Plus

Julidans: 'Aangrijpend, maar ook veel humor'

Dansfestival Julidans draait om choreografen die in hun werk reageren op wat er in een mensen­leven gebeurt. 'En dat is niet altijd leuk.'

In Amsterdam opgeleid talent keert terug tijdens Julidans, zoals Pere Faura met zijn voorstelling Sweet tyranny Beeld Jordi Surribas

Met Betroffenheit begint dinsdagavond de 27ste editie van Julidans, het internationale festival van hedendaagse dans dat jaarlijks in Amsterdam wordt gehouden. Het is een voorstelling over de shock waarin het lichaam terechtkomt na confrontatie met een extreem heftige gebeurtenis. Is dat niet een tricky opening van een dansfestival?

"Mijn selectie richt zich op choreografen die in hun werk reageren op wat er in een mensenleven gebeurt en dat is niet altijd leuk," zegt programmeur Anita van Dolen. "De voorstelling van Crystal Pite en Jonathon Young gaat over het verlies van een dierbare, maar ook over angst. Dat is iets wat in veel levens speelt."

Universeler
"Het knappe is dat aan de basis een persoonlijk drama ligt, maar dat het door de vorm daarvan wordt losgezongen. De dans, het decor, de sound­scape, de teksten: alle elementen kloppen. Het wordt universeler en daardoor kunnen veel mensen zich erin herkennen. Toch is het geen voorstelling waar je met hangende schouders uitkomt. Het is aangrijpend, maar er zit ook veel humor in."

Ook de Syrische Mithkal Alzghair, die sinds een paar jaar in Frankrijk woont, laat zien welke tegengestelde emoties door zijn lichaam razen. In het eerste deel van Displacement, een solo, komt de spiritualiteit van een volksdanser naar boven, maar ook de boosheid en melancholie van de balling. Het tweede deel is een trio, waarin zijn lichaam zich probeert in te voegen in een groter geheel.

Van Dolen: "Wat gebeurt er met je als je ineens in een heel andere omgeving leeft? Die ervaringen abstraheert Alzghair en smeedt hij om tot een persoonlijke danstaal."

Verdreven van huis en haard
"Ik ben blij dat iemand daar een voorstelling over maakt omdat wij daardoor anders naar vluchtelingen kunnen kijken. Ik hoop dat we ons meer gaan realiseren wat het van huis en haard verdreven zijn met een mens doet."

Wat hebben we in een wereld die gekenmerkt wordt door migratiestromen nodig om tot elkaar te komen? Dat is de vraag die Omar Rajeh uit Beiroet zichzelf stelde voor zijn voorstelling Beytna.

"Zijn antwoord is: dans, muziek en eten met elkaar delen. Hartverwarmend. Ja, zo simpel kan het zijn. Het is een manier van samenzijn die iedereen een goed gevoel geeft. Op het toneel staan dansers uit verschillende continenten - naast Rajeh hebben ook Anani Sanouvi uit Togo, Hiroaki Umeda uit Japan en Koen Augustijnen uit België een choreografie geleverd - vergezeld door drie muzikanten op de ud.

Fantastische maaltijd
Ondertussen staat de moeder van Rajeh een fantastische maaltijd klaar te maken, die met iedereen wordt gedeeld. Ik kwam er echt met een glimlach uit. Dit is wat we nodig hebben."

Traditiegetrouw zien we ook veel dans van Afrikaanse choreografen. Robyn Orlin, vaste gast op het festival, maakte een solo voor Albert Ibokwe Khoza over ras- en genderongelijkheid in Zuid-Afrika, ondanks de twintig jaar oude wet die gelijkheid moet garanderen. Germaine Acogny, de 70-jarige dochter van een Yorubapriesteres, voormalig muze van Maurice Béjart en 'moeder' van de eigentijdse dans in Senegal, danst een solo over slavernij op Stravinsky's Sacre.

De enige première van Amsterdamse makelij is 7: Triple Moon van Nicole Beutler. "Het Nederlandse en ook het Amsterdamse dansveld wordt echt kleiner na al die bezuinigingen. Terwijl we wel de ingrediënten hebben om een sterke dansstad te zijn. We moeten er met zijn allen hard aan werken om de sector te versterken, daar zijn veel gezelschappen en podia van overtuigd. In landen om ons heen is het dansbudget veel groter. Hier worstelen we blijkbaar nog steeds met die calvinistische insteek die de waarde van danskunst laag houdt."

Sinds een aantal jaar fungeert het festival daardoor ook als reünie voor (tijdelijk) vertrokken makers. Itamar Serussi, eerder actief bij Scapino Ballet Rotterdam, presenteert een gloednieuwe Giselle met de dansers van het Balletto di Roma. De in Amsterdam opgeleide Pere Faura keert voor even terug uit Spanje om zijn Sweet tyranny te tonen. Gelukkig.

Julidans, t/m 15/7, Stadsschouwburg, Theater Bellevue, Melkweg, Podium Mozaïek, Bijlmer Parktheater, Vondelpark Openluchttheater, Stedelijk Museum

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden