PlusFilmrecensie

In On the Rocks is de dromerige romantiek van Lost in Translation ingeruild

Regisseur Sofia Coppola en acteur Bill Murray maakten zeventien jaar na Lost in Translation weer samen een film. In On the Rocks is de dromerige romantiek ingeruild voor meer alledaagse besognes. 

On the RocksBeeld Courtesy of Apple

Zeventien jaar geleden toonde Sofia Coppola in Lost in Translation een nieuwe blik op acteur Bill Murray. De wilde komiek van weleer was destijds net de vijftig gepasseerd en schudde zijn wilde haren af. Coppola wist als een van de eerste regisseurs meesterlijk gebruik te maken van de melancholie die in zijn rollen verscheen.

De film gaf Murrays carrière een impuls en een nieuwe richting, en hij betekende de definitieve doorbraak voor Coppola. Met On the Rocks werken de twee nu voor het eerst sinds dat succes weer samen aan een speelfilm (al maakten ze in 2015 wel de mislukte Netflixspecial A Very Murray Christmas). Ditmaal is het niet Murray die voorzichtig een nieuwe richting inslaat, maar Coppola.

Na het succes van Lost in Translation bleef zij dromerige films maken over personages die zich opgesloten voelen in hun gouden kooitjes. Dat ‘dromerige’ was in die films altijd een mes dat aan twee kanten sneed. Het was er in de romantische zin van het woord: Coppola’s films hebben vaak een soft-focus soezerigheid die aan reclames voor luxe parfums of haute couture doet denken (die ze ook veelvuldig regisseerde). Maar het gaf haar films ook een (niet onprettig) gevoel van slaperigheid of sufheid.

Coppola’s personages lijken vaak door het leven te slaapwandelen. Je zou zelfs per film kunnen wijzen naar de verdovende middelen die het gemoed typeren: de alcoholroes van cocktails en champagneontbijtjes van Lost in Translation (2003), of de afstomping van valium in Somewhere (2010). Zo bezien is Coppola’s nieuwe film On the Rocks misschien wel haar eerste nuchtere film – al doet het personage van Murray manmoedig zijn best met de cocktails.

Routines van het gezinsleven

Opnieuw staat een zoekend personage in een gouden kooi centraal, maar de dromerige romantiek is ingeruild voor meer alledaagse besognes en een meer pragmatische filmstijl. De gouden kooi van hoofdpersoon Laura (Rashida Jones) is niet het kasteel van Versailles, zoals in Coppola’s Marie Antoinette (2006), en ook niet het sterrenhotel in Tokio waar Lost in Translation zich afspeelt, maar ‘gewoon’ een appartement in het New Yorkse Soho.

De ingeslapenheid die ook Laura weer voelt, lijkt minder dan bij Coppola’s eerdere personages iets existen­tieels – de oorzaken ervan zijn hier simpel aan te wijzen. Laura worstelt met de dingen waar iedere jonge ouder mee worstelt. Hoe combineer je de zorg voor je kinderen met een carrière? Hoe houd je het vuur in je relatie, al is het maar een waakvlammetje? Welke ruimte is er voor ‘ik’ terwijl je opgaat in ‘wij’? Coppola is, net als Laura, moeder van twee dochters. Ze brengt de alledaagse routines van het gezinsleven in beeld in repeterende shots vol ingetogen poëzie: elke avond het speelgoed van de vloer, elke ochtend tandenpoetsen en naar school.

Dat gezinsleven wordt op scherp gezet wanneer Laura begint te vermoeden dat haar man Dean (heerlijk ongrijpbaar gespeeld door Marlon Wayans) vreemdgaat met zijn jonge en aantrekkelijke assistent. Tegen beter weten in klopt ze voor advies aan bij haar vader Felix (Murray). Ze weet al wat hij zal zeggen: voor de onverbeterlijke womanizer Felix zijn alle mannen jagers en alle vrouwen prooi. Toen Laura jong was ging hij er zelf ook vandoor met een jongere vrouw.

Vader en dochter beleven wat droogkomische avontuurtjes als ze Dean beginnen te bespioneren. Maar hoewel het mogelijke overspel van Laura’s man de plot voortdrijft, draait de film in feite om haar band met haar vader, een jongensachtige oude flierefluiter die met volle teugen geniet van zijn flamboyante leven maar blind is voor zijn tekortkomingen en wat hij anderen aandoet en -deed.

Die dubbelheid zit ook vervat in de titel van de film: de uitdrukking ‘on the rocks’ verwijst enerzijds naar schipbreuk, dus een relatie die op de klippen dreigt te lopen, en anderzijds natuurlijk naar de ijsblokjes in de talrijke cocktails die Felix verwerkt.

On the Rocks bouwt op tot een afrekening (geen breuk) met een bepaald soort man – het soort man waar Coppola en Murray in Lost in Translation nog een rooskleuriger beeld van schetsten. Dat krijgt extra kleur door het feit dat zowel Coppola (dochter van regisseur Francis Ford Coppola) als actrice Rashida Jones (dochter van muzikant Quincy Jones) opgroeide met een beroemde vader. De film lijkt in eerste instantie misschien een ‘klein’ werk binnen het oeuvre van Coppola, maar het zou best eens een sleutelfilm kunnen zijn.

On the Rocks

Regie Sofia Coppola

Met Rashida Jones, Bill Murray

Te zien in Arena , Cinecenter, City, Euroscoop, FC Hyena, Filmhallen, The Movies, Rialto, Studio K, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden