Plus Interview

Jurjen Blick: ‘Ik wilde een soort Netflixserie maken over revalidatie’

Stuk, een VPRO-serie over mensen in een revalidatiecentrum, maakt kans op de Nipkowschijf. ‘Ik wilde een soort Netflixserie maken. Het moest er chic uitzien, met goede karakters, die je in je hart gaat sluiten.’

Daan (boven) in Stuk, de serie die kans maakt op een Zilveren Nipkowschijf. Beeld VPRO

Een docuroman, zo noemt Jurjen Blick zijn vierdelige serie Stuk vaak. De mensen die hij volgde omschrijft hij zo nu en dan als personages. De terminologie zegt veel over de stijl van de tv-maker. In Stuk volgt hij dan wel mensen in een echt revalidatiecentrum, het resultaat lijkt eerder op een speelfilm dan een documentaire. “Ik wilde eigenlijk een soort Netflixserie maken. Het moest er chic uitzien, met goede karakters die je écht interesseren en in je hart gaat sluiten.”

Het idee voor Stuk ontstond terwijl Blick werkte aan De hokjesman, het programma met ­Michaël Schaap over Nederlandse subculturen, dat in 2016 stopte. “Ik wilde iets maken waarmee ik in het hoofd van iemand kon duiken,” zegt Blick. “Een revalidatiecentrum heeft zoveel interessante facetten, qua drama. Alle mensen daar zitten in een belangrijk wendingspunt in hun leven, ze ondergaan een life changing experience. En revalideren gaat over beweging, dat is als cineast heel interessant. Je wilt graag iets te filmen hebben.”

Wonderlijk positief

Met Stuk wilde Blick niet uitleggen hoe het is om in een rolstoel te moeten leren rijden: het is een serie over mensen die geconfronteerd worden met het noodlot. Blick, zijn cameraploeg en researcher liepen een jaar rond in Heliomare in Wijk aan Zee, waar ze de 17-jarige Daan Buringa tegenkwamen. Daan is een innemende, vrolijke tiener met een wonderlijk positieve instelling. Hij kan door zijn dwarslaesie misschien nooit meer lopen, maar hij maakt nog genoeg lol met zijn maten van de toneelvereniging. Ook Paul White (63) valt op. Zijn leven bestond ooit uit een drukke cocktail van werk, vrienden, sport, gezin en kroeg. Na een nachtelijke val en een gebroken nek is hij verlamd vanaf zijn schouders. Zijn grote vijand is de verveling.

Om meer dan een droge docu te maken, heeft Blick gebruikgemaakt van technieken en stijlmiddelen uit speelfilms. Hij schreef een haast literaire voice-over, die hij zelf insprak, projecteerde oude videobeelden van de revalidanten op muren en ging uit zijn dak met camera’s.

Jurjen Blick (1972), de maker van Stuk maakte eerder met Michaël Schaap De hokjesman, over subculturen in Nederland. Beeld Iris van der Valk

“Ik houd van strak camerawerk en creatieve shots. Ik film vaak met een camera vanaf een rails, die shots zijn het mooist. Ook wissel ik vaak met lenzen: dan weer een groothoek, dan weer een met veel scherptediepte. Daardoor krijgt je een meer filmische look. Ik trek zo twee uur de tijd uit voor een shot van twintig seconden. Eigenlijk is dat het altijd waard.” Ook de muziek, gecomponeerd door Bernhard Joosten, zou je zo onder een arthousefilm verwachten.

Hoewel tv-recensenten lyrisch waren over Stuk, is het vrij matig bekeken. Blick kan er kort over zijn: natuurlijk vindt hij dat vervelend. Hij schrijft, regisseert én monteert: na de draaiperiode werkte hij maandenlang van negen uur ’s ochtends tot half twee ’s nachts.

“Dat was slopend. Ik werkte en was met mijn gezin, maar dat was het. Ik keek die maanden geen series of films en heb geen vrienden gezien.” Toch snapt hij die kijkcijfers ergens wel. “Ik kan me voorstellen dat mensen op de vroege avond geen trek hebben in afgehakte benen, en het is ook een pittig onderwerp. Ik kies ook mijn momenten om een film als Magnolia op te zetten. Maar als ik dan kijk, heb ik geen moment spijt.”

Het is daarom uitermate prettig dat Stuk is genomineerd voor de Zilveren Nipkowschijf, zegt Blick – een juryprijs van tv-recensenten voor het beste programma van het jaar. “We namen toch een aantal risico’s, qua vertellen. Het was wel even spannend of mensen dit niet te raar zouden vinden.”

Stuk is terug te kijken op NPO Start en vpro.nl/stuk

Beste tv-programma

De Zilveren Nipkowschijf is de prijs voor het beste televisieprogramma van het jaar. Hij bestaat sinds 1961; een aantal tv-recensenten en mediajournalisten van dagbladen en tijdschriften vormen de jury. Dit zijn de nominaties van dit jaar:

Stuk (VPRO), Zeven kleine criminelen (VPRO) en Sinan Can (BNNVara), voor meerdere programma’s. Morgen wordt de winnaar bekend. Jeroen Pauw krijgt de Ere Zilveren Nipkowschijf voor zijn dertigjarige loopbaan.

Vorige winnaars
2018 De Luizenmoeder
2017 Schuldig
2016 Zondag met Lubach
2015 Onze man in Teheran
2014 Ramses
2013 Het nieuwe Rijksmuseum
2
012 O’Hanlons Helden
2011 De Wereld Draait Door
2010 Kijken in de Ziel
2009 ‘t Vrije Schaep

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden