Plus

James Worthy: 'Columns schrijven is straatvoetbal'

Paroolcolumnist James Worthy (35) bundelde de columns die hij voor kranten en bladen schreef. 'Ik wil gewoon iedere dag voor één zin de beste schrijver van Nederland zijn.'

'Sinds ik een zoon heb, vind ik het heel belangrijk mijn stem te laten horen.' Beeld Linda Stulic

'Shit, 1-1," zegt James Worthy terwijl hij in het café gefotografeerd wordt. Hij is voor het interview uit de Europa Leaguefinale gehaald die hij thuis zat te kijken. Overdag afspreken is niet mogelijk, want dan is het columntijd. Kan ie er niets anders bij hebben, en dat gaat de hele week zo, van maandag tot en met vrijdag.

Op de cafétafel ligt Mottenballen voor de ziel. Een selectie uit de columns die hij tussen 2011 en 2016 schreef voor diverse kranten en bladen, waaronder Het Parool, TOTO en Metro. Hij is fulltime columnist en vindt het heerlijk.

"Dan zit ik te schrijven en tik ik een mooie zin en dan juich ik. Echt, dan zit ik zo achter mijn computer." Hij maakt juichbewegingen en stoot bijna zijn glas om. "Hahaha, wat is dit toch een prachtige baan! Dat zeg ik dan ook hardop. Wat een mooie baan! Scheppen is toch zoiets moois, man."

Spierballentaal
James Worthy. Hij debuteerde in 2011 met de roman James Worthy. Een roman over liefdespijn. Vol bravoure en spierballentaal. "Nee, ik ben niet erg bescheiden. Hij is gewoon steengoed, die James Worthy," zei hij destijds over zichzelf in een interview in deze krant. En: "Een prima schrijvertje, die James Worthy, denk ik dan bij mezelf. Schaamteloos. Jawel."

De James Worthy die nu op een caféstoel zit, met een schuin oog op het voetbal op de televisie, is een andere James Worthy. Dat blijkt ook uit de columns die hij drie keer per week voor deze krant schrijft.

"Ik ben serieuzer geworden. Echt wel. Vroeger vond ik het heel erg belangrijk om de lezer te vermaken. Nu is er urgentie. Ik schrijf over zaken waarover ik vroeger niet durfde te schrijven. Zelfmoord, de vluchtelingenproblematiek die me echt heel veel pijn doet."

Hij kijkt naar het televisiescherm.

"Echt, is het nu 2-1 voor Sevilla? Sinds ik de deur ben uitgegaan is het helemaal mis met Liverpool. Klote-interview!"

Confronterend
Het komt door de geboorte van zijn zoon, twee jaar geleden, dat James Worthy meer bij de wereld is betrokken. "Sinds ik een zoon heb, vind ik het heel belangrijk mijn stem te laten horen. De misstanden en de problemen die vroeger alleen mij aangingen zijn nu ook zijn misstanden en problemen, en daar wil ik iets over zeggen. Ik moet hem uitleggen wat er allemaal gebeurt. En dat is heel confronterend."

Juist daarom concentreert hij zich deze jaren op het schrijven van columns. "Een boek is veldvoetbal, in een stadion vol bobo's. Columns schrijven is straatvoetbal. Snel. Improvisatie. Zonder regels. Een verpleegster helpt mensen eerder dan een chirurg. Als je een boek schrijft, ben je overal afhankelijk van. De maand, het marketingbudget, de lezer, de talkshows die met je willen praten, en dan gaat Nelson Mandela opeens dood. Als ik een column schrijf, ben ik enkel afhankelijk van mezelf."

Geen rituelen
Hij staat om half tien op, en begint om tien uur aan zijn column. Compleet leeg. Geen idee. Vaak is hij pas diep in de middag klaar. En tevreden. Soms worstelt hij met de woorden, maar het lukt altijd. Hij heeft ook de vrijheid te schrijven wat hij wil. Geen richtlijnen of stiekeme dienstopdrachten.

"Ik blijf gewoon zitten, heb ook geen rituelen of bijgeloof. Ja, water. Ik drink op een dag wel zes liter water. En maar plassen."

"Op zaterdag ben ik vrij, dan begint het saaie leven. Boodschappen doen en naar kinderfeestjes. Was het maar weer maandag, denk ik dan."

Gestotter
Tot nu toe lijkt het, lezer, of James Worthy een makkelijke prater is. Maar dat is schijn. "Praten vind ik helemaal niets. Komt door mijn gestotter, dan voel je je soms knap waardeloos. Ik wil gewoon schrijven. Of het compensatie is? Het is niet dat ik daarom móét schrijven. Maar ik ben wel heel blij als ik schrijf."

Sevilla is net op 3-1 gekomen.

"Verdomme. Dat komt helaas niet meer goed voor Liverpool. Shit, man."

Verliefd op taal
Wat is een James Worthycolumn?

De columnist denkt even na. "Dat de lezer voelt hoe verliefd ik ben op de Nederlandse taal. Dat heeft natuurlijk ook met dat gestotter te maken. Op papier kan ik het wel. En een mooie zin, in elke column moet een mooie zin staan waar ik trots op kan zijn."

"Ik wil gewoon iedere dag voor één zin de beste schrijver van Nederland zijn. Vroeger schreef ik geforceerd, te plat. Ik wilde mezelf bewijzen toen ik mezelf nog niet was. Ik was een mimespeler. Had geen stem. Ik wilde zo graag schrijver zijn dat ik niet begreep waar het om draaide. Het gaat niet om schreeuwen, het gaat erom dat mensen willen luisteren."

Sinds de komst van baby James - de zevende in de familielijn - voelt, ruikt en ziet hij meer.

"Ik heb over kwetsbaarheid geleerd. Vroeger verborg ik die kant. Nu heb ik geleerd dat kwetsbaarheid je juist heel erg sterk maakt."

James Worthy: Mottenballen voor de ziel. Uitgeverij Lebowski, 429 blz., €14,99. De columns van James Worthy in Het Parool lees je hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden