PlusInterview

Joshua Nolet, frontman Chef’Special, blikt terug: ‘Prins Bernhard hoefde me niet meer te bellen’

Op de Klapstoel: Joshua Nolet (1988). De zanger van popgroep Chef’Special begint aan een jubileumjaar. Een gesprek aan de hand van trefwoorden: over vijftien jaar met z'n vijven in een tourbus, het uiteenspatten van de Amerikaanse droom en een mailtje van prins Bernhard junior.

Stefan Raatgever
Joshua Nolet: ‘In coronatijd hebben we met de band voor het eerst echt over onze toekomst nagedacht en gesproken.’ Beeld Harmen De Jong
Joshua Nolet: ‘In coronatijd hebben we met de band voor het eerst echt over onze toekomst nagedacht en gesproken.’Beeld Harmen De Jong

Lissabon

“Mijn ouders woonden er in een commune. Mijn oudere zus Johanna en ik zijn er geboren. Het leven bleek er niet zo idyllisch als m’n ouders hoopten. Er ontstond onderlinge strijd in die woongroep en mijn ouders zijn op mijn derde vrij halsoverkop naar Nederland teruggekeerd. Van het waarom weet ik nog steeds het fijne niet.”

“Wel herinner ik me de sterke verhalen die mijn vader later vertelde over zijn werk als makelaar in vakantiehuizen voor celebrity’s. Hij heeft George Michael en Tiger Woods in die tijd een huisje in de Algarve verkocht.”

“Tot de verhuizing was Engels mijn eerste taal, omdat dat in die commune – met veel Engelsen – de voertaal was. Het is de reden dat ik nog vaak Engelse woordjes door mijn Nederlands gooi. Niet uit interessantdoenerij, maar puur omdat ze me vaak het eerst te binnen schieten.”

“Na een jaartje in huis bij vrienden in Amsterdam verhuisden we naar Schalkwijk, vlak bij Haarlem. Daar kon ik weer aarden.”

Fugees

“Daar ging mijn allereerste raptekst over. Ik zat in de brugklas en op school was een open podium. Ik schreef over wat me op die leeftijd ontzettend bezighield: het uit elkaar vallen van mijn favoriete band, The Fugees. Op een beat van hiphopartiest Xzibit rapte ik een oproep aan Lauryn Hill, Wyclef Jean en Pras om weer bij elkaar te komen. Ik zie nog voor me hoe de hele aula opstond en begon te klappen en te bouncen. Voor een puber vol vraagtekens was dat overweldigend. Dit is mijn nieuwe thuis, dacht ik. Die rush van extreme nervositeit voor een optreden naar zo’n enorme beloning is verslavend gebleken.”

Vijftien jaar Chef’Special

“Bizar, hè. Hoe langer ik erover nadenk, hoe bijzonderder ik het vind. We zijn met z’n vijven al bijna mijn halve leven samen. Voor mij, toch snel geneigd op zoek te gaan naar het volgende avontuur, extra speciaal. Ik voel me thuis bij deze boys. We hebben zoveel meegemaakt. Mooie momenten gevierd maar ook verdriet gedeeld.”

“Aan stoppen hebben we nooit serieus gedacht. Hoewel: in coronatijd hebben we voor het eerst echt over onze toekomst nagedacht en gesproken. Bijna onvermijdelijk om, als zo’n doordenderende trein ineens stil staat, op jezelf te worden teruggeworpen. We gingen ons afvragen waarom we deden wat we deden en op welke manier we verder wilden.”

“Omdat onze band een democratie is waarin iedereen zijn vinger op mag steken als hij een bezwaar heeft, hebben we vijf kapiteins op het schip. Dat maakt het nemen van besluiten soms stroperig, maar het is ook de reden dat we ons nog steeds veilig bij elkaar voelen. Alles mag gezegd worden. En dat doen we ook. Reken maar.”

Papadag

“Elke maandag sinds onze dochter Coco, nu acht maanden, er is. Onze gitarist Guido heeft een zoontje van een maand ouder en hij heeft dezelfde dag uitgekozen. Zo ligt het werk voor de band in elk geval niet twee dagen stil. Ik vind het prachtig, zo’n dag met Coco. Ze begint door te krijgen dat als een ouder weg is, die nog wel ergens anders moet zijn. Dat geeft soms tranen.”

“Ik kom er op zo’n maandag altijd achter hoe slecht ik ben in multitasken. Het lukt me om mijn dochter mijn onverdeelde aandacht te geven, mijn telefoon gaat in een hoek, maar verder? Als je het vergelijkt met wat mijn vriendin Caroline op zo’n dag nog in het huis klaargespeeld krijgt, stel ik echt teleur. Het lukt me gewoon niet om zoiets eenvoudigs als de was te doen. Dat moet ik echt nog leren. Ik voel wel potentie, dat is het goede nieuws.”

In Your Arms

“Onze grootste hit. Gaat over mijn vader, die overleed toen ik een tiener was. Dat liedje is me dierbaar, maar ik heb er ook een gecompliceerde verhouding mee gehad. Een tijd lang voelde ik me schuldig als ik het op de automatische piloot zong, zonder de achterliggende emotie opnieuw te doorvoelen.”

“In het nummer Because I Love You, dat drie jaar later uitkwam, schreef ik erover: Lost my dad/It changed me/Wrote a track/It saved me/Brought me fame/Sometimes I feel shame/I made some money of his name.”

“Inmiddels kan ik ook genieten van wat het nummer voor anderen betekent. In de zaal zie ik mensen elkaar vastpakken als ik het zing, soms pinken ze een traan weg. Het maakt het nummer niet beter als ik bij het zingen elke keer diep in mijn eigen verdriet duik.”

“Toch gebeurde het begin dit jaar wel bij ons eerste optreden na de geboorte van Coco. Ineens schoot door me heen dat mijn vader die liefde voor zijn kind net zo overweldigend moet hebben ervaren als ik nu voor mijn dochter voelde.”

Splinter en Joshua in therapie

“Onze podcast, die sinds deze week uit is. Splinter Chabot, een goede vriend, en ik zijn er een jaar lang mee bezig geweest, getriggerd door het feit dat veel meer jonge mensen dan ooit met mentale problemen kampen. Daarover moet meer gepraat worden, vinden we. De opzet is eenvoudig: Splinter en ik gaan met elkaar in gesprek, onder toeziend oog en oor van psychiater Femke Verduin. Zij reageert op de struggles van Splinter en mij.”

“Toen ik vorig jaar bij hem in zijn programma over mijn depressies vertelde, werden we bedolven onder de reacties. Depressie blijkt, helaas maar waar, nog steeds een taboe.”

“Ik praat inmiddels vrij makkelijk over mijn depressies, ook over de medicijnen die ik gebruik om de stabiliteit te bewaren, maar ik weet hoe alleen je je kunt voelen als je je gevoel niet kunt delen. Bij praten – met je omgeving, met een professional – begint het proces van eruit klimmen. Als zo’n depressie in je eigen hoofd blijft zitten, kan dat letterlijk levensgevaarlijk zijn.”

Prins Bernhard junior

“Le Prince! Ik weet nog dat ik een grap vermoedde toen die mail van hem binnenkwam. Of we wilden optreden voor 70.000 mensen bij de Formule 1 in Zandvoort. Dat moest dan wel gratis, maar als dank mochten we de hele dag naar racende auto’s komen kijken.”

“Het is exemplarisch voor hoe er vaak over artiesten wordt gedacht. Die zijn bijna altijd de sluitpost van de begroting. Wat altijd wordt vergeten: als je Chef’Special inhuurt, huur je een crew van bijna twintig man in. Die is nodig om de productie goed neer te zetten. Die mensen zouden dus ook voor niets moeten komen werken. Het is zo neerbuigend dat ik besloot het naar buiten te brengen. Gewoon om bewustzijn te creëren. Ook bij de artiesten, hè. We zijn zo vaak de braafste kinderen uit de klas. We mogen best voor onszelf opstaan.”

“Ik begreep dat Prins Bernhard me wilde bellen om zaken uit te spreken. Maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan. Ik had mijn punt gemaakt. Er was niets aan toe te voegen.”

Sixpack

“Ja, waarom eigenlijk? Waarom zo ijdel zijn om op de cover van Men’s Health te gaan staan met ontbloot bovenlijf? Ik moet ook wel om mezelf lachen. Blijkbaar voelde ik me heel vereerd met het verzoek. Ik heb geprobeerd er een zuiver verhaal van te maken door in het interview te vertellen dat een gezonde levensstijl niet samenvalt met een sixpack. Maar er speelt natuurlijk veel ego mee.”

“Toch heb ik er geen spijt van. Ik zag het als een soort ode aan mijn jonge zelf, die dit op een James Bondachtige manier helemaal fantastisch vond.”

“Of het klopt dat ik naar de sportschool ben gegaan, terwijl mijn vriendin in het ziekenhuis lag voor haar bevalling? Nou, niet helemaal. Ze lag in het ziekenhuis omdat ze de volgende dag zou worden ingeleid. Toen ze ging slapen, dacht ik: dan kan ik net zo goed even gaan trainen. Dan voel ik me morgen extra fris op de grote dag.”

Bonusvader

“Van Sam! Hij is nu zes. Ik ben toen ik Caroline ontmoette echt een beetje verliefd geworden op hen allebei. De twee-eenheid die ze samen vormen vond ik prachtig. En ik word er blij van om daar iets aan toe te mogen voegen. Ik ervaar het als een eer dat ik ben toegelaten tot het team. Ik probeer bij te dragen aan de opvoeding. Niet altijd makkelijk, want uiteindelijk is er maar één echte moeder in huis. Maar ik vind het een leuke reis om samen te maken.”

Amerikaanse droom

“Het begon met een optreden op Pinkpop, dat werd gezien door de Amerikaanse band Twenty One Pilots. Die vroeg ons om in 2016 mee te gaan op hun zomertournee. Die was gigantisch, dat sloeg nergens meer op: alleen Beyoncé verkocht die zomer in de VS meer kaartjes.”

“Twenty One Pilots zat bij het grote platenlabel Atlantic, dat ons niet lang daarna ook onder contract nam. Het album Amigo zou de eerste release zijn. Alleen, zo vond Atlantic, die plaat had nog een hit nodig die geschikt was voor de radio.”

Die manier van werken – schrijven op bestelling – is precies zoals Chef’Special het niet doet. En ook om in Amerika door te breken wilden we daarvoor geen uitzondering maken. Er ontstond een impasse, de plaat bleef op de plank. Uiteindelijk hebben we, zonder ruzie, het contract laten verscheuren.”

“Tuurlijk doet dat pijn, maar ik ben er trots op dat we dat met zijn vijven unaniem hebben besloten. Gelukkig kregen we alle muziekrechten weer terug. De deur naar de VS is niet dicht hoor, wat ons betreft. Maar we willen er niet alles voor opgeven, dat hebben we wel helder.”

Op 29 april 2023 viert Chef’Special in de Ziggo Dome het 15-jarig bestaan van de band.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden