PlusDansrecensie

Jonge NDT2-dansers bewegen kwikzilverig tussen bewustzijn en slaap

De juniorengroep van Nederlands Dans Theater, NDT 2, brengt in het programma The Play Between nieuwe werken van twee nieuwe choreografen: Nadav Zelner en Marcos Morau. De zestien dansers van het gezelschap moeten volop aan de bak in stevige groepstukken waarin ook veel ruimte is voor individuele uitspattingen.

Fritz De Jong
Dansers van NDT2 in The Play Between. Beeld Rahi Rezvani
Dansers van NDT2 in The Play Between.Beeld Rahi Rezvani

Nadav Zelner (Israël, 1992) probeert in zijn stuk Bedtime Story het moment te vatten tussen bewustzijn en slaap. In de beleving van de choreograaf is dat geen slome dromerige toestand, maar juist een energieke fase, waarin alles mogelijk lijkt. De dansers zijn gekleed in zwarte nachtkleren met slangenmotieven: een verwijzing naar Zelners levendige dromen over slangen. De Tunesische wortels van de choreograaf horen we terug in zijn muziekkeuze, instrumentale en vocale Arabische muziek uit Noord-Afrika en Libanon.

Al die particuliere voorkeuren en inspiratiebronnen zijn in Bedtime Story samengesmolten in een werk dat als een maatkostuum – of beter gezegd: maat-pyjama – is toegesneden op de kwaliteiten van deze lichting NDT-dansers. Aan het begin komen de dansers van alle kanten het podium op gewerveld voor kortere en langere solo’s. Later ontmoeten ze elkaar in een reeks euforische groepsdansen.

In een mengeling van hiphop-virtuositeit en klassieke techniek schieten de bewegingsimpulsen razendsnel van de ene naar de andere kant van de soepele danslijven. Al net zo snel wisselen de gelaatsuitdrukkingen, van woeste barbarij tot overdreven blije tandpastalach. De kwikzilverige bewegingstaal van Zelner doet denken aan het idioom van NDT-choreograaf Marco Goecke. Met dit verschil dat de Duitser zich bij zijn choreografieën liefst beperkt tot het bovenlijf – de benen zoeken het bij Goecke zelf maar uit – terwijl Zelner de dansers laat bewegen vanaf het puntje van de kleine teen tot de bovenste haren in de net-uit-bedkapsels.

Zelner is een aanwinst voor NDT, en dat mag ook worden gezegd van Marcos Morau (Spanje, 1982). De Catalaan is voor Nederlandse dansliefhebbers geen onbekende. Eerder maakte hij voor Scapino Ballet Rotterdam al de avondvullende werken Pablo (2016) en Cathedral (2019). In Morau’s NDT-debuut Folkå voeren veertien dansers een folkloristisch ritueel op. Naar doel en betekenis blijf je als toeschouwer gissen, maar door de intense betrokkenheid van de deelnemers twijfel je geen seconde aan het belang dat aan dit ritueel moet worden gehecht.

Op de soundtrack horen we koebellen, die beelden oproepen van een alpenweide. De steeds terugkerende keelzang van een Bulgaars vrouwenkoor suggereert weer een ander landschap, terwijl woest gesyncopeerde trommels tegen het einde de handeling verplaatsen naar de oeroude stam in Stravinsky’s Sacre du Printemps. Het pan-folkloristische palet wordt verder uitgebreid met Scandinavisch gedecoreerde bloezen en met lange zwarte derwisj-rokken die – als een soort lederhose zonder hose – worden opgehouden door bretels met een dwarsverbinding. De kleurigheid die je doorgaans associeert met folklore is door Morau compleet weggewassen, wat benadrukt wordt door de minimale en soms zelfs ronduit fletse belichting.

Alles bij elkaar levert het een intrigerend en ietwat sinister ballet op, waarin de dansers opgaan in een kloppend en zuigend organisme.

DANS

The Play Between
Door NDT 2
Gezien 24/11, Enschede
Te zien 29/11 t/m 1/12, ITA, 10/12 Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden