Plus Filmrecensie

Is de nieuwe verfilming van Cats zo erg als de reacties doen verwachten?

Is de verfilming van Andrew Lloyd Webbers musical Cats echt zo’n draak als de hevige reacties erop doen vermoeden?

Hoe kan het ook anders: Cats, de langverwachte verfilming van de gelijknamige Andrew Lloyd Webber-musical, is een waanzinnige puinhoop. Wel verrassend is dat de interpretatie die Tom Hooper (The King’s Speech, Les Misérables) geeft aan de Broadway-hit, die op zijn beurt weer is gebaseerd op een bundel nonsenspoëzie van T.S. Eliot, de absurditeit niet ontegenzeggelijk omarmt.

Hooper en mederegisseur Lee Hall proberen wat narratief in de praktisch plotloze kattenmusical te injecteren en introduceren daarvoor Victoria (prima ballerina Francesca Hayward), een karakterloze witte poes die op straat is achtergelaten en, samen met de kijker, de krankzinnige wereld van Lloyd Webber binnenstapt.

Deze traditionele omkadering suggereert dat de film de wetten van een normale vertelling volgt. Maar het visueel overdonderende spektakelstuk tart elke beschrijving. Het twee uur durende dansfestijn, waarin de camera rusteloos dwaalt door decors die telkens een andere schaal lijken te hebben, komt nog het dichtst in de buurt van een hallucinatie.

En zoals het een hallucinatie betaamt, moet je misschien gewoon met de anti-logica meegaan. Rebel Wilson (het is bijna onmogelijk om de acteurs als personage in plaats van harige versies van zichzelf te zien) ritst haar vacht open en onthult, warempel, nog een vacht? Natuurlijk. Katten die bontjassen over hun bontvelletje heen dragen? Een stoet van dansende kakkerlakken met een mensengezicht? Waarom ook niet!

Maar net wanneer je je overgeeft aan deze droomlogica, sputtert de film tegen. Juist wanneer de gekheid niet wordt ingekaderd, is deze dragelijk. Maar de tweede helft strooit net zo vrijelijk met plotelementen als Taylor Swift met kattenkruid, terwijl ze vanaf een neerdalende halvemaan haar vergeetbare liedje opvoert. En Victoria, die in de hele film maar tot één gezichtsuitdrukking in staat lijkt te zijn, is ineens de katalysator van niet één, maar twee karakterontwikkelingen.

Veel te serieus

Voor een vertelling die slechts bestaat uit katten met onuitspreekbare namen die zichzelf via zang en dans introduceren in de hoop toe te mogen treden tot de kattenhemel, neemt Cats zichzelf veel te serieus. Hoopers katten zijn eerder komisch dan krankzinnig, meer geil dan grillig. Kattenwoordgrapjes, die met een uit de toon vallende ernst worden verkondigd, onderbreken de grotendeels gezongen vertelling.

Een groot struikelblok is het uiterlijk van de katten. Sinds Sigmund Freud in het begin van de twintigste eeuw over het Unheimliche schreef, is bekend dat een mensachtige entiteit, zoals bijvoorbeeld een pop, griezelgevoelens opwekt. Dit idee is aan regisseur Hooper voorbijgegaan. Met behulp van visuele effecten en motion capture, een techniek die ook werd gebruikt tijdens de productie van Avatar, werden hybride katmensen gegenereerd.

Het nachtmerrieachtige resultaat doet vermoeden dat het productieteam nog nooit een echte kat heeft gezien, maar alleen ergens heeft gelezen dat ze twee puntige oren, een lange staart en een vacht hebben. De afstotelijke wezens lijken op een ongelukkige uitkomst van een genetisch experiment. Het wil niet wennen.

Maar als de verveling halverwege toeslaat, is deze technologische malheur misschien het enige wat de aandacht bij de zaak houdt. Het is in ieder geval fascinerend om te zien welke vreemde keuzes er zijn gemaakt. Zo worden de kruizen van de katers glad gepoetst, maar beschikken alle vrouwtjes over een paar tepelloze borsten. Als misdaadbaas Macavity (Idris Elba) zijn grote schurkenmantel afdoet, zijn de spieren van Elba door zijn donkerbruine vacht te zien.

Getalenteerde dansers

Eerder heeft Universal de productie van een animatieversie afgewezen. Een goede keuze: het origineel, dat vooral in de Verenigde Staten een ongekende populariteit vergaarde, werkt juist doordat echte mensen de katten spelen. Vervang de gecompliceerde dansroutines door getekende en de magie verdwijnt.

Het is dan ook onduidelijk waarom de filmstudio instemde met deze door de computer geschapen waanvoorstelling. Doordat de film zo onrealistisch oogt – de antropomorfe katten dwalen door een totaal verlaten neonkleurig Londons decor – zijn de intensieve choreografieën, uitgevoerd door een cast met getalenteerde dansers, weinig indrukwekkend.

Het is in elk geval duidelijk dat Cats, net zoals de dieren waar de film zijn naam aan ontleent, hevige reacties los­maakt. De verfilming bevat zoveel tegenstrijdigheden dat het zowel uitbundig als saai, weerzinwekkend als fascinerend is.

Cats is verschrikkelijk, dus moet je hem gaan zien.

Stortvloed kritiek

Toen de trailer van Cats afgelopen zomer uitkwam, zorgde het uiterlijk van de katten voor een stortvloed van kritiek. Met behulp van een gigantisch budget van bijna 100 miljoen euro voorzag de computer de sterrencast namelijk van een semi-realistisch vachtje, maar de acteurs behielden – misschien om de herkenbaarheid van de sterren te bevorderen – hun menselijke gezicht. Hoewel regisseur Tom Hooper zei de kritiek mee te zullen nemen in de post-productie, is het er niet veel beter op geworden. In de internationale pers werd de film met de grond gelijkgemaakt. De kritiek was zo hevig, dat Universal een dag na de Amerikaanse première een aangepaste versie aankondigde, die ook in de Nederlandse bioscopen te zien zal zijn.

Cats
Regie
Tom Hooper, Lee Hall
Met James Corden, Judi Dench, Jason Derulo, Idris Elba, Jennifer Hudson, Ian McKellen, Taylor Swift, Rebel Wilson
Te zien in Arena, Cinecenter, City, De Munt, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden