PlusFilm

In Dreamland zijn ze op de vlucht; dat is eerder vertoond

Dreamland met Margot Robbie en Finn Cole. Beeld Alamy Stock Photo
Dreamland met Margot Robbie en Finn Cole.Beeld Alamy Stock Photo

Ze lijkt te zijn opgestegen uit de pagina’s van een van de detectives die ­Eugene Evans geregeld bij de kiosk jat. Hij treft haar aan in de schuur, ­gewond en gewapend. Haar blonde permanentje ingezakt en het bloed uit haar gezicht getrokken, maar ze is onmiskenbaar de vrouw van de ­wanted-poster. Allison Wells: bankovervaller, moordenaar.

Het zijn de jaren van de Grote Depressie. De zon brandt onverbiddelijk op het Texaanse landschap, stofstormen verstikken de gewassen en bewoners. Steeds meer mensen hebben moeite in hun levensonderhoud te voorzien. Ze vertrekken naar Californië of ze grijpen naar een revolver en stappen een bank binnen om terug te eisen wat hen door diezelfde banken is ontnomen.

Dat is althans hoe Allison het voorspiegelt aan Eugene, die als jongetje toekeek hoe zijn vader verzuchtte dat het land waarop ze leefden vervloekt was en het de rug toekeerde. Het laat een nog altijd rondspokend gemis achter. Eugene staat nu op de rand van volwassenwording, waar de jongensachtige hang naar avontuur botst met een muur van consequenties.

Dreamland is een film die vele andere in herinnering roept. Klassieke lovers-on-the-run-films als Bonnie and Clyde en You Only Live Once, maar vooral ook de antwoorden daarop. Robert Altmans Thieves Like Us of Terrence Malicks Days of Heaven. Die films draaien niet om de koortsachtige achtervolging, maar om de verstilde momenten van schuilen. Die momenten krijgen ook in het scenario van Nicolaas Zwart en de regie van Miles Joris-Peyrafitte alle ruimte.

’s Nachts zwemmen Allison en Eugene het vuil en de zorgen van zich af in een meertje, mijmerend over de onsterfelijke aantrekkingskracht van outlaws als Billy the Kid. Later brengt Joris-Peyrafitte de film bijna tot stilstand met een scène waarin Allison onder de douche staat in een hotel­kamer, onttrokken aan het zicht. Het shot toont alleen Eugene. Het is een vreemde, dromerige scène, hun woorden gedempt door de stoom.

Water is een terugkerend element in de film – enerzijds in zijn afwezigheid, in de door de droogte gebarsten en naar regen snakkende aarde, anderzijds in het beeld van de oceaan, die belofte van ontsnapping die ze allebei nodig hebben: zij van de wet, hij van een bestaan zonder perspectief. Geregeld keert een shot terug van op de kust slaande golven, gezien door een nauwe opening tussen rotswanden. Als een sleutelgat.

Door zijn film zo nadrukkelijk in een rijke cinemahistorische traditie te zetten, maakt Joris-Peyrafitte het zichzelf niet makkelijk. Dreamland evenaart uiteindelijk niet de zeggingskracht van zijn illustere voorbeelden. Maar scènes en momenten tonen dat de twintiger, die in 2016 debuteerde met As You Are, genoeg eigen stem heeft om een onderscheidend oeuvre op te bouwen.

Dreamland

Regie Miles Joris-Peyrafitte

Met Finn Cole, Margot Robbie, Travis Fimmel

Te zien op Film1, Pathé Thuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden