Job de Wit - RoXY en de houserevolutie

Nu we allemaal weten dat house zich heeft ontwikkeld tot een gigantische mondiale muziekcultuur, is het makkelijk gniffelen om het moeilijke begin van de muziek zonder liedjesstructuur. Vooral dat maakt het boek van Job de Wit (37), RoXY en de Houserevolutie, zo heerlijk om te lezen. Dansvloeren die leegliepen zodra er house gedraaid werd, een handje vol 'believers' en de pers die de stampende beats uit Amerika afdeed als onbegrijpelijke herrie die snel over zou waaien.

De Wit noteert uit notulen van de RoXY, juli 1988: 'Vrijdag: muziek is voor tachtig procent house (...). Tot eind augustus. Dan zal bekeken worden of we verder gaan met house.' Een maand later zou bij Nederlanders het kwartje vallen. Plots werd house begrepen en binnen de kortste keren stonden er rijen voor de deur van de roemruchte club aan het Singel en stroomden duizenden mensen naar pakhuizen waar om voldoende wc's en nooduitgangen nog niet gemaald werd.

Ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van deze 'Summer of Love' vroeg uitgeverij LJ Veen muziekjournalist Job de Wit een boek te schrijven over de houserevolutie in Nederland. De Wit, zelf in 1988 zeventienjarige scholier in Amersfoort, interviewde de pioniers uit die tijd en dook in de archieven.

Artistiek leider en houseprediker Eddy de Clercq komt aan het woord, net als andere RoXY dj's als Joost van Bellen, Dimitri en KC The Funkaholic, en de zakelijke mensen van de club. Maar ook veel mensen buiten de RoXY doen, anders dan de titel van het boek suggereert, hun verhaal. Maz Weston en Paul Jay vertellen hoe ze house meenamen uit Engeland en succes hadden met hun Fun Club feesten. Flamman en Abraxas vertellen hoe zij hun New Yorkse ervaringen vertaalden naar Nederland, over hun haat-liefde verhouding met de artistieke RoXY, hun club Planet E en het produceren van platen.

Tot house de clubs overnam betekende uitgaan dansen op een liedje, de dansvloer af, en, als het volgende plaatje je ook aanstond, er weer op. Housen was het tegenovergestelde: urenlang onafgebroken losgaan op muziek die gemixt werd tot één lang uitgerekt nummer. De muziek bracht nieuwe sociale codes met zich mee, een eigen mode, en die nieuwe drug xtc. De Wit laat alle facetten voorbij komen aan de hand van mooie anekdotes, zoals de RoXY bedrijfsleider die Ruud Gullit weigert en politie die niets wil doen aan de xtc-handel.

De euforie die de geïnterviewden beleefden toen het uiteindelijk lukte met hun geliefde house, stuitert van de pagina's. Zo zegt Weston: ''Ineens waren we allemaal een soort hippies geworden, met shirts in psychedelische kleuren. Dat was heel raar! Het was mindblowing. Na jaren van al die oude muziek ineens iets nieuws. Binnen een paar maanden waren ze allemaal om.''

Hoewel het boek vol namen, clubs en titels van tracks zit, heeft De Wit het spannende gevoel van de eerste jaren van house aanstekelijk opgeschreven. Alleen jammer van de dooddoener op het einde: 'Twintig jaar na 1988 is het wel weer eens tijd voor een nieuwe Summer of Love.' Als dit boek iets laat zien, is het wel dat een muzikale revolutie zich niet laat verzinnen. (LIEDEWIJ LOORBACH)

Job de Wit - RoXY en de houserevolutie
Verschijnt 22 augustus bij LJ Veen, 22,90 Euro

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden