Jarentachtighit a-ha blijft steken in zoetsappigheid

Toen het Noorse a-ha in 1986 voor het eerst in Nederland speelde, in het Rotterdamse De Doelen, was zanger Morten Harket al maanden niet van de omslag van de tienerbladen te slaan. De zaal was grotendeels gevuld met gillende bakvissen en na afloop stonden honderden ouders bij de ingang hun kroost op te wachten.

Inmiddels zijn we bijna een kwart eeuw verder. a-ha doet een wereldwijde afscheidstournee en stond gisteravond in een uitverkochte Heineken Music Hall. Het grootste verschil met 1986 is dat de groep spel- en geluidstechnisch veel beter klinkt dan toen. En het publiek natuurlijk: de bakvissen van destijds zijn nu vrouwen van achter in de dertig die voor de gezelligheid hun vent hebben meegenomen.

De vroege jaren tachtig waren de tijd van de synthesizerboybands. Platengigant EMI had Duran Duran. CBS zag het geld binnenstromen dankzij Wham! En het verhaal wil dat Warner Brothers, op zoek naar een vergelijkbare groep, besloot a-ha te contracteren toen het een foto van de drie Noren had gezien - en zonder een noot muziek gehoord te hebben.

Of dat waar is, kun je je afvragen. Maar als een paal boven water staat dat de doorbraak van de groep alles te maken heeft met de voor die tijd spectaculaire clip die Warner bij het nummer Take on me liet maken door de Ier Steve Barron en waarin film gemengd wordt met animatie. De clip werd een hit op de toen nog zeer invloedrijke muziekzender MTV en het kostje van a-ha was gekocht.

Ze werden een teeniebopperband tegen wil en dank en daar kwamen de drie Noren niet meer van los. Toen ze na drie albums hun aantrekkingskracht op de jonge fans begonnen te verliezen, kwam daar nauwelijks een ouder publiek voor in de plaats. Ook hun latere albums bleven te 'blik', al hebben groepen als Coldplay en Keane verklaard wel degelijk door a-ha te zijn beïnvloed.

Niet voor niets leunt de afscheidstournee zwaar op het repertoire van de eerste drie albums. Het zijn de liedjes die door de fans ook in Amsterdam woord voor woord worden meegezongen, al zijn ze niet allemaal even sterk. Maar met twee extra muzikanten wordt er een zeer acceptabel geluid neergezet. Een 'synthesizerloos' blokje met piano en akoestische gitaar - waarin onder meer het minder bekende Nonstop July en The Everly Brothers?klassieker Crying in the rain moet het muzikale krediet wat opvijzelen, maar blijft toch steken in zoetzappigheid.

En dat de allergrootste successen, Take on me en de James Bondhit The living daylights tot ver in de toegift worden bewaard, is ook niet echt overtuigend. Een verstandig besluit dus, dit afscheid. Beter dan nog decennia teren op vier of vijf aardige oude deuntjes. (PETER BRUYN)

A-ha. Gehoord: zondag 10 oktober, Heineken Music Hall.

a-ha.com

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden