PlusAlbumrecensie

John Mayers album Sob Rock glijdt je oor in

null Beeld AP
Beeld AP

Zijn achtste studioalbum is er een waarvan John Mayer (43) sterk het gevoel had dat hij het moest maken. Het idee zat vastgebeiteld in zijn hoofd en het moest eruit. Ook de weinig aansprekende titel stond vast, de Amerikaan hield hem tot het laatste moment geheim voor zijn omgeving, om afkeurende blikken en woorden te vermijden. Die kwamen alsnog, maar toen was het al een gedane zaak. Sob Rock, vrij vertaald ‘muziek om bij te snikken’.

Is het werkelijk zo erg? Zeker niet, de muziek geeft allerminst reden tot huilen. Het album luistert erg prettig weg; easy listening in optima forma, het glijdt de oren in. Sob Rock is troost in muzikale vorm.

De liedjes kwamen vorig jaar midden in de lockdown in een paar maanden tot stand, in een tijd waarin Mayer op zichzelf was aangewezen. Elk liedje lokte het volgende uit.

Aanvankelijk kwam hij in het coronatijdperk nergens aan toe, tot hij volledig in zichzelf gekeerd het leven begon te beschouwen. “Niet als een beroemde muzikant, maar als een doodgewone man die bij zichzelf naar binnen kijkt’’, zei de zanger en gitarist daar zelf over. Mayer beschrijft een soort trance, waarin hij de nummers componeerde.

Hij liet het aan producer Don Was (Bob Dylan, Elton John, Rolling Stones) over er een fijn geheel van te maken. Toen het rond de jaarwisseling vanwege corona onmogelijk was nog de studio in te gaan, bouwden de twee in een tent in Mayers tuin een studio om de plaat af te ronden. Helemaal in lockdownstijl zong Mayer Wild blue in vanuit zijn slaapkamer.

Het eindresultaat is een album waarin Mayer bewust het geluid van de jaren 80 opzoekt, waarbij hij flirt met het geluid van acts als Dire Straits, Steely Dan en Phil Collins. Mayer, die zijn gitaar gedoseerd en daardoor doeltreffend inzet, verwarmt met zijn stem. Hij doet dat onder meer op Shouldn’t matter but it does, het mooiste liedje van het album. Dat gaat over de pijnlijke, nooit verdwijnende restanten van verloren liefdes.

Mayer wilde met zijn album geruststelling brengen na een tijd van onzekerheid. Die geruststelling vond hij zelf in de muziek van de jaren 80, het decennium waarin Mayer als kind opgroeide. De veiligheid en geborgenheid van toen liet hij doorklinken op Sob Rock, dat met New light, Last train home en I guess it just feels like ook de typische Mayer-hits huisvest.

In zijn soort is Sob Rock een topalbum, waar vrijwel niets op aan te merken valt. Hoe vaker je het hoort, hoe fijner het klinkt.

Rock

John Mayer
Sob Rock
(Columbia)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden