PlusBoekrecensie

In Imogen Crimps debuutroman zijn Anna en Laurie simpelweg te arm om zich hun feminisme te kunnen veroorloven

Een heel gewoon leven, de debuutroman van de Britse Imogen Crimp (1989), gaat over klasse en privileges: over hoogopgeleide jonge vrouwen zonder geld, maar met prijzige ambities, te arm om het feminisme dat ze verkondigen te belijden.

Dieuwertje Mertens
Imogen Crimp. Beeld
Imogen Crimp.

Anna studeert aan het conservatorium in Londen. Samen met haar vriendin Laurie, die graag schrijver wil worden, huurt ze een armoedige kamer bij een hospita. Ze wil graag operazangeres worden en doet noodgedwongen mee aan dure audities. Ze kan ternauwernood rondkomen en heeft een bijbaantje als jazzzangeres in een hotelbar.

Daar ontmoet ze de knappe bankier Max, die zegt net te zijn gescheiden. Ze wordt verliefd op hem en ze krijgen een verhouding. Hij fêteert haar op dure etentjes, maar schuift haar na verloop van tijd ook envelopjes met geld toe. Over zijn privéleven weet ze weinig. Max is vooral geprivilegieerd en geheimzinnig, wat op den duur synoniem is voor ‘saai en van bordkarton’.

Inderdaad: Dit debuut bevat alle ingrediënten van een voorspelbaar liefdesromannetje en het vergt het nodige doorzettingsvermogen om je door al die clichés heen te worstelen (de uitvoerige omschrijvingen van haar armoedige appartement mét spruitjeslucht, de langdradige semi-diepzinnige dialogen).

Interessante gedachte

Maar er is nog een ander verhaal dat Crimp wil vertellen: Anna en Laurie zijn eigentijdse jonge vrouwen voor wie zelfstandigheid het hoogste goed is. Met hun leeftijdsgenoten praten ze vaak over machtsverhoudingen en seksisme, maar hun feminisme wordt vooral in woorden beleden: Laurie laat haar avondjes uit bekostigen door mannen aan de bar en Anna ziet zich met tegenzin gedwongen om bij Max aan te kloppen voor geld om een auditie en de bijbehorende reis te kunnen betalen.

De operarollen die Anna speelt zijn natuurlijk een spiegel voor haar leven: zo oefent ze de rol van Rusalka, de waternimf die, net als de kleine zeemeermin, haar stem offert voor haar prins. En Manon van Jules Massenet, die omwille van geld domme keuzes maakt.

Wie geld heeft, heeft de macht. Anna en Laurie zijn simpelweg te weinig geprivilegieerd om zich hun feminisme te kunnen veroorloven. Dat is het ware verhaal van de roman. Jammer dat het liefdesverhaal dat we kunnen uitspellen, zoveel ruimte en aandacht vraagt. De oorspronkelijke titel van de roman is A Very Nice Girl. Dat dekt de lading beter. Ergens merkt Anna op: ‘Je hoefde mij maar naast een man te zetten en ik nam zijn kleur aan.’ Treffend. Een interessante gedachte om verder te verkennen.

Een heel gewoon leven

Imogen Crimp
Vertaald door Els Franci-Ekeler
Uitgeverij Cargo, €23,99
400 blz.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden