PlusAchtergrond

Jonge dansers van NDT2 gaan ervoor in Standalone

Soleren of invoegen in een groter geheel? Dat lijkt de kwestie in de vier voor Standalone geselecteerde choreo­grafieën. 

Standalone van het NDT2.Beeld Rahi Rezvani

Het huidige tableau van het Nederlands Dans Theater 2 (NDT2) is er dankzij een aangename diversiteit geknipt voor. Zuid-Afrikaans, Frans, Canadees of Mexicaans naast Nederlands. Krachtig en imposant als een arend naast alert en scherp als een hen.

De prikkelende arend-hencombinatie is goed te zien in Postscript (2005) van Sol León en Paul Light­foot, waarin de boomlange Auguste Palayer en de kleine Mikaela Kelly elkaar vinden. 

De andere vijf dansers krijgen ook de tijd een ander te benaderen, en weer achter zich te laten, dankzij de voortgaande muziek van Philip Glass, die op de dansvloer tot klinken wordt gebracht door Hebe Mensinga (viool) en Jan Schouten (piano). Het is een fijne start.

In het hart van het programma storten de jonge dansers zich op twee creaties van Ohad Naharin. In de eerste, George & Zalman (2006), horen we Für Alina, waarin Arvo Pärt zoekt naar eenheid en eeuwigheid. Ook klinkt Making it, Charles Bukowski’s gedicht waarin hij levenslessen blijft herhalen en telkens nieuwe toevoegt.

De bijbehorende dans voor vijf vrouwen is systematisch opgebouwd, krachtig en intensief, maar met een lichte touch. Een veeleisende melange, die niet door elk van de vijf talenten even goed over het voetlicht wordt gebracht.

Wervelende dans

In Naharins Black Milk (1985) zien we vijf mannen die hun torso’s en gezichten met klei bestrijken. Terwijl Paul Smadbecks compositie voor marimba’s hun wervelende dans non-stop ritme biedt, lijkt een aantal van hen af en toe de focus te verliezen. Daardoor komen het reinigingsritueel, de dierlijke energie en het contact met de aarde waar de choreografie om draait, niet helemaal uit de verf.

Een lichtvoetiger sfeer en een overtuigende uitvoering, biedt Johan Ingers nieuwe stuk Impasse. Daarin gaan drie figuren ontspannen hun eigen gang als zes types in zwarte outfits de vloer bestormen.

Even is er een pas op de plaats; het keuzemoment tussen confrontatie of acceptatie. Het trio besluit al snel ook voor zwart te gaan en zich in te voegen in de synchrone choreografie van de gasten, op jazzy trompetklanken van Ibrahim Maalouf. Als nieuwkomers in extravagante kostuums blijven binnenstromen, wordt het hutjemutje. De dans krimpt noodgedwongen in tot simpele verticale passen, maar een feestje is het.

Dans Standalone

Door Nederlands Dans Theater 2

Gezien 6/3 Schouwburg Haarlem

Te zien 13/3 Schouwburg Amstelveen, 21-22/3 ITA

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden