De erelijst

Is Automatic for the People het beste werk dat R.E.M. ooit heeft gemaakt?

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het – zeker in deze tijden van thuisblijven – waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Automatic for the People van R.E.M.

Michael Stipe, zanger van de Amerikaanse rockband R.E.M., treedt op tijdens de 6e editie van het Rock en Seine music festival in 2008.Beeld Hollandse Hoogte / AFP

Deze week in 1992 verscheen R.E.M.’s achtste album, dat uiteindelijk 18 miljoen exemplaren zou verkopen.

Hoogste positie hitlijsten: 2 in de VS, 1 in Groot-Brittannië, 2 in Nederland

Terug in de tijd: In 1992 was R.E.M. zonder het doelbewust na te streven op weg een van de grootste bands van de wereld te worden. Na een decennium als eigenwijze posterboys van de alternatieve rock, was het album Out of Time een jaar eerder zomaar middenin de main­stream beland dankzij het succes van de single Losing my Religion. Zonder te toeren (het waren de tijden dat de cd-verkoop op zijn top was) ging de band meteen de studio in voor een opvolger.

Is Automatic for the People het beste werk dat R.E.M. ooit heeft gemaakt? Fans van de vroege, indieperiode van de band kiezen ongetwijfeld voor Murmur (1983), maar in 1992 was de band onmiskenbaar muzikaal op zijn top. Zanger Michael Stipe zong nooit ontroerender.

Drie jaar later tekende de band het op dat moment grootste platencontract aller tijden. Het leek de groep creatief beetje bij beetje te verlammen. In 1997 stapte drummer Bil Berry uit het kwartet. In 2011 hief de groep zichzelf op.

Waarom nu herbeluisteren? Van de licht onheilspellende tokkelende gitaar van openingsnummer Drive tot de twee door elkaar gespeelde melodieën van slotsong Find the River: Automatic for the People klinkt na 28 jaar nog net zo sprookjesachtig, donker, mysterieus, troostrijk en warm als toen.

In deze onzekere tijden voelen de langzame songs over rouw, verlies en hoop weer extra urgent. Er is een hit (Man on the Moon), een ode aan de nacht (Nightswimming) en een van levenslust overlopende poppotpourri (The Sidewinder Sleeps Tonite). Maar het beste klinkt na bijna drie decennia het sobere Everybody Hurts, dat na al die tijd alleen maar aan kracht heeft gewonnen als saamhorigheidshymne voor iedereen die het even moeilijk heeft.

Verder luisteren? In 2017 verscheen een uitgebreide heruitgave van Automatic for the People. Behalve een opnieuw gemixte versie van het album, daarop alle demo’s die voor de plaat werden gemaakt én van nummers die destijds de laatste versie van het album niet hebben gehaald. Ook het beluisteren waard, aangezien R.E.M. niet op tournee ging met de plaat: live-versies van alle albumtracks.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden