoe luidt het begin van Genesis ook alweer? ‘De aarde nu was woest en ledig’ toch? Dat is precies wat Lupardi heeft gedaan. Maak je maar geen zorgen. Nu kan het grote spel beginnen. Want wie wordt de eigenaar van dit nieuwe land?” Ze kijken naar Lupardi’s creatie. Rob moet bijna onbewust glimlachen. Is het die Italiaan toch gelukt. “Nou ja, dat zijn onze zorgen niet. Kom, ik heb zin in een borrel. Heb je die whisky nog ergens?”

Aflevering 97 (zaterdag 31 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

De golf stort zich met het geweld van een vertoornde god op het vliegdekschip. Een vernietigend geraas slaat over de Enterprise. Iedereen duikt in elkaar, maar verliest zijn evenwicht als het water het schip naar achteren duwt. De Enterprise is als een taaie rugbyspeler die door de gehele voorhoede van de tegenpartij naar achteren wordt gedrukt. Maar Prudons geluidsmuur houdt het! Het schip kraakt in al zijn voegen, stukken plaatijzer vallen naar beneden. De tsunami beukt als een woedende bokser op de geluidsbarrière in. De slagkruiser stuitert als een pingpongbal over de Enterprise en verdwijnt in het kolkende water. Het vliegdekschip helt vervaarlijk achterover.

Toon vloekt, zijn sigaar is op de grond gevallen. Met zijn brede armen beschermt hij de fles whisky als een baby. De oude zeeman ziet een witte haai door de lucht vliegen. Zijn ogen hebben al veel gezien, maar dit slaat alles. Hij buldert van de lach. De anderen horen het en denken dat hij krankzinnig is geworden. Maar het werkt aanstekelijk, Rob begint ook te lachen en het duurt niet lang of iedereen doet mee, hun daverende lach stijgt boven het geluid van de razende oceaan uit. McLane schudt zijn hoofd. Knettergek. Het wordt rustiger, de Enterprise ligt weer recht in het water, hoewel hij nog driftig op en neer deint. Rob en de anderen kruipen langzaam overeind en kijken door het raam. Hoe ziet de wereld er nu uit?

Aflevering 96 (woensdag 28 juli)

null Beeld UitgeverijUitgeverij Personalia Personalia
Beeld UitgeverijUitgeverij Personalia Personalia

McLane trekt bleek weg, al is de golf nog kilometers van de schepen verwijderd. Kees grijpt Robs hand. De broers zwijgen, ze kijken elkaar alleen maar aan. Toon zet een sigaar in brand, een spottende grijns op zijn gezicht. Als de dood naar je grijnst, is teruggrijnzen het enige wat je kan doen, hoorde hij ooit in een film. Prima tekst. Vader en zoon Prudon omhelzen elkaar stevig. Ross en Larry staan schouder aan schouder. Als een terdoodveroordeelde voor het executiepeloton die een blinddoek weigert, kijken ze de tsunami recht aan. Kom dan maar. “Take your best shot,” hoort Larry zijn vriend mompelen.

McLane grijpt de microfoon. De veteraan van twee oorlogen heeft zijn kalmte hervonden nu de dood in de vorm van water en zout op hem afstormt. “Zorg eens voor wat achtergrondmuziek die bij deze gelegenheid past. Speel Creedence. Je weet welk nummer.” Enkele seconden later galmt Suzie Q van Creedence Clearwater Revival uit de luidsprekers. Een glimlach breekt door op alle gezichten.

Minuten verstrijken, de golf is nu vlakbij. Rob voelt zich koud worden. Kunnen ze dit geweld weerstaan? Dan ziet hij een zwarte stip op de top van de golf die snel groter wordt. Een slagkruiser uit de Tweede Wereldoorlog! De ontzagwekkende kracht van de tsunami sleurt achteloos tientallen tonnen staal met zich mee. Robs hersenen werken razendsnel. De golf plukte het oude wrak van de zeebodem, een andere verklaring is er niet. Dan wordt alles donker.

Aflevering 95 (maandag 26 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

Golven zo hoog als wolkenkrabbers razen over het water op de kusten van Azië en Amerika af. McLanes mond staat open als hij naar de radar kijkt. Een enorm gezoem komt uit de machine op het vliegdek. Iedereen draagt oorbeschermers. De machine schiet een haast massieve muur van geluid naar de ontvanger die op het dek van het buurschip staat. Die werpt de geluidswal naar het volgende vliegdekschip. Zo ontstaan aan weerszijden van de oceaan twee muren van geluid die volgens Prudon sterk genoeg zijn om de golven te breken. De muur schermt ook de schepen af.

Prudon berekende dat het drie kwartier duurt voor de tsunami’s de vliegdekschepen bereiken. Iedereen staart door het glas van de commandotoren naar de zee, die nog steeds zo glad als een spiegel is. Toon zet glazen neer en vult deze royaal met whisky. Hij houdt de fles als trofee omhoog. “Veertig jaar oude Highland Park! Cadeautje van generaal Duke.” Rob proeft voorzichtig, turf en aarde branden zich door zijn slokdarm. Larry, Kees, Ross en de Prudons pakken ook een glas en toosten alsof ze op een verjaardag zijn. Rob slaat Toon op de schouder. “Een cadeau van de generaal? Werkelijk?” Toon grijnst. “Nou ja, ik weet zeker dat hij het zo had bedoeld. Net als zijn sigaren trouwens.” Kees schreeuwt en wijst naar de oceaan. Rob kijkt, een berg van water walst naar ze toe.

Aflevering 94 (zaterdag 24 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

De brandende zon verandert het vliegdek in een gloeiende bakplaat. “Dit duurt nu al uren,” bromt Toon terwijl hij op een sigaar kauwt. “In mijn tijd was het redden van de wereld een stuk minder saai.” Larry grijnst met een blik van verstandhouding naar Rob. De mannen weten wel beter. Iedereen is op van de zenuwen. Als Prudons plan niet werkt, verliezen miljoenen mensen het leven. En zij staan in de frontlinie. Opeens gilt een sirene. Prudon veert op uit zijn ligstoel en rent naar de commandotoren, gevolgd door Rob en de anderen. Skipper McLane wijst omhoog. Gloeiende strepen maken krassen in de helderblauwe lucht. “De meteorieten!”

McLane geeft kalm zijn bevelen. Prudon heeft twee rijen vliegdekschepen aan de west- en oostkant van de Stille Oceaan laten opstellen. De ene schermt Azië en Oceanië af, de andere Amerika. De eilanden tussen de vliegdekschepen zijn geëvacueerd. De ruimtestenen scheren over de vloot over het water en storten honderden mijlen verderop met een enorm geraas in de zee. Fonteinen van honderden meters hoog markeren de plekken van de inslagen. “Nu,” zegt Prudon op kalme toon. “Nu!” brult McLane in zijn microfoon. Matrozen trekken het zeil van de machine af. Prudon houdt zijn rechtervinger boven een rode knop. Nog niet, nog niet. Een rilling gaat door de zeebodem, de Enterprise wiegt heen en weer op de golven. McLane fronst. “Liggen de schepen nog wel op één lijn?” Prudon drukt de knop in. “Dat weten we over enkele ogenblikken.”

Aflevering 93 (woensdag 21 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

Prudon tuurt door een telescoop de ruimte in. Zwarte vlekken komen als in slow motion dichterbij. “Inderdaad, het duurt nu niet lang meer.” Rob glimlacht. De geleerde klinkt als een man die op een trein wacht. “Maar er is nog tijd.” Prudon pakt een telefoon, een ouderwets draaitoestel. De man die een tijdmachine uitvond, lukte het niet op korte termijn een smartphone te doorgronden. Hij belt met generaal Duke. “Het is zover,” is alles wat hij zegt. Tientallen vliegdekschepen zijn naar de Stille Oceaan opgestoomd. Op het dek van elk schip staat een kolossale machine die met een groot zeil is bedekt. Rob en zijn vrienden staan op het Amerikaanse vliegdekschip Enterprise waar Prudon bezig is met de laatste voorbereidingen.

Na enkele dagen liggen alle vliegdekschepen in het grijsblauwe water van de Stille Oceaan. “Nu komt het moeilijkste deel van de operatie,” mompelt Prudon die in de commandotoren over het eindeloze water uitkijkt. “Alle schepen moeten precies op een lijn komen te liggen.” Na enkele uren is hij tevreden. “Dit moet het maar zijn.” Skipper Fargo McLane staart hem ongerust aan. Zijn vierkante kaken malen onophoudelijk op een stuk kauwgum. De geleerde verlaat de toren en laat zich in een strandstoel zakken die voor hem op het dek is neergezet. De skipper kijkt Rob verbijsterd aan. “Dit is de grootste operatie in de maritieme geschiedenis en mijnheer gaat een dutje doen?” Rob steekt rustig zijn pijp aan. “Wilt u weten wat hij aan het doen is? Het enige wat we kunnen doen: afwachten.”

Aflevering 92 (maandag 19 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

Prudon legt de generaal zijn plan voor. Duke luistert aandachtig en stelt slechts soms een vraag om een detail te verduidelijken. Als de geleerde klaar is, toont de admiraal zich een man van actie. De volgende uren zit hij eindeloos aan de telefoon om te overleggen met de leger- en marineleiding van elk groot leger in Azië. Hij grijnst vermoeid als hij de telefoon neerlegt. “Ongelooflijk, iedereen doet mee. Zelfs die mislukte judoka in het Kremlin en die bromsnor in Ankara zijn van de partij. Niets beters dan een dreigende apocalyps om vriend en vijand op een lijn te krijgen. Maar ik moet toegeven dat de naam van Lupardi ook hielp iedereen de stuipen op het lijf te jagen.”

De volgende dagen is iedereen koortsachtig aan het werk. Vooral Prudon heeft het razend druk. Op zijn aanwijzingen worden in een ongekend tempo speciale laboratoria en werkplaatsen uit de grond gestampt waar geleerden en ingenieurs de klok rond werken. Rob, Ross en de jonge Prudon drinken rustig een kopje koffie, terwijl de natuurkundige vanachter een bureau een leger aan medewerkers, verspreid over verschillende continenten, dirigeert. Larry, Toon en Kees zijn zwaar aan het boemelen in de stad. Na een week stormt op een ochtend een geleerde in een witte jas het kantoor van Prudon binnen. Zijn gezicht ­is drijfnat van het zweet. “De meteorieten!” hijgt hij. “Ze zijn er!”

Aflevering 91 (zaterdag 17 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

De soldaat houdt zijn geweer hoog boven zijn hoofd om het droog te houden. De generaal kijkt naar zijn ogen. Ze staan verbeten, geen spoortje angst te zien. Duke glimlacht. Het klopt wat zijn vader over hem vertelde: een taaie rotzak en voor de duivel niet bang. De soldaat sprint gebukt over het strand, het zand spuit omhoog door de inslaande kogels. Hij ziet een man gewond op de grond liggen en herkent Mike, zijn beste vriend. Hij wil halt houden, maar iemand geeft hem een machtige duw in de rug. “Vooruit,” schreeuwt zijn sergeant, een kolossale Texaan. “Naar voren!”

De soldaat blijft rennen, hij kijkt nog een keer achterom. Hij is bijna bij zijn eenheid, maar een ontploffing werpt hem naar achteren. Zijn gezicht bloedt hevig. Hij schreeuwt om een medic. De generaal houdt zijn hand omhoog. “Genoeg.” Prudon zet het historisch oog uit. Duke staart een poosje zwijgend voor zich uit. “Ik heb mijn grootvader vaak naar de littekens in zijn gezicht gevraagd. Hij wilde er nooit wat over vertellen.” Hij draait zich om naar Rob. “Vertel eens, wat denkt u dat ik voor u kan betekenen? Als ik u goed heb begrepen, kunnen we niks meer doen om die meteorieten tegen te houden.” De oude man knikt naar Prudon. “De meteorieten niet, maar deze man heeft een idee om de tsunami’s te stoppen.” De generaal neemt de geleerde scherp op. “En wat heeft u daar voor nodig?” Prudon glimlacht. “Niet veel, alleen al uw vliegdekschepen. En als u dan toch bezig bent: elk land met een vliegdekschip eigenlijk.”

Aflevering 90 (woensdag 14 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

Rob vertelt hem alles wat er is gebeurd: de boodschap in de fles, het historisch oog, Lupardi, tijdreizen en de basis in het arctisch gebied. Af en toe voegt een van de anderen iets toe. Als de generaal al onder de

indruk is, is het hem niet aan te zien. Vast een uitstekende poker­speler, denkt Larry. Duke staat op, loopt naar zijn bureau en trekt een la open. Hij pakt een gebutste heupflacon en neemt een stevige slok. Hij smakt met zijn lippen. “Goed. Wat willen jullie dat ik als eerste doe? Het gesticht bellen of toch maar de politie?” Rob glimlacht, terwijl Prudon een grote, zwarte koffer op de mahoniehouten vergadertafel legt en openklapt. Hij haalt het historisch oog eruit en schakelt hem in.

Rob heeft het oog speciaal voor deze ontmoeting per vliegtuig laten overkomen. De uitvinder wijst naar een oud dienstwapen dat onder een stolp op een kast ligt. “Mag ik?” De generaal kijkt hem aan alsof hij hem het liefst ter plekke zou laten onthoofden, maar knikt kort. “Voorzichtig, die is nog van mijn vader geweest. Hij vocht ermee op Omaha Beach.” Prudon legt het wapen op het historisch oog. “Uw aandacht alstublieft.” Hij gebaart de generaal achter het apparaat plaats te nemen. Duke gromt als hij gaat zitten en staart naar de ruis op het scherm. Dan wordt het beeld opeens glashelder. Een jongeman in volle gevechtsuitrusting rent door de branding een strand op. Overal liggen doden en gewonden. Duke kijkt ongelovig toe. Rob hoort hem zachtjes mompelen. “Omaha Beach.”

Aflevering 89 (maandag 12 juli)

null Beeld Uitgeverij Personalia
Beeld Uitgeverij Personalia

Generaal John Duke, chef-staf van de Verenigde Staten, loert met gefronste wenkbrauwen naar het merkwaardige gezelschap dat in zijn kantoor in het Pentagon voor hem staat. Wat moet dit in vredesnaam voorstellen? Waarom dwong de president hem dit stelletje te ontvangen? Rob kijkt om zich heen. Nergens zijn decoraties, diploma’s, foto’s met de machtigen der aarde en andere eerbewijzen te zien die deze veteraan van twee oorlogen ongetwijfeld bezit. Het houten bureau is eenvoudig, bijna leeg, op een laptop en een foto van het gezin van de generaal na. Deze man houdt niet van onzin, dat is duidelijk. De generaal gebaart de mannen plaats te nemen.

Toon grijpt naar een schitterend, hout gesneden sigarendoos. Genietend steekt hij een sigaar zo groot als een stokbrood in brand. “Eh, we hanteren hier een niet-rokenbeleid,” merkt de generaal zuinigjes op. De zeeman grijnst en inhaleert diep. Duke dwingt zichzelf rustig te blijven. Kalm nou, trek die bejaarde nu niet meteen over de tafel. “Vertel eens heren, wat kan ik voor u betekenen? Mag ik overigens vragen hoe het komt dat u op zo’n goede voet met onze president staat?” Rob houdt zijn gezicht in de plooi, maar grinnikt inwendig. Duidelijk, de generaal heeft zwaar de pest in dat hij ze moet ontvangen. Erger nog, dat hij naar ze moet luisteren. Rob neemt een slokje van zijn thee, Earl Grey. “Het is heel simpel generaal, op dit moment suist een meteoriet zo groot als Manhattan op ons af. En u kunt niks doen om die tegen te houden.”

Aflevering 88 (zaterdag 10 juli)

Aflevering 88 (10 juli 2021) Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 88 (10 juli 2021)Beeld Uitgeverij Personalia

De staart slaat met een ontzagwekkende klap op het dek van de Sea Demon. Het schip beeft en de achtersteven wordt door het gewicht uit het water getild. Dan verdwijnt de staart en de Sea Demon plonst weer in het water. Ross opent voorzichtig zijn ogen en kijkt recht in het grijnzende gezicht van Larry die hem net op tijd opzij duwde. “Nou majoor, dat scheelde maar weinig of niet?” Ross krabbelt overeind, ondersteund door Larry. De Sea Demon raast op de uitgang af. Toon laat een staaltje zeemanschap zien dat Larry en de anderen verbluft. Hij manoeuvreert bijna achteloos langs de potvissen. Eenmaal buiten haalt iedereen opgelucht adem.

Dan beukt er ineens een potvis tegen de zijkant van het schip. Kees komt met een harpoen aangesneld en richt het wapen. Maar voordat hij kan gooien, houdt iemand zijn hand vast in een ijzeren greep. Het is Toon, hij wijst naar de cockpit. “Ben je een beetje voorzichtig met je broer?” Rob kruipt tot Kees’ stomme verbazing uit de cockpit tevoorschijn. De oude man zwaait vrolijk. “Wat staan jullie daar te lummelen? Help me alsjeblieft aan boord.” Even later staat Rob op de Sea Demon, hij kijkt de potvis nog even na. Rob is opgelucht dat hij weer een dek onder zijn voeten voelt. Iedereen slaat hem op de schouders en Kees reikt hem een kop koffie. Rob neemt een flinke slok, zelfs zijn botten voelen steenkoud aan. Allemachtig, wat smaakt dat goed. “Doet de radio het nog? Het wordt tijd dat we de wereld vertellen dat het einde nadert.”

Aflevering 87 (woensdag 7 juli)

Aflevering 87 (7 juli 2021) Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 87 (7 juli 2021)Beeld Uitgeverij Personalia

Prudon grijpt de arm van zijn zoon. “Misschien heb je een knopje te veel ingedrukt.” De grote lichamen van de potvissen verdringen zich bij de ingang naar de bassins. De grond begint te trillen. “Naar het schip,” schreeuwt Toon. Ze rennen via de trappen naar beneden, naar het ­bassin waar de Sea Demon ligt aangemeerd. Stukken rots en ijs kletteren op de grond. De mannen gooien de trossen los, Toon stapt achter het roer en Larry is met Kees in de machineruimte. Ross en de Prudons staren naar de ingang. ­Grote golven klotsen schuimend naar binnen, gevolgd door de kolossale ­lichamen van de potvissen. De jongste Prudon slaat zijn hand voor zijn mond. “Hoe komen we daar ooit doorheen?”

Toon haalt een schakelaar over en de Sea Demon vaart weg, de boeg ligt op ramkoers met de potvissen. Een grote steen valt op het dak van de stuurhut. Toon duikt ineen, kijkt omhoog en ziet een enorme deuk in het dak. Hij komt vloekend weer overeind, zware krachttermen vliegen over het dek. “Kom maar!” brult hij naar de potvissen die razendsnel dichterbij komen. Ross ­verstijft en grijpt de reling stevig vast als een enorme vis voor het schip naar beneden duikt, zijn reusachtige staart staat bijna rechtop in het water en helt vervaarlijk richting het dek. Ross sluit zijn ogen.

Aflevering 86 (maandag 5 juli)

Aflevering 86 (maandag 5 juli) Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 86 (maandag 5 juli)Beeld Uitgeverij Personalia

Vader en zoon Prudon bestuderen met aandacht de panelen met de vreemde instrumenten in het laboratorium van Lupardi. De natuurkundige heeft niet veel tijd nodig om de werking te doorgronden. Hij wijst naar een rij gele knoppen. “Volgens mij is het hiermee mogelijk een potvis naar de thuisbasis te krijgen. Maar ik heb geen idee welke knop bij Robs potvis hoort.” Zijn zoon komt naast hem staan, werpt een korte blik op zijn vader en drukt dan kalm een voor een elke knop in. De geleerde kijkt hem verrast aan, dan begint hij te lachen en schudt hij zijn hoofd. “Natuurlijk, wat zit ik hier een partij moeilijk te doen.” Rob merkt de gevolgen onmiddellijk, de potvis stijgt met grote snelheid.

Langzaam verdwijnt de duisternis. De potvis komt met een luid geraas aan de oppervlakte. Rob sluit zijn ogen en laat de zonnestralen zijn gezicht verwarmen. De zon! De potvis slaat krachtig met zijn staart en zet koers naar zijn basis. Na ongeveer een uur komt die in zicht. De Prudons en de anderen staan op de uitkijk. Het is bijna windstil. Dan wijst Kees naar een stipje in de verte dat snel groter wordt. “Daar komt iets aan, dat moet hem wel zijn.” Larry tikt hem op de schouder en wijst naar de andere kant. “Eh, en dat dan?” Ze draaien zich om. Tientallen potvissen zwemmen rustig achter elkaar richting de basis. Maar ook drommen keizerspinguïns drentelen waggelend hun kant op. “Het lijkt wel … een belegering,” mompelt Ross.

Aflevering 85 (zaterdag 3 juli)

Aflevering 85 (zaterdag 3 juli).

 Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 85 (zaterdag 3 juli).Beeld Uitgeverij Personalia

Rob verliest door de schok het bewustzijn. De potvis slaat krachtig met zijn staart en duikt naar beneden, verlost van de signalen die hem vanuit de cockpit aansturen. Het dier voelt een razende honger en gaat op zoek naar voedsel. Rob komt langzaam weer bij zijn positieven. Hij ziet niets dan duisternis. De potvis zwemt kilometers diep onder het pakijs. Rob tast naar het paneel dat bij zijn aanraking opgloeit. Hij drukt snel op enkele knoppen, maar de potvis reageert niet op zijn commando’s. Rob trekt aan de schakelaar. Niets. Wat is er aan de hand? Is er door de schok iets beschadigd?

Een diepe wanhoop maakt zich van hem meester, maar dan ziet hij de ironie van zijn situatie in en grinnikt zachtjes. Weer zit hij in de cockpit van een stuurloze walvis die hem naar de diepten van de zee sleurt.* Het wordt ijskoud in de cockpit en Rob zoekt even naar een knop die mogelijk een verwarmingselement bedient, maar hij kan hem niet vinden. Lupardi vond dit soort comfort blijkbaar overbodig. Hij leunt achterover, terwijl de potvis hem dieper en dieper de duisternis inbrengt. Was dit het dan? Hij grinnikt weer. Nou ja, hij is in elk geval dicht bij de onderwereld, indien het lot wil dat hij hier op de jongste dag wacht.

Aflevering 84 (woensdag 30 juni)

IJskoude golven slaan tegen het plexiglas van de cockpit. Rob is nu bijna onder de helikopter. En nu? De oplossing drijft op enkele honderden meters afstand voor hem uit: een ijsberg waar een stuk van is afgeslagen waardoor de top een beetje schuin in het water loopt. Een ideale skischans. Nou ja, voor een potvis dan. De oude zeeman grinnikt. Hij koerst de kolos recht op de ijsschots af. Het enorme lichaam bonkt het ijs op, behoudt zijn vaart en suist door de lucht. Rob ziet de helikopter razendsnel dichterbij komen. Vergist hij zich nou of ziet hij Lupardi en Yoto naar hem kijken? Het is een flits, meer niet.

De kop van de potvis ramt de staart van de helikopter. Het toestel zwenkt wild heen en weer, terwijl de potvis terug in zee valt. Yoto rukt wanhopig aan de stuurknuppel om de helikopter onder controle te krijgen. Lupardi kijkt achterom en ziet dat de halve staart is weggeslagen. “Meester!” kraait zijn assistent. De geleerde kijkt door het raam, een enorme muur van ijs doemt voor hem op. Zo gaat het dus. Hij glimlacht nog even, terwijl zijn rechterhand die van Yoto pakt. “Vaarwel, vriend.” Dan sluit hij zijn ogen. Hij zit aan een lange, houten tafel in een tuin onder een uitbundige, Italiaanse zon. Zijn moeder glimlacht teder als ze een fles olijfolie neerzet. Dag mama, ik kom eraan.

Aflevering 84 (woensdag 30 juni). Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 84 (woensdag 30 juni).Beeld Uitgeverij Personalia

Aflevering 83 (maandag 28 juni)

Rob geeft een kleine ruk aan een schakelaar en de potvis schiet dankzij het speciale besturingssysteem van Lupardi razendsnel vooruit. De helikopter van de geleerde is een klein stipje in de helderblauwe lucht, maar het wordt al snel groter. De vis zigzagt om de ijsschotsen, maar dan koerst hij recht op een reusachtige ijsberg af. Links? Rechts? Te laat. Rob trekt de schakelaar helemaal naar zich toe en de potvis raast op de witte muur af. De schok beneemt hem de adem en heel even wordt alles zwart voor zijn ogen. De vis ramt dwars door het ijs en plonst met een harde klap weer in het water. Rob komt weer bij bewustzijn. De helikopter is nu duidelijk te zien. Hij scheert laag over het water. Lupardi staart naar de lucht.

Daar ergens suist zijn granaat op zijn doel af. Hij kijkt op zijn horloge. Het duurt niet lang meer. Een vreemde vermoeidheid neemt bezit van hem. Gelukt. Het plan dat hij een halve eeuw geleden bedacht, wordt over enkele momenten werkelijkheid. Maar hij voelt geen triomf, geen blijdschap. Eerder een soort droeve berusting. Een keizerspinguïn glijdt van een ijsschots af en plonst in het water. Is het een van hem? “Meester?” Yoto probeert zijn aandacht te trekken, maar de geleerde luistert niet. Zou Rob het overleven? “Meester!” Yoto’s stem klinkt hard. Dringend. “Wat is er?” vraagt Lupardi verstoord. Zijn assistent antwoordt niet, hij wijst naar het raam. Lupardi kijkt en houdt zijn adem in. Een potvis schiet door de lucht, recht op hem af.

Aflevering 83 (maandag 28 juni). Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 83 (maandag 28 juni).Beeld Uitgeverij Personalia

Aflevering 82 (zaterdag 26 juni)

Lupardi neemt hem nieuwsgierig op. “Ga je echt schieten, terwijl je weet dat Yoto daarna je vrienden doodt? En wat denk je er precies mee op te schieten? Je houdt de granaat, die nu door de ruimte schiet, echt niet meer tegen.” Hij loopt langzaam achteruit naar de helikopter. Yoto kruipt achter de stuurknuppel. Lupardi zwaait nog even ernstig, terwijl de helikopter opstijgt en bijna geluidloos wegvliegt. De straal die zijn vrienden gevangen houdt, lost op in het niets. Rob schiet, de revolver schokt in zijn handen. Maar de helikopter is al buiten het bereik van de kogels. Toon komt naast hem staan. “En nu?”

“Nu niks,” zegt Ross. “Die halen we nooit meer in.” Rob draaft zonder een woord te zeggen naar Lupardi’s werkplaats. “Waar ga je heen?” roept Kees, maar zijn broer antwoordt niet. Rob blijft even zwaar ademend in de werkplaats staan en kijkt zoekend om zich heen. Hier moet het toch ergens zijn? Koortsachtig bestudeert hij de werkpanelen waarop allerlei lampjes branden. Dan ziet hij het paneel dat hij nodig heeft. Hij drukt op een knop en een plattegrond van de gehele werkplaats verschijnt op een scherm. De zeeman vindt al snel wat hij zoekt. Boven op het plateau overlegt Ross met de Prudons. “Zou het echt kunnen wat Lupardi beweert?” vraagt de majoor. Dan horen ze Toons zware basstem. “Kijk daar!” Een machtige potvis zwemt met grote snelheid voorbij, maar iedereen kijkt naar de man in de cockpit op de rug van het dier.

Aflevering 82 (zaterdag 26 juni). Beeld Uitgeverij Personalia
Aflevering 82 (zaterdag 26 juni).Beeld Uitgeverij Personalia
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden