Plus

JeanPaul Paula strijdt voor gelijkheid in de mode en daarbuiten

Hij is creative director, stylist en zet zich in voor rechten van lhbt'ers en 'people of color'. Na Pride en een expositie in Foam heeft JeanPaul Paula tijd om de balans op te maken. 'Ik probeer niet meer boos te zijn.'

Portret van dragqueen TAYC, een ode aan Marsha P. Johnson (1945-1992), een Amerikaanse lhbt-rechtenactiviste, dragqueen en transgender Beeld Florian Joahn

Het was vorige week een beetje 'zijn' week met drie lezingen, in Foam, bij Glamcult en in De School over flamboyante homoseksualiteit en genderdiversiteit in het nachtleven van Amsterdam, dj-optredens bij Milkshake Festival en Pride, én een popquiz bij Waterkant. De opbrengst daarvan ging naar lhbt-vluchtelingenhulpgroep Sehaq.

Tijdens de botenparade was JeanPaul Paula echter gevlucht naar familie in Rotterdam. "Demonstreren door afwezigheid, het is teveel een kermisattractie geworden, waarbij mensen met je op de foto willen omdat je gay bent. Pride is nog voornamelijk voor witte mannen met een gespierd bovenlijf."

"Ik ga me er niet veiliger door voelen als ik op straat hand in hand loop met mijn vriend. De missie van Pride is belangrijk, niet een pil nemen en lekker naar de tering gaan. Waarom niet ook een week vol lezingen op scholen als de vakantie weer is afgelopen?"

Aangevallen
"Pride zou vooral moeten gaan om educatie en herinnering. Laten zien dat gays al zo lang moeten vechten voor hun rechten. En inclusiviteit zou veel meer aan bod moeten komen. Gay Pride symboliseert een wereldwijde strijd voor gelijke rechten voor iedereen, ongeacht gender, seksuele voorkeur of uiting van sekse en identiteit."

Zelf is hij meerdere malen aangevallen. "Op de Wallen, in de Leidsestraat, er zijn plekken waar je niet moet komen, zeker niet als je je zoals ik graag flamboyant kleedt. Op het Damrak bijvoorbeeld, ook niet op klaarlichte dag. De Leidsestraat evenmin."

"Dragqueens moeten uit veiligheidsoverwegingen met taxi's van deur tot deur gebracht worden. Soms worden ze geweigerd door chauffeurs, onlangs nog, tijdens Pride nota bene."

"Er zijn mensen die denken dat je minder waard bent als je niet voldoet aan het mannelijke clichébeeld, en dat ze je dan te grazen mogen nemen. Dat wordt alleen maar erger. Er zijn steeds minder safe places voor lhbt'ers om uit te gaan. Zelfs de Reguliersdwarsstraat is bijna geen gaystraat meer te noemen met al die heterotentjes en restaurants."

Roze in Blauw
Hij gaat daarom nog maar zelden uit. "Iets wat ik ook hoor van veel jonge kids. Tijdens de lezing in De School vertelde een meisje van 21 dat ze liever met vriendinnen thuis iets organiseert."

"Ze was laatst op een feestje in de stad door een homofoob bij haar nek gepakt en tegen een muur gegooid. En het zou fijn zijn als de politie mij zou willen helpen ongeacht mijn seksuele geaardheid. Als ik nu met een gayklacht bel, verbinden ze me door met het Roze in Blauw-team. Fijn dat het er is, maar ik heb liever dat de niet-roze agent op straat me ook helpt."

"Ik ben weleens uitgelachen door politie nadat ik mijn beklag deed omdat ik was uitgescholden door een witte Nederlandse jongen. Toen het later nog eens door een Marokkaanse jongen gebeurde, werd deze daarentegen zeer hardhandig aangepakt. Dat is ook niet oké. En het zijn echt niet alleen maar Marokkanen die discrimineren. Met die stigmatisering help je niemand."

JeanPaul Paula, 32, geboren op Curaçao en bij het grote publiek bekend vanwege zijn bijdrage aan het programma Holland's Next Topmodel, werkt al jaren in Londen en Parijs als stylist, onder meer voor Glamcult, online voor Dazed en i-D.

Daarnaast ontwikkelt hij campagnes en lookbooks voor merken als Nike, Lacoste, Converse en Carhartt. Incidenteel loopt hij een modeshow, zoals onlangs in Parijs voor bevriende ontwerpster Ninamounah.

Extreem geweld
Begin juni verbleef hij met zijn Duitse partner, fotograaf Florian Joahn (28), afgestudeerd aan de Rietveld Academie, tien dagen in São Paolo voor de LGBT Pride Parade en om er op te treden tijdens het Milkshake Festival. Ook fotografeerde het duo er 'lhbt-people of color', een groep die met extreem homofobisch geweld te maken heeft.

Het resultaat, de expositie Y'all Better Quiet Down, is alleen vandaag nog te zien in Foam. De São Paulo-portretten zijn er gecombineerd met studioportretten van performers Richie Shazam Khan en Linn da Quebrada, en inspirerende mensen uit de directe omgeving van Paula en Joahn.

Het duo wil dolgraag terug naar São Paolo om er samen te werken met de vele kunstenaars die ze er ontmoetten, in plaats van ze alleen te documenteren, laat Paula weten vanuit Londen. Hij bereidt er een shoot voor met de Brits-Ghanese fotograaf Campbell Addy voor Nike.

"De shoot moet op een genderfluïde manier gestyled worden. Dat wordt me sinds kort vaker gevraagd, een fijne ontwikkeling. Daarvoor moest ik altijd vragen of ik een 'vrouwentrui' ook op een man mocht fotograferen of vice versa, dat leidde vaak tot verhitte discussies. Veel merken hebben daar issues mee."

Modebladen
Vanwege zijn progressieve ideeën had hij in Nederland jarenlang moeite om aan de bak te komen of een agent te vinden, zegt hij. "Ik werd te heftig bevonden omdat ik afwijk van de norm, mijn uiterlijk werd intimiderend gevonden." Sinds kort wordt hij echter vertegenwoordigd door Marge x Artists in Amsterdam. "Het beste wat me is overkomen."

JeanPaul Paula in São Paolo Beeld Florian Joahn

Over diversiteit bij modebladen staat hij niet te juichen. Ook Edward Enninful, de eerste zwarte hoofdredacteur van de Britse Vogue, valt hem tegen. "Neem die twee blonde witte vrouwen, Margot Robbie en Nicole Kidman op de cover van het januari-februarinummer, met nota bene de tekst erbij: 'Why we need to talk about race'. Dan denk ik: wanneer en met wie dan?"

Als hij zelf met een klant werkt, stelt hij altijd de vraag: moet het model wit zijn? "Zo niet, dan kies ik kleur. Met bepaalde bureaus werk ik liever niet omdat maar twee procent van hun bestand afwijkt van de norm. Én ik zorg dat ik voor haar en make-up mensen kies die met black hair en een gekleurde huid kunnen werken."

Beyoncés cover van Vogue US door Tyler Mitchell, de eerste zwarte fotograaf die de eer ten deel valt in de 126-jarige geschiedenis van het blad, is een stap in de goede richting. "Ik ben trots op de mogelijkheden die nu geboden worden aan jonge mensen van kleur, maar er wordt wel veel gejubeld."

Stukje geschiedenis
"De Zuid-Soedanese Adut Akech Bior was onlangs de tweede zwarte Chanelbruid in een coutureshow. Alek Wek ging haar voor in 2003. Vijftien jaar geleden! Ja, er gebeurt iets, maar ik lees geen verontwaardiging in die jubelende artikelen. Ik mis uitleg. Waaróm is ze pas de tweede in al die jaren? Kijkt Karl Lagerfeld naar de kleur van een model als accessoire? En ik mis een stukje geschiedenis; waarom is het uiteindelijk fijn dat dit nu gebeurt?"

Maar zijn boosheid heeft hij achter zich gelaten, zegt hij, sinds hij het boek 'Why I'm No Longer Talking to White People About Race' van Renni Edo-Lodge heeft gelezen.

"Het heeft me rust gegeven. Ik probeer niet meer boos te zijn, want dan kun je geen gesprek meer voeren."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden