PlusSpecial KunstRAI 2021

Jump! – schedels, spuitbussen en stillevens van aanstormend Brabants talent

Tussen kunstacademie en beroepspraktijk gaapt een gat. Talentontwikkelingsprogramma jump! ontfermt zich over aanstormend talent uit Brabant. De KunstRAI toont het resultaat.

'Dag' (2021) van jump!-­talent ­Jeroen Duijf. Tijdens het jump!-traject stapte hij over van gladde acrylverf op olieverf. Beeld Jeroen Duijf
'Dag' (2021) van jump!-­talent ­Jeroen Duijf. Tijdens het jump!-traject stapte hij over van gladde acrylverf op olieverf.Beeld Jeroen Duijf

De schrik zat er goed in bij de Brabantse kunstsector toen vorig jaar een nieuw provinciaal bestuur aantrad met VVD, Forum voor Democratie, CDA en Lokaal Brabant. Kunst en cultuur kreeg stevige bezuinigingen in het vooruitzicht gesteld.

Door de coronacrisis werd iets minder diep gesneden in het cultuurprogramma. Daardoor is in elk geval iets gered van het talentontwikkelingsprogramma waarin vanaf 2017 ruim 9 miljoen euro is geïnvesteerd. Onderdeel daarvan is jump!, dat is toegespitst op beeldende kunst en nu een presentatie toont op de KunstRAI.

Onder de vlag van jump! begeleiden zes Brabantse kunstinstellingen ­beginnend kunstenaars bij hun eerste carrièrestappen. Ze worden in contact gebracht met curatoren en ver­zamelaars, krijgen feedback over hun werkpresentatie en worden gepresenteerd in galeries en op beurzen. Het anderhalf jaar durende traject vult een door veel kunstenaars als ­gapend ervaren gat tussen de academietijd, dat artistieke ontwikkeling benadrukt, en de beroepspraktijk.

Stilistische uitersten

Inmiddels is jump! toe aan zijn derde editie, maar de KunstRAI highlight de tweede lichting. Deze groep opereerde grotendeels tijdens de coronatijd, toen netwerken en tentoonstellen vrijwel onmogelijk waren. De acht deelnemende kunstenaars vormen een zeer gemêleerd ­gezelschap, dat gezien kan worden als dwarsdoorsnede van de Brabantse kunstscene. Die is behoorlijk internationaal gericht en heeft met kunstacademie St. Joost en topmusea als het Van Abbe en De Pont, een stevige voedingsbodem.

Guido Amelsfoort en het duo Rijkers & Blonk vormen de stilistische uitersten van de presentatie. Amelsfoort laat zich inspireren door straatcultuur, graffiti en Japanse anime, en maakt onder meer keramische sculpturen in de vorm van verfspuitbussen met gezichtjes. Beeldhouwer Johan Rijkers bouwt theatrale installaties die door fotograaf Loek Blonk worden vastgelegd en digitaal bewerkt tot ­extreem gestileerde voorstellingen waarin religie, romantiek en het 17de-eeuwse stilleven samenkomen.

'Untitled' ( 2020) van kunstenaarsduo Rijkers & Blonk. Beeld Rijkers & Blonk
'Untitled' ( 2020) van kunstenaarsduo Rijkers & Blonk.Beeld Rijkers & Blonk

Ook onder de beoefenaars van traditionele schilderkunst zijn de verschillen groot. Jeroen Duijf zet een fantasiewereld op het doek, gevuld met opvallend veel schedels, die soms een feesthoedje dragen of bloemen uit hun oogkassen hebben groeien. Tijdens het jump!-traject stapte hij over van gladde acrylverf op olieverf, waardoor de voorstellingen bijna geboetseerd lijken en nog intenser zijn geworden.

Ook Remy Neumann heeft een fascinatie voor de dood, of beter: de transformatie na het sterven. Zijn schilderijen ogen vrolijk, met felle kleuren en contrasten, maar tonen verwelkte bloemen, maden en menselijke ingewanden. Neumann omarmt verrotting en verval, die hij schaterlachend wikkelt in cadeauverpakking.

Met de ogen dicht

Tessa Chaplins werk is ingetogener. Zij schildert patronen waar bladeren en boomtakken in te herkennen zijn en heel soms mensfiguren. Het warme kleurgebruik en de tropische flora roepen associaties op met Paul ­Gauguin, vooral bekend van zijn ­Tahitischilderijen. Niet zo vreemd. Chaplin onderzoekt de manier waarop andere, vooral oosterse, culturen in ­westerse kunst werden en worden versimpeld tot exotisch curiosum.

Het niet-westerse perspectief komt aan bod bij Fang Mij. De dochter van Chinese migranten zet in haar ­doeken het Chinese ideaal van collectiviteit af tegen het Nederlandse individualisme. Het zijn doorgaans ­abstracte voorstellingen op klein formaat, die het beste gezien kunnen worden als ‘familie’.

De Turkse kunstenaar Murat Yildiz probeert maatschappelijke buitenstaanders een stem te geven. Bij hem is tekenen een vorm van performance, waarbij toeschouwers deelnemers worden, die hem mogen vertellen welke kleur hij moet gebruiken of welke vorm hun voorkeur heeft. Hij tekent soms met de ogen dicht zodat hij niet ziet wat hij maakt.

Ook uit het buitenland komt de Belgische Maurits Wouters. Voorheen maakte hij films en foto’s waarin hij fictieve verledens reconstrueerde. Tijdens jump! ontwikkelde hij zijn werkwijze verder en ontwierp hij een documentaire virtualrealitygame. Het soort inhoudelijke sprong waar jump! ook voor staat.

jump! ­– stand 42

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden