Jubileumshow Massive Attack ongebruikelijk, maar niet opwindend

Massive Attack speelde in Afas Live het album Mezzanine uit 1998. Het ging er anders aan toe dan gebruikelijk bij dit soort jubileumshows.

Robert Del Naja met Massive Attack vorig jaar in Budapest Beeld ANP

Nostalgie doet het goed in de concertzaal. Zie de agenda's van vooral de grote popzalen: ze zijn voor een groot deel gevuld met concerten van groepen die hun hoogtijdagen al decennia geleden hadden. Een beproefd procedé daarbij is het integraal uitvoeren van een succesalbum uit het verleden.

Dat het twintig jaar geleden is dat het album 'Mezzanine' van Massive Attack verscheen, is voor de triphopgroep uit Bristol aanleiding voor een uitgebreide tournee. Robert del Naja, bijgenaamd 3D, die in feite de alleenheerser is in Massve Attack, pakt het wel anders aan.

Spanningsopbouw
In Afas Live worden de nummers van 'Mezzanine' niet in dezelfde volgorde gespeeld als op de plaat - slim, want de spanningsopbouw van een album is een andere dan die van een concert. Bovendien zijn ze aangevuld met songs die indertijd een inspiratie vormden bij het maken van de plaat. Opvallend genoeg vond de tot dan altijd zo relaxed klinkende groep die inspiratie vooral in punk en aanverwante muziek.

En zo kan het gebeuren dat Massive Attack in Amsterdam opent met een cover van 'I found a reason' van The Velvet Underground. Later volgen al even natuurgetrouwe uitvoeringen van songs van The Cure en Ultravox - in '10:15 Saturday night' van The Cure lijkt Robert del Naja zelfs zijn best te doen net zo lijzig te klinken als Robert Smith.

Bijzonder allemaal, spannend ook wel, maar de concertbezoeker die zich van tevoren niet een beetje heeft ingelezen, zal er mogelijk geen touw aan vast kunnen knopen. Vertrouwd klinken wel de nummers van 'Mezzanine'.

Bizarre vibrato
De gastzangers die indertijd aan de plaat meewerkten, doen ook nu mee. Reggaezanger Horace Andy is inmiddel een oude man, maar zingt nog met dat kenmerkende, bijna bizarre vibrato. En Liz Frazer, ooit de zangeres van de newwavegroep Cocteau Twins, klinkt in Teardrops nog altijd al een engel.

De muziek van 'Mezzanine' heeft na al die jaren nog niets aan pracht en kracht ingeboet, maar een héél opwindende avond wordt het niet. Wat vooral te maken heeft met de podiumpresentatie van de groep. Van Del Naja en de andere muzikanten is vaak niet meer dan hun silhouetten te zien, rechtstreeks contact met het publiek blijft uit.

Vergeleken met het vorige bezoek van Massive Attack aan Amsterdam (2016, dezelfde zaal), stellen ook de visuals wat teleur. Massive Attrack is een groep met een politieke boodschap en dat betekent dat er op het videoscherm achter het podium heel veel menselijk leed voorbij komt. Politieke leiders zien we op dat scherm ook vaak.

Beelden van Trump leiden daarbij in de zaal tot gefluit en boegeroep. Maar bij de ook nogal eens vertoonde Saddam Hoessein, die toch heel wat meer op zijn geweten had, hoor je niemand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden