PlusAlbumrecensie

Jack Poels klinkt als een Limburgse uitvoering van de jonge Boudewijn de Groot

II, van Jack Poels. Beeld Snowstar Records
II, van Jack Poels.Beeld Snowstar Records

Zijn vorige album, Blauwe Vear, leek al een coronaplaat. Zonder de gebruikelijke confetti van zijn band Rowwen Hèze klonk frontman Jack Poels (62) als een eenmanshaardvuur om je in dagen van lockdown aan op te warmen. Maar Blauwe Vear was al opgenomen voor de pandemie om zich heen greep. Pas daarna werd ook Poels grotendeels op zichzelf teruggeworpen. In die isolatie schreef hij binnen acht maanden weer een volledig album bij elkaar. II heet het en dat staat volgens Poels niet alleen voor zijn tweede soloplaat, maar verwijst ook naar het symbool van pauzeknop op de afstandsbediening.

Want ook Poels’ leven verkeert in pauzestand, zingt hij al meteen in openingssong Hartevrouw. En daarmee, zo mijmert hij boven een geruststellende tokkelgitaar, kan hij eigenlijk best leven. Zo lang hij maar in goed gezelschap verkeert.

Poels’ tweede is allerminst een deprimerend werkstuk geworden. Sterker: beater wuurd ’t noeit (beter wordt het nooit) zingt hij op een van de mooiste liedjes op het album, waarop Poels klinkt als een Limburgse uitvoering van de jonge Boudewijn de Groot.

Ook hier is de toonzetting sober. Twee akoestische gitaren en die troostrijke, koperbruine stem, meer is er niet nodig om de luisteraar in bewondering achter te laten.

Pop

Jack Poels
II
(Snowstar Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden