PlusInterview

Jan Kooijman presenteert nieuw dansprogramma: ‘Ik zie mijzelf als ambassadeur’

Jan Kooijman presenteert Dans met mij, een programmaserie over een nieuwe generatie dansmakers. ‘We wilden vooral de makers laten zien en hun drijfveren.’

Romee van de Meent (midden) in een door haar bedachte choreografie die werd gefilmd in Slot Zeist. Beeld Jan Kooijman
Romee van de Meent (midden) in een door haar bedachte choreografie die werd gefilmd in Slot Zeist.Beeld Jan Kooijman

Eind vorig jaar werd Jan Kooijman gebeld door Joost van Krieken, eindredacteur kunst bij de NTR. Of hij een programmaserie wilde maken over hedendaagse dans. Geld was er al: de overheid had extra fondsen vrijgemaakt voor culturele programmering. En of Kooijman het niet erg vond dat Van Krieken in het reeds gehonoreerde programmavoorstel zijn naam als presentator genoemd had.

“Dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg,” zegt Kooijman. “Ik zie mijzelf als een ambassadeur van de moderne dans. Vanuit die betrokkenheid heb ik vorig jaar, onder de titel 1,5 meter dans, een interviewreeks gemaakt voor YouTube, over de gevolgen van corona voor de danssector.”

Naar aanleiding van die serie vroeg de NTR Kooijman in oktober om, samen met sterballerina Igone de Jongh, een programma te maken over De Nederlandse Dansdagen in Maastricht. “Dat programma heette ook Dans met mij, maar was meer een soort talkshow waarin Igone en ik elkaar dingen lieten zien die wij mooi vonden. Deze nieuwe serie heeft een andere opzet. Ik wilde me niet richten op de gevestigde gezelschappen, maar op jonge en diverse makers van hedendaagse dans. Samen met hen hebben we bijzondere locaties gezocht die zo veel mogelijk recht doen aan hun werk. Dat is dan weer het gekke voordeel van zo’n coronacrisis: culturele instellingen zijn gesloten voor publiek, dus daar konden we vrij makkelijk terecht.”

Straatdanser

Elk van de vier programma’s, waarvan zondag de eerste werd uitgezonden, is opgehangen aan een thema. “Die eerste aflevering ging over de invloed van breakdance op de hedendaagse dans. We hebben gekozen voor twee makers die letterlijk op straat zijn begonnen en nu theatervoorstellingen maken en dansprijzen winnen. Shailesh Bahoran zag als twaalfjarig jochie in een winkelcentrum in Nieuwegein een paar jongens breakdancen en dacht ‘Woah, dit wil ik ook!’

Ook Justin de Jager begon als straatdanser. Hij koos voor een wat technischer dansopleiding, belandde bij een gezelschap in Israël, raakte zichzelf een beetje kwijt en kampte met blessures. Toen keerde hij terug naar zijn straatroots en vond in threading, een hiphoptechniek, een manier om te dansen zonder blessureleed. Juist dat werd kenmerkend voor zijn vloeiende stijl, die zijn weg vond naar gezelschappen als Scapino Ballet Rotterdam en Sally Maastricht.”

Kooijmans interesse voor straatdans kreeg een impuls in zijn tijd als jurylid bij So You Think You Can Dance (SYTYCD). “Ik had negen jaar gedanst bij Scapino, toch wel een gevestigd gezelschap. Bij SYTYCD kwam ik in aanraking met een veel breder palet aan dansstijlen.”

Oud-danser Jan Kooijman laat in de vierdelige serie Dans met mij werk zien van jonge en diverse makers van hedendaagse dans. Beeld Amrita Panday
Oud-danser Jan Kooijman laat in de vierdelige serie Dans met mij werk zien van jonge en diverse makers van hedendaagse dans.Beeld Amrita Panday

Bij datzelfde programma maakte hij ook kennis met de toen 12-jarige Romee van de Meent. “Ik ben haar blijven volgen. Vorig jaar tijdens de eerste lockdown zag ik een dansvideo die zij had gemaakt. Ik werd er echt een beetje ontroerd door. Zij is inmiddels 23 en wil nu op een podium staan om te laten zien wie ze is en wat ze kan. Maar in plaats van te huilen over de crisis maakte ze gewoon een gelikte dansfilm op een waanzinnige locatie. Haar werk gaat over de danser als individu. Dat is ook het thema van de tweede aflevering, waarin zij gekoppeld is aan haar grote voorbeeld Conny Janssen, die met haar gezelschap al dertig jaar de persoon achter de danser centraal stelt.”

Bijzondere gelaagdheid

Een ander thema: makers die hun wortels elders hebben liggen. “Mensen staan meer dan ooit op voor wie ze zijn en waar ze vandaan komen. Zo heeft Rutkay Özpinar recent een hele studie gedaan over mannelijke buikdans en andere traditionele Turkse dansen. De roots van Junadry Leocaria liggen op de Antillen en de slavernij is een belangrijk thema in haar werk. Zij wilde filmen in het Mauritshuis in Den Haag, bij uitstek een overblijfsel uit de koloniale tijd. Dat zorgt voor een bijzondere gelaagdheid.”

Onder de noemer ‘imperfectie’ eindigt de serie met twee makers die het echt allemaal zelf moesten doen. Redouan Ait Chitt mist verschillende ledematen en stond daardoor naar eigen zeggen bij zijn geboorte al met 6-0 achter. Desondanks sleepte hij een Zwaan in de wacht voor de beste danspresentatie. Ook Sedrig Verwoert – queer en visueel gehandicapt – voldoet niet aan het traditionele beeld van de perfecte danser. “Ik vroeg Sedrig: had je ooit gedacht dat Het Nationale Ballet jou zou vragen stukken te maken? Nou nee, dat had hij echt nooit kunnen dromen toen hij in Zaandam als halfblind jongetje tegen zijn Surinaamse ouders zei dat hij wilde dansen.”

“Het is niet zo dat de thema’s vast stonden en dat we daar mensen bij hebben gezocht. Dit zijn talenten die ik al langer volg en ze zijn alle acht waanzinnig goed. We wilden vooral de makers laten zien en hun drijfveren. Het moest een visueel aantrekkelijk programma worden met veel dansfragmenten: eerder werk, mooi gefilmd nieuw werk en niet te veel geklets.”

Dans met mij: 11, 18 en 25/4, 17.40 uur, NPO 2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden