Plus Film

In Fabric meandert tussen horror en maatschappijkritiek

De eigenlijke hoofdrolspeler in In Fabric is geen persoon, maar een jurk. “Een ­bezielde killer dress als ironisch commentaar op schoonheidsidealen en consumentisme." 

“Dimensions and proportions transcend the prisms of our measurements.” Beeld Curzon Artificial Eye / A24

Sheila heet ze, een eenzame, maar blijmoedige vijftiger die de kost verdient als bank­employé en sinds haar scheiding samenwoont met haar jongvolwassen zoon. Als ze van hem hoort dat haar ex een nieuwe vriendin heeft, begint ze zelf ook weer wat fanatieker te daten. Tinder bestaat nog niet; Sheila zet een contactadvertentie: vrolijke, attractieve vrouw, 50+ zkt. lieve betrouwbare man.

Voor haar eerste afspraakje gaat ze naar de kapper en ­besluit ze een nieuwe jurk te kopen. In een mysterieus warenhuis valt haar oog op een felrode jurk in de uitverkoop: een ‘Ambassadorial Function Dress’. Er hangt er nog maar een, maatje 36, en hoewel dat eigenlijk te klein voor haar is, trekt het onnavolgbare verkooppraatje van de al even wonderlijke verkoopster – wit gezicht, roodgestifte lippen, haren strak achterover – haar over de streep. “Dimensions and proportions transcend the prisms of our measurements.”

Zo begint In Fabric, de vierde speelfilm van de Britse regisseur Peter Strickland, die zijn eersteling Katalin Varga (2010) financierde met een ­erfenis en vervolgens zijn ­reputatie als cultfilmer vestigde met Berberian Sound Studio (2012) en The Duke of Burgundy (2014). In Fabric is al even eigenzinnig. Plot is er nauwelijks; het draait in ­wezen niet om Sheila (een zeer innemende Marianne Jean-Baptiste, vooral bekend door haar rol in Mike Leighs Secrets and Lies), de eigenlijke hoofdrolspeler blijkt de rode jurk.

Sheila bevroedt al snel dat er iets niet in de haak is met het niemendalletje: ze krijgt uitslag als ze ’m heeft gedragen, de wasmachine slaat op hol tijdens de eerste wasbeurt.

Na een dik uur – In Fabric is met twee uur aan de lange kant – gooit Strickland het opeens over een andere boeg: de jurk komt in handen van een wasmachinereparateur, die vervolgens ook met onverklaarbaar onheil te maken krijgt.

Het is meer van hetzelfde, en toch valt er meer dan genoeg te genieten. De aankleding is prachtig en Strickland laat ­opnieuw zien dat hij een fabuleus oog voor detail heeft. De absurde dialogen, de fraaie muziek van Cavern of Anti-Matter en het geluidsontwerp dragen ook bij aan de sfeer, die het ene moment dromerig en bedwelmend is en dan weer griezelig.

Zoals In Fabric ook meandert tussen horror en maatschappijkritiek, met een ­bezielde killer dress als ironisch commentaar op schoonheidsidealen, consumentisme en de uitverkoop.

In Fabric

Regie Peter Strickland
Met Marianne Jean-Baptiste, Gwendoline Christie, Leo Bill
Te zien in Eye, Lab111, Het Ketelhuis, Kriterion

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden