Plus

In de theatervoorstelling heeft Hendrik Groen geen grijze haren

Met Hendrik Groen - Pogingen Iets Van Het Leven Te Maken krijgt een ­absolute bestseller en een al even succesrijke twaalfdelige tv-serie een vervolg in het theater. Dinsdagavond gaat de voorstelling in Utrecht in première.

Beau Schneider (29, rechts) en Mike Weerts (35, tweede rechts) spelen Hendrik Groen en diens vriend EvertBeeld Raymond van Olphen

Het zijn, afgezet tegen de personages op leeftijd die zij op het toneel vertolken, nog jonkies. Beau Schneider (29) en Mike Weerts (35) spelen respectievelijk Hendrik Groen en diens vriend Evert, de mopperkonten van de Oud-maar-niet-doodclub in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord.

Bovendien worden ze - anders dan in de succesvolle tv-reeks Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen is ­gedaan - door grimeur noch kapper onder handen genomen.

Schmink en dun haar ontbreken bij de acteurs; het zijn hun inbeeldingsvermogen, mimiek en motoriek van oude mensen die de hoofdpersonages tot leven moeten wekken.

Gevoel voor relativering
"Het publiek moet de eerste vijf minuten wennen," zegt Weerts. "Daarna identificeert het zich volkomen met ons. Onze regisseur, Gijs de Lange, die vaak in de zaal zat tijdens try-outs, zei: 'Juist omdat jullie jong zijn, scheppen we een afstand, waardoor mensen in de zaal er met meer gevoel voor relativering naar kijken.' Daardoor wordt het grappiger en komt het stuk veel meer binnen."

Voor Gijs de Lange geldt dat 'in iedere bejaarde ook nog altijd een jong iemand verborgen zit'.

Schneider: "Bovendien moet je na het boek en de tv-reeks met het toneelstuk wel even iets anders doen. Ik zag mezelf in elk geval niet met een grijze pruik op. Of mijn personage met een krakerig, vervormd stemmetje spelen."

"Daarbij: op tournee beschik je niet over een grimeur. Dan moet je jezelf oud schminken en ik zou niet weten hoe dat moet. Dan ga je er grauw en moe uitzien, en dat zijn ouderen niet."

Weerts: "Gijs zei: 'Jongens, als we realisme gaan nastreven, hangen we.' Je kunt nog zoveel schmink op je gezicht aanbrengen, maar je ogen blijven jong."

Bedachtzaam
Schneider en Weerts 'bestuderen' ouderen sinds ze een jaar geleden na audities werden gevraagd voor de productie. Schneider: "Het leuke aan ons vak is dat je van het dagelijks leven leent. Ik kijk nog steeds hoe ouderen een bus of trein in- en uitstappen. Bij hen zit het in de manier van bewegen en spreken. En de mankementen als gevolg van ouderdom."

"Op het podium zijn dat bij mij de nek en schouders die vastzitten. Als een bejaarde omkijkt, doet hij dat met heel zijn lijf. En concentratie natuurlijk, want je wilt niet vallen. Gaan zitten, een glas pakken, het gaat allemaal heel bedachtzaam."

Hoewel de boeken over Hendrik Groen een hoog hilarisch gehalte kennen, hebben Schneider en Weerts evenzeer oog voor de tragikomische en niet zelden bitter cynische ondertoon.

Schneider: "Toen ik het las, vond ik het in eerste instantie erg geestig. Pas later dringen de trieste en treurige kanten tot je door, die je als jongere niet meteen ontdekt."

"Ik realiseer me nu dat ouderdom iets moois is. Je krijgt allerlei dingen cadeau. Je wordt wijzer, kalmer, je ziet hoe de familie wordt uitgebreid. Je leven wordt beslist rijker."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden