PlusFilm

In Flowers of Shanghai wordt eindeloos gepraat maar weinig gezegd

Still uit Flowers of Shanghai.

 Beeld
Still uit Flowers of Shanghai.

Flowers of Shanghai is een film die de kijker in de luren legt. Waarin eindeloos gepraat wordt maar vooral heel veel niet gezegd. Waarin alles is geschikt in een nauwgezette esthetiek die verbloemt hoe grillig de emoties zijn van de mensen die zich door deze wereld bewegen.

De film van de Taiwanese filmmaker Hou Hsiao-hsien hult zich daarmee in het rookgordijn van de luxe bordelen waarin hij zich afspeelt – zogeheten ‘bloemenhuizen’ in de internationale concessie van Shanghai eind 19de eeuw. Losgesneden van de invloedssfeer van China zijn ze als een microkosmos met eigen wetten en etiquette. Een plek waar wordt gehandeld in illusies en de buitenwereld niet doorsijpelt.

Rechtenkwesties hielden Hou’s film, met hoofdrollen voor onder meer Tony Leung en Michelle Reis, na de release in 1998 uit de Nederlandse bioscopen (op een eenmalige vertoning op het IFFR na). Nu wordt een digitaal gerestaureerde versie alsnog uitgebracht op het grote doek.

Seks is in deze bordelen slechts bijzaak. De Chinese elite komt hier voor sociale interactie, de opiumpijp en de wijn. En de transacties die plaatsvinden zijn complexe overeenkomsten met niet zelden de contouren van een liefdesrelatie. De vrouwen die de bordelen in de dagelijkse praktijk runnen dragen de namen van edelstenen en onderhandelen onderkoeld over de waarde van hun bloemenmeisjes.

Dat gebeurt in lang uitgesponnen scènes die zich zonder uitzondering afspelen in de vertrekken van de bordelen, waar de kleuren warm zijn en het licht gedimd, maar waar toch aldoor iets lijkt te knellen. Flowers of Shanghai is een film gemaakt met uiterste precisie en controle, maar juist die beheersing doet vermoeden dat er onder het oppervlak van alles kolkt.

Slechts op één moment staat Hou een emotionele uitbarsting toe in de observerende scènes, die vaak nauwelijks een begin of een einde hebben. Alsof iemand even een luikje opendoet, een blik naar binnen gunt, en het luikje weer sluit. En die blik wordt door Hou en cameraman Ping Bin Lee nauwelijks gestuurd.

Zoals in de openingsscène, waarin een aantal mannen zich tegoed doet aan een banket. Er wordt gepraat, gelachen, gedronken en gegeten, terwijl de camera traag van links naar rechts beweegt en weer terug. Zonder te sturen, zonder nadruk te leggen. En toch begrijp je dat het die ene man is die niet deelneemt aan de vrolijkheid en zwijgend voor zich uit staart, om wie het draait. En toch voel je dat de woorden die een vrouw op de achtergrond onhoorbaar fluistert in het oor van een ander, misschien wel de enige in de hele scène zijn die ertoe doen.

Flowers of Shanghai

Regie Hou Hsiao-hsien

Met Michelle Reis, Tony Leung, Chiu Wai, Michiko Hada

Te zien in Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden