PlusFilmrecensie

In The Sound of Metal moet moet de kijker het gehoorverlies steeds weer ervaren

Sound of Metal. Beeld
Sound of Metal.

Geluid staat centraal in het overweldigende drama The Sound of Metal: nog voordat er iets te zien is, horen we de rinkelende audiofeedback van een liveoptreden. De letterlijk oorverdovende metalmuziek van Ruben Stone (Riz Ahmed) en zijn vriendin Lou (Olivia Cooke), waarmee de film opent, bereidt de kijker voor op de schok van de stilte die zal volgen. Op briljante wijze dompelt het speelfilmdebuut van Darius Marder de kijker onder in de ervaring van gehoorverlies.

The Sound of Metal is op de eerste plaats een karakterstudie van Stone, een geblondeerde, getatoeëerde ex-heroïneverslaafde die alleen zijn hoofd koel kan houden door constant in beweging te blijven (zijn woonplaats is dan ook de camper waarin hij met zijn vriendin door de Verenigde Staten toert). Zijn leven staat in het teken van zijn drumstel en zijn vriendin, maar hij zal van beide afscheid moeten nemen wanneer hij plotseling zijn gehoor verliest.

De film beweegt zich in en uit het bewustzijn van Stone, in een beweging die nog het meest op indommelen lijkt: dan zien en horen we de wereld vanuit een objectief oogpunt, dan vanuit het nachtmerrieperspectief van Stone, waarin we slechts de doffe tonen horen die hij nog kan onderscheiden.

De weigering van de film om zich aan één perspectief te binden maakt het gehoorverlies nog schokkender: we mogen niet wennen aan het (gebrek aan) geluid, maar moeten het gehoorverlies steeds weer ervaren. Marder plaatst de kijker daarmee in dezelfde positie als Stone, die deze traumatische verandering niet kan ­accepteren.

The Sound of Metal laat de kijker constant in het ongewisse: zelfs op de momenten dat we wel kunnen horen, weten we vaak niet precies wat er gebeurt. Zo horen we de andere kant van telefoongesprekken niet, kunnen we het handschrift van de personages die met Stone proberen te communiceren net niet lezen, of worden verwijzingen gemaakt naar gebeurtenissen die zich buiten het gezichtsveld van de camera hebben afgespeeld. De gebarentaal van de dove kerkgroep (grotendeels gespeeld door dove acteurs), waar Stone leert met zijn gehoorverlies om te gaan, wordt pas ondertiteld wanneer Stone zich deze taal heeft eigengemaakt.

Het overtuigende acteerwerk van Riz Ahmed, die Ruben Stone speelt met een gejaagde energie, bevordert ons begrip van zijn situatie. Stones gehoorverlies betekent een controleverlies dat hij wanhopig probeert te beheersen. Stone, die een in blokletters geschreven ‘NO’ op de achterkant van zijn hand heeft getatoeëerd, verzet zich overal tegen en kan zijn doofheid alleen accepteren als hij het behandelt als iets wat hij kan oplossen.

“Je hoeft hier niets te repareren,” somt de kerkleider (Paul Raci) het simpele antwoord van de film op. Zo blijkt The Sound of Metal vooral toegewijd aan het overbrengen van een soort bezinning, wat we wel een filosofie van overgave kunnen noemen. Met een zelfverzekerdheid zeldzaam voor een debuterend regisseur laat Marder ons de beweging van acceptatie zien.

The Sound of Metal

Regie Darius Marder
Met Riz Ahmed, Olivia Cooke, Paul Raci, Lauren Ridloff
Te zien op Amazon Prime

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden