PlusDansrecensie

In Do you believe me yet? strijden irritatie en mededogen voortdurend om voorrang

Verwrongen lichamen en een uit het lood hangend lichtkunstwerk zetten een grimmige toon in Do you believe me yet? van de Vlaamse choreograaf Astrid Boons. Het is een voorstelling die tegelijkertijd afstoot én intrigeert.

Fritz de Jong
Visueel en qua geluidsbeeld durven de makers van Do you believe me yet? hun publiek behoorlijk tegen de haren in te strijken. Beeld JORIS-JAN BOS
Visueel en qua geluidsbeeld durven de makers van Do you believe me yet? hun publiek behoorlijk tegen de haren in te strijken.Beeld JORIS-JAN BOS

Astrid Boons maakte haar debuut als choreograaf in 2016, na een zeer diverse dansersloopbaan die op haar elfde begon bij de jeugdvermaakfabriek Studio 100 en die daarna voerde langs Krisztina de Châtel, Nederlands Dans Theater en Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. In die eerste choreografie, Rhizome, stond het idee centraal dat we alleen kunnen bestaan in co-existentie met anderen. Een horizontaal ondergronds wortelstelsel (rizoom) zou daarbij symbool staan voor de verbinding tussen die individuen.

In haar nieuwe stuk Do you believe me yet? is Boons nog dieper gaan graven in de modder van de menselijke ervaring. De wortels die voor connectie zouden moeten zorgen lijken daarbij onherstelbaar beschadigd, zodat we kijken naar drie geïsoleerde figuren die wanhopig rondkruipen in de krochten van het bestaan.

Zielig hoopje mens

Boons danst zelf mee. Haar eenzaam en traag langs de achterwand van het toneel kronkelende en buigende figuur lijkt nog hoop te koesteren op het vinden van enige houvast. Spenser Theberge daarentegen ligt op het podium als een zielig hoopje mens. Onophoudelijk prevelt hij zinnetjes over iets belangrijks dat hij had moeten doen of laten en de spijt die hem daarbij kwelt. Ieder restje humaniteit lijkt verdwenen uit het verwrongen lijf van Spencer Dickhaus, die op handen en knieën rondkruipt en loeit als een gepijnigd rund.

Het desolate gekrioel van deze meelijwekkende figuren, die lijken te zijn weggelopen uit schilderijen van Francis Bacon, krijgt een extra dimensie door een dreigend boven het toneel hangend object. Licht- en decorontwerper Bernie van Velzen hing een frame van aluminium op aan staalkabels. Het lichtgevende gevaarte zou een rechthoek kunnen zijn, maar gaat bij iedere beweging ernstiger uit het lood hangen.

Maniakale betrokkenheid

Visueel en qua geluidsbeeld durven de makers van Do you believe me yet? hun publiek behoorlijk tegen de haren in te strijken. Bij het kijken naar deze met hun existentie worstelende figuren strijden irritatie en mededogen voortdurend om voorrang. Dat Boons niet uit is op Publikumsbeschimpfung wordt echter tijdens het kijken al duidelijk: de maniakale en monomane betrokkenheid die de dansers tentoonspreiden past niet bij makers die alleen maar uit zijn op een relletje. Dit is menens.

Pas in de weken na het kijken ontvouwt de impact van de voorstelling zich echt, wanneer beelden van dat trio dolende zielen flardsgewijs terugkeren op het netvlies. Maar het meest gekmakend is toch de herinnering aan die bungelende rechthoek die almaar geen rechthoek wil worden. Het brein probeert wat krom is recht te maken. Tevergeefs.

Do you believe me yet?

Choreografie Astrid Boons
Gezien 6/2, Holland Dance Festival Den Haag
Te zien 15/3, Bellevue – 8 en 9/4, Haarlem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden