PlusAlbumrecensie

Jimmy Vaughn is nog altijd de man van het no-nonsensegitaarwerk

null Beeld

Wat een herrie zal het vroeger, in de jaren vijftig en zestig, zijn geweest thuis bij de familie Vaughan in Oak Cliff, een dorpje in de buurt van Dallas, Texas. Broers Jimmy en Stevie Ray speelden beide gitaar. En dat niet gewoon als hobby, voor erbij, maar allebei totaal bezeten. Geboren voor de muziek, de bluesmuziek wel te verstaan.

Jimmy was twee jaar ouder dan Stevie Ray, wat hem een zekere voorsprong gaf op de zes snaren. Gek werd de kleine Stevie Ray daarvan, zo gek zelfs dat hij een paar keer overstapte naar de drums en de saxofoon, instrumenten waarop hij zijn broer Jimmy wél de baas kon zijn.

Nou ja, we weten hoe het is afgelopen. Terwijl Jimmy Vaughan begin jaren tachtig nog flink aan het sappelen was met zijn groep The Fabulous Thunderbirds, werd Stevie Ray een wereldster. Het in 1990 bij een helikopterongeluk om het leven gekomen snarenwonder wordt wel de laatste grote bluesgitarist genoemd.

Purist

Maar broer Jimmy kon én kan ook echt wel wat. In blueskringen zijn er genoeg liefhebbers die hem als gitarist hoger aanslaan dan zijn veel beroemdere broer. Vergeleken bij Stevie Ray is Jimmy een purist. Waar hij zich met The Fabulous Thunderbirds, die na een moeizame start wel degelijk succesvol waren, nog wel wat vrijheden veroorloofde, is hij als soloartiest behoorlijk recht in de leer; blues klinkt bij hem vaak zoals die klonk in de jaren vijftig.

Dit jaar werd hij zeventig jaar oud, reden voor het uitbrengen van The Jimmy Vaughan Story, een vijf cd’s tellende box die het hele verhaal vertelt: van zijn avonturen met The Fabulous Thunderbirds tot zijn in 2019 verschenen, met een Grammy onderscheiden album Baby, please come home, vol lekker losjes swingende Texasblues.

Strak in het pak

Tussendoor zijn er samenwerkingen met collega’s als B.B. King, Eric Clapton, Billy F. Gibbons, Bonnie Raitt en natuurlijk broer Stevie Ray. In al dat materiaal is Jimmy Vaughan de man van het no-nonsensegitaarwerk. Zijn solo’s duren nooit te lang en zijn lekker fel en afgebeten.

Bij die stijl van spelen hoort ook een stijl van kleden. Waar broer Stevie Ray zich uitdoste als een echte rock-’n-rollgypsy, en zelfs met verentooi op het hoofd optrad, ziet Jimmy er uit zoals bluesmannen er in de jaren vijftig uitzagen; meestal strak in het pak, het haar altijd in een mooie vetkuif. Op veel van de foto’s in het wel 240 pagina’s tellende boek bij de Jimmy Vaughan Story ziet hij er super cool uit.

Vaughans obsessie met de late jaren vijftig en vroege jaren zestig uit zich ook in zijn liefde voor oude auto’s. Bij de extra’s bij deze cd-box (die het uiterlijk heeft van een afgeragde luidspreker) hoort een speciale uitgave van Rodder’s Journal. Het tijdschrift voor liefhebbers van oude Amerikaanse wagens is geheel gewijd aan Jimmy Vaughans autocollectie. Pronkstuk van die verzameling is een zachtgroene Cadillac Coupe de Ville uit 1961.

Blues

Jimmy Vaughan
The Jimmy Vaughan Story
(Last Music Company, box met vijf cd’s)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden