PlusTheaterrecensie

In Mephisto Park wint het groteske het te vaak van de verfijning

Fraai toneelbeeld en lichtontwerp in Mephisto Park.Beeld Bas de Brouwer

Theater
Mephisto Park

Door Florian Myjer & Kim Karssen / Frascati Producties / De Warme Winkel
Gezien 15/8, Frascati
Te zien t/m 29/8, aldaar

De zomeravond wordt nog even voortgezet in de grote zaal van Frascati. De zijwand met de kenmerkende balustrades en balkonnetjes vormt in Mephisto Park de achtergrond van een gerieflijke parktuin met een fontein, kersenbloesems en een knersend grindpad.

Voor Mephisto Park bewerkten de jonge theatermakers Kim Karssen en Florian Myjer Frank Wedekinds Voorjaarsontwaken, over de verwringende werking van seksuele oppressie. Teksten daaruit zijn bewerkt en verweven met eigen teksten die voortborduren op de thematiek van ­Wedekinds 19de-eeuwse stuk en zijn samengebracht in twee personages: Wendla en Melchior.

De twee treffen elkaar op een namiddag in het park, waar hij een boek leest en zij een boeket schikt. Ze bestoken elkaar met vragen en theorieën over opvoeding, onbaatzuchtigheid en voortplanting. Maar daaronder jeukt een nieuwsgierigheid naar de ander en de schaamte om die te volgen. Als twee aangelijnde honden die niets liever willen dan aan elkaars achterste snuffelen drentelen ze om elkaar heen.

“Er wordt een vreemd spel met ons gespeeld,” verwoordt Wendla de verwarring van de driften en dromen die in haar opborrelen. Mephisto Park gaat over de manier waarop de volstrekt natuurlijk uit ons vloeiende nieuwsgierigheid naar een ander ­lichaam wordt ingekapseld in schaamte en normen. En hoe dat wordt gekoppeld aan een idee van onschuld en het verlies daarvan. Op welk punt wordt tikkertje spelen een excuus om elkaar aan te raken? En maakt dat eigenlijk uit?

De kinderlijke naïviteit wordt geestig neergezet door de twee, vooral wanneer ze hun onhandige gehakkel plots larderen met eloquente woorden en grote levensvragen. Toch gaat het geaffecteerde spel op den duur op de zenuwen werken en duurt het net te lang voor de bom der nieuwsgierigheid barst.

Maar wanneer die barst, is dat wel glorieus. Hier, in dit park waar ze elkaar telkens weer tegen het lijf lopen, is er slechts de ander en de drang om die te ontdekken. En als elkaar seksueel ontdekken wordt geremd door onwetendheid en gêne, dan is er slechts één andere weg om dat te doen. Met volle overgave gaan de twee elkaar te lijf, aarde en splinters vliegen in het rond.

Het levert sterke beelden op in het prachtige toneelbeeld van Janne Sterke en lichtontwerp van Varja Klosse.

Ook na die fysieke uitbarsting zijn er nog sterke momenten, zoals een virtuoze, associatieve monoloog van Myjer, springend van Tsjernobyl naar The Sound of Music naar behaarde oksels. Maar net te vaak voelen scènes als een variatie op hetzelfde, waarbij het groteske het wint van de verfijning.

En dat terwijl Myjer en Karssen in eerdere voorstellingen juist hebben bewezen die balans goed te kunnen treffen. Zoals in hun bewerking van Oorlog en vrede, later dit jaar opnieuw te zien op het Nederlands Theater Festival, waarin ze hilariteit en overdreven spel naadloos deden overvloeien in oprechte en genuanceerde persoonlijke bespiegelingen.

Mephisto Park heeft op de beste momenten de gretige fascinatie van een kind dat pulkt aan een bloedkorstje. Maar de meer subtiele elementen van die fascinatie raken helaas wat verloren in dit zinnelijke park.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden