PlusTen slotte

Juliette Gréco: de grande dame van het intellectuele chanson

Juliette Gréco in de jaren negentig.Beeld Impress Own/United Archives/Getty Images

De laatste jaren was de melodie in haar stem al afgenomen, maar aan haar optredens deed dat weinig af. Voor Juliette Gréco, die gisteren op 93-jarige leeftijd is overleden in haar huis in de Provence, schreven vrijwel alle grote chansonniers, van Charles Aznavour tot Charles Trenet en van Georges Brassens tot Jacques Brel. 

Met haar donkere stemgeluid en eigenzinnige chansons als Je suis comme je suis (1951), Déshabillez-moi (1967) en La Javanaise (1963, samen met Serge Gainsbourg) kwam ze in de jaren vijftig en zestig in Nederland in de belangstelling.

Daarvoor was ze al een internationaal stijlicoon. In 1947 verscheen een foto van de 20-jarige Gréco met acteur Roger Vadim op de cover van het populaire tijdschrift Samedi Soir. In het bijbehorende artikel beschreef een journalist het leven van de bohémiens – van filosofen en acteurs die er naar jazz luisterden – en legde hij hun levensmotto uit: het ‘existentialisme’, dat uitging van individuele vrijheid en waarbij ieder persoon uniek is.

Volledig in het zwart gekleed, met los lang haar, rechte pony en zwartomlijnde ogen, zette ze eind jaren veertig de toon voor de existentialistische kledingstijl. Pas twee jaar later ging ze op aanraden van Jean-Paul Sartre zingen. “Hij en Simone de Beauvoir vonden me een interessant kind, een eigenaardig meisje. Allesbehalve sociaal.”

Plankenkoorts

Sartre bracht haar in contact met pianist Joseph Kosma en zo ontstonden de eerste chansons. Ze zou ook als filmster optreden: in 1965 werd ze in Frankrijk met haar rol als medium in de miniserie Belphégor onsterfelijk. Het interpreteren van liederen en gedichten van anderen bleef haar grootste passie, tot het eind van haar leven.

Begin jaren vijftig had ze een liefdesrelatie met Miles Davis. Drie keer trouwde ze: met acteur Philippe Lemaire, met regisseur Michel Piccoli en met Gérard Jouannest, de vroegere pianist van Jacques Brel. Jouannest begeleidde Gréco tot op haar laatste concert, in maart 2016. Hij overleed in 2018.

Waar Edith Piaf ‘laagdrempelige’ muziek maakte, sprak Gréco in Frankrijk vooral intellectuelen aan. In een reactie op haar overlijden schreef Le Monde: ‘We hielden van Gréco met al haar ‘fouten’, haar black-outs en haar plankenkoorts.’

“Poëzie, muziek, kunsten en kunstenaars kunnen de mens gelukkig maken,” zei ze in 2015 in Trouw. “Ze maken gaten in muren, maken vensters en openen die, zodat er licht en lucht binnenkomt. Dat heb ik ook mijn leven lang geprobeerd. Een klein beetje in de harten van de mensen komen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden