PlusTen Slotte

Jazzpianist Chick Corea (1941-2021) liet horen dat jazz ook heel anders kan klinken

In Tampa Bay, Florida, is op 79-jarige leeftijd de Amerikaanse jazzpianist Chick Corea aan kanker overleden. Met Miles Davis verlegde hij de koers van de jazz.

Chick Corea treedt op tijdens North Sea Jazz in 2017. Beeld ANP
Chick Corea treedt op tijdens North Sea Jazz in 2017.Beeld ANP

Zoals een hardloper hardloopt om zich goed te voelen, speelde hij piano om zich goed te voelen, zei Chick Corea eens. En spelen deed hij, vijf decennia lang. Als sideman (hij speelde met de grootsten van de jazz), maar vooral als leider. Jazzpianist Chick Corea nam rond de negentig albums op, won 23 Grammy’s en verrijkte de jazz met standards als Spain, 500 Miles High en Tones for Joan’s Bones.

Een pas onlangs vastgestelde en zeldzame, maar door zijn nabestaanden nog niet verder gespecificeerde vorm van kanker maakte na 79 jaar een einde aan het leven van de virtuoos, die als Armando Anthony Corea in het plaatsje Chelsea bij Boston werd geboren. Een tante die hem als jongetje graag in de wangen kneep, gaf hem de bijnaam Cheeky, waar later door iedereen Chick van werd gemaakt. Muziek was belangrijk in de familie van Italiaanse afkomst. Pa Corea speelde trompet in een dixielandband en er werd thuis naar bebop geluisterd.

Begonnen op zijn vierde

Op zijn vierde zat Chick Corea, aangespoord door zijn vader, al achter de piano. Een paar jaar later begon hij ook te drummen (later vaak aangevoerd als de verklaring voor zijn soms percussieve pianostijl). Als muziekstudent hield hij het in New York maar kort uit op de Columbia University en het eerbiedwaardige conservatorium Juilliard. Liever speelde hij in de jazzclubs van New York en al snel maakte hij in de vroege jaren zestig naam als pianist bij Stan Getz, Herbie Mann en Sarah Vaughan.

Eind jaren zestig volgde hij Herbie Hancock op in het quintet van Miles Davis. Hij maakte de trompettist mee in een van de creatiefste periodes van zijn carrière. Op de Miles Davisalbums In a Silent Way (1969) en Bitches Brew (1970) werd een nieuwe vorm van jazz geboren, die fusion werd genoemd. Miles en de zijnen omarmden het elektrische instrumentarium van de rock en joegen jazzpuristen de kast op met hun luide en vaak wilde muziek, waarbij Corea elektrische piano en synthesizer speelde.

Eerste liefde

In de mede door hem opgerichte, nogal eens van samenstelling wisselende groep Return To Forever ging Corea vanaf 1972, samen met onder anderen bassist Stanley Clarke en gitarist Al Di Meola, verder op de fusiontoer. In het genre, indertijd ook wel jazzrock of rockjazz genoemd, waren zij met collegagroepen Mahavishnu Orchestra en Weather Report in de jaren zeventig toonaangevend.

Later in zijn carrière keerde Chick Corea terug naar de akoestische piano, zijn eerste liefde. Uiterst productief bleef hij altijd. In 2017 trad hij op in het Amsterdamse Concertgebouw en was hij artist in residence op het North Sea Jazz Festival. Vorig jaar verscheen van hem het album Plays, een dubbel-cd met liveopnames gemaakt in Amerika en Europa.

Chick Corea was lid van de Scientology Church. Het leidde tot problemen bij concerten in Duitsland, waar Scientology volgens de overheid geen kerk maar een gevaarlijke sekte is. Dat hij in 1993 niet mocht optreden bij het WK Atletiek in Stuttgart beschouwde Corea als een schending van zijn rechten. Hij zei niet alleen als mens maar vooral ook als muzikant zwaar te zijn beïnvloed door de leer van Ron L. Hubbard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden