Plus Klapstoel

Jurist Martijn Snoep: 'Je moet af en toe een kaart trekken'

Martijn Snoep (1968) is jurist. In september werd hij bestuursvoorzitter van de Autoriteit Consument en Markt. Daarvoor was hij advocaat bij De Brauw Blackstone Westbroek.

Beeld Harmen De Jong

Utrecht
"Daar ben ik geboren. Mijn ouders zijn beiden gepromoveerde kunsthistorici: mijn vader was museumdirecteur en mijn moeder kunstcriticus voor Vrij Nederland. Na de scheiding van mijn ouders verhuisden mijn zus en ik met mijn moeder naar Abbekerk, een dorp vlak bij Medemblik. Mijn moeder wilde graag een theater aan huis, en dat kon niet in Utrecht. Zij heeft nog steeds haar marionettentheater. In de ­zomer en in de schoolvakanties maakt ze voorstellingen waarin zij zelf toneel speelt samen met poppen. Ze is nu 77, en doet alles alleen: ze maakt de muziek, schrijft het scenario, doet het licht, de stemmen, alles."

"Ik wil niet zeggen dat ik het zwarte schaap in de familie ben, maar mijn zus is ook de kunst ingegaan. Ze is net benoemd als museumdirecteur in Keulen. Het goede is: ik ben wel met een kunstenares getrouwd, en mijn zoon zit nu op een vooropleiding van de filmacademie in ­Denemarken."

Rotterdam
"Na mijn middelbare school ben ik naar Amerika gegaan om te studeren. Dat bleek financieel heel lastig, dus kwam ik met hangende pootjes terug. Ik had iedereen verteld dat ik nooit meer terug zou gaan naar Nederland, dus ik dacht: laat ik maar gaan studeren op een plek waar ik niemand ken, en dat was Rotterdam. Ik was er zelfs nog nooit geweest."

"Het verenigingsleven was niks voor mij, maar ik had in no time een leuke groep mensen om me heen. En ik heb met ontzettend veel plezier gestudeerd - ik vond de stof gewoon heel leuk. Mijn lievelingsvak was Europees recht. Ik had een heel intelligente, inspirerende hoog­leraar, Benno ter Kuile, die ook partner was bij De Brauw Blackstone Westbroek. Na een mondeling tentamen vroeg hij me als student-assistent, en na een tijdje ook voor klusjes bij De Brauw in Den Haag. Zo ben ik daar terechtgekomen. Ik heb er uiteindelijk 28 jaar gewerkt."

Workaholic
"Ik ben geen workaholic, in de zin dat ik verslaafd ben aan heel hard werken, maar ik vind het wel heel erg leuk. Ik werk 60 uur per week, denk ik. Het hangt ook een beetje af van je de­finitie. Als je als advocaat het lezen van vakli­teratuur ook als werk beschouwt, ja, dan misschien wel 80. Maar ik doe dat voor mijn lol."

"Af en toe een weekje vrij, tien dagen, oké - maar dan wil ik wel weer aan de slag. Mijn gezin is dat gewend van mij. Die vinden dat prima, en gaan gewoon mee terug. Ik ga niet drie weken op een camping in Zuid-Frankrijk zitten. Daar vind ik helemaal niks aan."

Niertjes in rodewijnsaus
"Mijn favoriete gerecht. Ik ben dol op niertjes, net als mijn dochter. Kalfsnieren, of lam. Die maken we graag klaar. Mijn vrouw vindt het overigens maar mwah. Ik ben de laatste tijd iets meer vegetarisch gaan eten. Ik eet minder vlees dan vroeger. Het gezin doet mee, want ik kook altijd, dus ze hebben geen keus."

Waakhond
"We zijn meer scheidsrechter dan waakhond. Als je markten hun werk wilt laten doen, heb je heel goede spelregels nodig om te zorgen dat de voordelen van die marktwerking bij de consument terechtkomen. Oorspronkelijk had je de mededingingsautoriteit NMa, de Opta voor post en telecom en de Consumentenautoriteit. Zo'n zes jaar geleden zijn die drie gefuseerd. Dat is heel goed gegaan."

"Ik kom nu veel mensen tegen die ik vroeger tegenover me heb gehad. Daar wordt ook nog weleens aan gerefereerd. Maar het voelt voor mij heel natuurlijk. Ik had geen zin meer om als advocaat het belang van één onderneming te dienen, nu wilde ik de samenleving dienen."

Kroketten
"Ik stond als advocaat een partij bij in een zaak waarin de centrale vraag was of dat bedrijf bij een verboden overleg was geweest. De NMa kwam met bewijs, althans dat noemden ze zelf bewijs, dat was gebaseerd op het aantal kroketten dat daar was afgerekend. Op basis van dat aantal kroketten, ik geloof tien, hadden ze uitgerekend dat mijn cliënt aanwezig moest zijn geweest."

"Wij zijn met negen mensen naar datzelfde restaurant gegaan, hebben tien kroketten besteld maar er één laten liggen. Uiteraard hebben we er wel tien betaald. We hadden een notaris van De Brauw meegenomen om proces-verbaal op te maken, en hebben gezegd: je kunt er ook met negen mensen zijn geweest. Het werkte. Er speelden ook een paar andere dingen, natuurlijk, maar van mijn cliënt kon niet bewezen worden dat hij aanwezig was bij dat overleg. Zo ontsnapte hij aan een forse boete."

€1.500.000
"Het gaat er niet om wat ik eerst verdiende. Wat ik nu verdien, is publiek en dat is de balkenendenorm. Daar ben ik heel tevreden mee. Ik heb nooit bij De Brauw gewerkt vanwege het geld. Net zoals ik hier niet zit vanwege het geld. Ik werk hier omdat ik wat ik doe zinvol en leuk en uitdagend vind. En dat geld, dat is een bijkomende zaak."

Vader
"Hij is overleden in 2005. Na de scheiding is hij met zijn mannelijke partner in Haarlem gaan wonen, vanwege zijn aanstelling als directeur van het Frans Hals Museum. Ik heb altijd goed contact met hem gehad, ook met zijn partner. Mijn vaders geschiedenis stimuleert mij om me ook binnen de ACM in te zetten voor een cultuur waarbij niemand in de kast hoeft te zitten uit ongemak voor de reacties van collega's. Gelukkig hebben wij een actief lhbtq-netwerk."

Wenkbrauwgesprek
"De ACM kan boetes opleggen, maar ook waarschuwen: let erop, gedraag je. Dat is in het jargon tot wenkbrauwgesprek gebombardeerd. Ik heb een hekel aan de term, die suggereert iets beslotens en een heel rare machtsverhouding tussen de autoriteiten en een onderneming."

"De term valt vaak in de context dat de ACM te weinig boetes oplegt en te veel wenkbrauw­gesprekken voert: het kopje thee drinken van het openbaar bestuur. Een karikatuur, maar de ACM heeft de laatste tijd wel weinig boetes opgelegd. Dat moet veranderen. Om als scheidsrechter serieus te worden genomen, moet je
ook af en toe een kaart trekken."

Amsterdam
"Ongelooflijk leuke stad. Toen De Brauw wegging uit Den Haag, ben ik meteen mee verhuisd naar Amsterdam. Een stad waar ik me als kind al enorm thuis voelde. Toen ik nog in Utrecht woonde, bestonden mijn verjaardagspartijtjes altijd uit een tochtje met de rondvaartboot door Amsterdam en dan naar Artis."

"Ik vind de diversiteit het leukst. Een open, toegankelijke stad, en dat in combinatie met een rijk cultureel aanbod. Ja, daar heb ik best tijd voor. Ik ga in het weekend graag naar de film, naar musea, naar het Concertgebouw."

Daniele Gatti
"Een heel goede dirigent. Heel veel meer kan ik er niet over zeggen. Ik zit in het bestuur van het Concertgebouworkest, maar wij doen niet de woordvoering over Gatti's ontslag."

Rechtswinkel
"Toen ik bestuursvoorzitter was van De Brauw ging het een tijd iets minder goed met de Amsterdamse Rechtswinkel. Toen hebben we met een groepje andere advocatenkantoren geprobeerd de Rechtswinkel weer een financieel ­stevig fundament te geven. Dat is gelukt."

"Ik geloof erg in laagdrempelige rechtshulp. En het is een goede manier voor studenten om in contact te komen met echte mensen met echte problemen, waar de rechtenstudie over gaat. Je vergeet als student nog weleens dat die regels waar je mee bezig bent op zich wel ­interessant zijn om te bestuderen, maar uiteindelijk bedoeld zijn om mensen te helpen."

Snuifas
"Wordt de Zuidas zo genoemd? Ik weet dat er veel over gesproken en geroddeld wordt, maar ik ben nooit met drugsgebruik geconfronteerd. Niet als advocaat, en niet in mijn tijd als bestuursvoorzitter. Het lijkt me overigens buitengewoon ingewikkeld om onder invloed een goed juridisch product te leveren."

Consumentenbond
"Wij mogen boetes opleggen, de Consumentenbond niet. We hebben allebei een voorlichtingstaak, we krijgen 65.000 telefoontjes per jaar van consumenten. Dat mogen er van mij nog wel veel meer worden. Wij moeten consumenten vertellen wat hun rechten zijn en wat ze moeten pikken van bedrijven. Ik heb zelf ook meegeluisterd bij die gesprekken. Schokkend in wat voor problemen mensen kunnen raken door agressieve en misleidende verkooptechnieken. Ook zzp'ers wordt vaak een oor aangenaaid. Daar gaan we meer tegen doen."

Kinderpardon
"Een enorm moeilijke afweging. Ik heb bewondering voor de politici die daar de verantwoordelijkheid voor moeten nemen. Aan de ene kant zie je het menselijke drama: hoe kun je ­anders beslissen in deze individuele gevallen dan een pardon geven? Aan de andere kant: als je elke keer een pardon geeft, waarom heb je dan die wet?"

"Hierbij vallen de dilemma's waar wij bij de ACM voor staan in het niet. Die zijn meer economisch en financieel van aard - dit gaat rechtstreeks over het leven van mensen."

Rikko Voorberg
"Bijzondere man. Het is ontzettend goed en belangrijk dat je dat soort bevlogen idealisten hebt. Die inspireren echt: niet alleen om het goede te doen in het grote, voor de hele samenleving, maar ook in het kleine, voor je familie en vrienden. En beide zijn nodig."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden