Plus

Jelle Brandt Corstius: 'Trump is een malloot, is dat nou zo erg?'

Jelle Brandt Corstius (1978) is schrijver, reisjournalist en programmamaker. In zijn boek As In Tas schrijft hij over zijn vader, de in 2014 overleden columnist Hugo Brandt Corstius.

Jelle Brandt Corstius. Beeld Harmen de Jong

Bloemendaal

'Tot mijn derde heb ik er gewoond. Als we er waren gebleven, was ik nu waarschijnlijk een kakker geweest; dat is iedereen daar. We zijn er weggegaan nadat mijn moeder was overleden. Ik denk dat mijn vader gek werd van alle bemoeie­nissen met de opvoeding van zijn drie kinderen, hoe goedbedoeld ook. We gingen meteen ook écht weg: naar Minne­apolis in de Verenigde Staten. Het was de bedoeling dat we voorgoed in Amerika zouden blijven, maar al na een jaar gingen we weer terug naar Nederland. Mijn vaders enige opdracht aan de makelaar was in Amsterdam een huis tegenover een school te vinden. Zo kwamen we in de Corelli­straat in Zuid te wonen, tegenover de Eerste Montessori.

Moeder

"Ik heb geen herinneringen aan haar. Ik weet dat ze heel sociaal was en veel vrienden had. Heel impulsief was ze ook. Een wilde, die al in haar middelbareschooltijd op kamers woonde. En ze was een fervent Ajaxsupporter, had ook een seizoens­kaart. Als op de Montessorischool kinderen vroegen waarom mijn moeder niet meer leefde, zei ik dat ze een keer héél veel pannenkoeken had gebakken en dat de stapel was omgevallen, boven op haar."

Vader

"Die heb ik wel gekend. Hij was geen makkelijke persoon. Hij was de meest originele persoon die ik in mijn leven heb ontmoet, maar hij was wel gek. Maar de lezer van mijn boek moet niet denken: wat was die vader van Jelle een lul. Dat hij geen goede opvoeder was, is niet de hoofdzaak van As in tas. Het boek is geen afrekening, maar een poging mijn vader te begrijpen. Ik heb het ook om een praktische reden geschreven. Ik heb het opgedragen aan mijn pasgeboren dochter. Als ze zestien is en wil weten wie haar grootvader was, kan ze As in tas lezen."

Hugo Brandt Corstius in 1987, tijdens het ontvangen van de P.C. Hooft-prijs. Beeld anp

Donald Trump

"Ik begrijp eerlijk gezegd niet helemaal waarom iedereen zo druk doet over hem. Ted Cruz is toch niet veel beter? En kan hij echt erger zijn dan George W. Bush? Trump is in elk geval niet ideologisch bevlogen. Hij is een totale malloot, maar is dat nou zo erg? Ik vind het wonderlijk dat hij zo'n speciale behandeling krijgt. Ik weet niet of het uiteindelijk echt zo vreselijk veel uitmaakt wie de president van de Verenigde Staten is. Heeft Obama die Nobelprijs voor de Vrede verdiend? Guantanamo Bay is nog steeds niet dicht en er worden nog altijd ik weet niet hoeveel landen gebombardeerd."

As

"In As In Tas beschrijf ik de fietstocht die ik heb gemaakt van Amsterdam naar de Middellandse Zee, waar ik de as van mijn vader heb uitgestrooid. Dat wil zeggen: een deel van zijn as. Ik wist het ook niet, maar na een crematie blijft er wel 3,5 kilo as over. Veel te veel om mee te nemen op de fiets. 'Doet u maar een koffiekopje dan,' zei ik tegen de mevrouw van De Nieuwe Ooster. Nogal absurdistisch heb je daar een speciale balie waar je de as van een overledene kunt ophalen."

"Ik kreeg mijn deel van de as van mijn vader mee in een parmantig linnen zakje. Daarin zat nog een goed afgesloten plastic verpakking. Toen ik eenmaal de Middellandse Zee had bereikt, heb ik die heel zorgvuldig leeggeschud. Je hebt The Big Lebowski gezien? Van die scène waarin de as van Donny in de baard van The ­Dude waait, klopt volgens mij niets. De as die ik uitstrooide was veel ruwer: geen poeder, maar eerder korrelig."

Yolanthe Cabau

"Zo noemde ik mijn bagage tijdens de fietstocht. Ik had zo'n 40, 45 kilo. Ik probeerde me voor te stellen dat ik een persoon van dat gewicht achterop had. Als je zo die polsen van Yolanthe ziet, zou zij wel zoiets kunnen wegen. Ik heb dagen in mijn eentje gereden, dan moet je een beroep doen op imaginaire vrienden. Ik had dus Yolanthe om in gedachten mee te praten. En als voice-over was er Mart Smeets. In het boek staat een stukje typisch Smeetscommentaar op mijn tocht: lekker ronkend en licht seksistisch."

Theodor Holman

"Mijn schoonvader. Hij is ook columnist, zoals je misschien wel weet. Ik ben het vaak niet eens met zijn stukjes. Ik denk dat als je echt wilt dat mensen van gedachten veranderen over de islam, het veel effectiever is als je er minder vaak over schrijft. In het dagelijks leven is hij een heel lieve opa. En hij houdt van lekker eten en drinken, een echte levens­genieter."

Theo van Gogh

"Ik moest vanochtend nog aan hem denken. Ik fiets elke ochtend een rondje IJburg, waar je het Theo van Goghpark hebt. Ik dacht: wat zou hij er nou van hebben gevonden dat er een park naar hem is vernoemd als martelaar? Als schrijver of filmer zou er nooit iets naar hem zijn vernoemd. Mijn vader en hij bestreden elkaar in hun columns: ad hominem en heel vuil. Wij kinderen raakten daar ook bij betrokken. Van Gogh had ons telefoonnummer in de krant gezet. Werden we gebeld door Centrum Democraten en ander tuig."

"Op een dag, ik zal een jaar of veertien zijn geweest, stonden mijn zus Merel en ik voor het stoplicht bij het Rijks. Ineens herkenden we in die vadsige figuur naast ons Van Gogh. Zonder ons te introduceren - wat voor hem heel verwarrend moet zijn geweest - begonnen we hem ontzettend uit te schelden, waarbij we vooral zijn dikheid benadrukten. Ik herinner me nog zijn pretoogjes. Hij was net als mijn vader niet te beledigen, het deed ze niks. Daardoor begrepen ze ook allebei niet hoeveel pijn ze andere mensen konden doen."

Jelle Brandt Corstius tijdens opnames van De Bergen Achter Sotsji. Beeld Hans Pool

Pirelli

"Het standaardantwoord van mijn vader op kindervragen waar hij geen zin in hand. Dat waren dan vooral vragen van natuurkundige aard. Waarom bestaan er schaduwen? Waarom gaat de zon op in het oosten? Je zou zeggen: leuk als een kind belangstelling toont voor de wereld om hem heen, maar mijn vader zei dan alleen: 'Pirelli.' Hoe dat ooit is ontstaan, weet ik niet. Iemand vertelde me laatst wel dat Pirelli Hindi is voor enigma."

Jaguar

"Die had ik. Een Sovereign uit 1990, met van die vierkante koplampen, bordeauxrood. Ik kocht hem van de vaste cameraman met wie ik die Ruslandseries maakte. Hij heeft ook een documentaire over nederwiet gemaakt, waarin de Jaguar fungeerde als de auto van een dealer. Ik heb er met heel veel plezier in gereden, ondanks de vele technische problemen. Maar nu heb ik een gezinnetje en ben ik meteen all the way gegaan: ik rijd een Skoda Octavia, het andere uiterste."

Aaf Brandt Corstius

"Er zijn twee Aafen: de columnist en mijn zus. Ik vind het echt ongelooflijk dat ze al twaalf jaar lang bijna elke dag een column schrijft. Ik heb een tijdje bij jullie in PS van de Week een column gehad. Eén keer in de week dus slechts, maar ik kon het niet. Ik had gewoon niet genoeg materiaal. En over haar als zus: ze woont om de hoek, we hebben goed contact en ze helpt ons met de kinderen. Maar er is dus ook nog Merel, mijn andere oudere zus. Zij is de origineelste van ons drieën. Ze woont in Boston, waar ze onderwijzeres is. Ze heeft een green card en komt nooit meer terug. Ze is al zo Amerikaans dat ze klaagt over de bediening hier."

De zus van Jelle Brandt Corstius, Aaf Brandt Corstius. Beeld anp

Langs de oevers

"Ruben Terlou, de maker van Langs De Oevers Van De Yangtze, is een ontzettend leuke jongen. Ik ben laatst nog koffie met hem wezen drinken. Door het succes van het programma wil iedereen nu wat van hem. Dat is nogal heftig, weet ik nog van toen ik die eerste Ruslandserie had. Knap aan Ruben is dat hij geen kapsones heeft. Het is de kunst dat vol te houden. Ik vind het ontzettend leuk dat er een miljoenenpubliek is voor buitenland-tv. Ik kon Rusland doen, Ruben China, Thomas Erdbrink Iran. En zondag begint een serie over Frankrijk van Wilfred de Bruijn."

Russische vrouwen

"Pirelli."

Metallica

"Het is wonderlijk hoe dat werkt met televisie: als het gaat om muziek, wordt vaak gedacht dat ik van klassiek houd. Kennelijk heb ik daar een hoofd voor. Ik word gevraagd klassieke concerten in te leiden, terwijl ik er echt helemaal niets van weet. Ik houd van hiphop. En ik was vroeger een metalhead. Hiphop houd ik nog bij, maar bij metal is mijn smaak versteend. Het loopt bij mij tot Suicidal Tendencies, Rammstein en Metallica, die ik in de auto nog graag draai. Een van de motto's van As In Tas is: 'And the road becomes my bride...' Het is de eerste regel van het Metallica-nummer Wherever I May Roam. Tot ik Marscha, mijn vriendin, tegenkwam, had ik me er bij neer­gelegd dat ik zou trouwen met de weg."

Dochter

"Mae heet ze. Ik wilde een korte naam, ik heb al zo'n lange achternaam. En Mae West, dat is ook een leuke link natuurlijk. Wat kan ik verder vertellen? Ze is er nog maar drie maanden, grote wapenfeiten zijn er nog niet. Wat voor vader ik wil worden, weet ik niet zo goed, ik heb daar geen duidelijke filosofie over. Maar mijn vriendin heeft al een zoontje en zij doet het ontzettend goed. Dus daar let ik goed op. Ik ga dat maar kopiëren, denk ik."

Nienke de la Rive Box

"Help me even, wie is dat? O wacht, ik heb wel gelezen wat ze hier vorige week zei. Ze heeft geen verkering, maar wil niet op Tinder, toch?"


Jelle Brandt Corstius: As In Tas,
Uitgeverij Das Mag, €14,95.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden