PlusReportage

In de Peperstraat is de Jodenster even terug

Aiko Beemsterboer (links) als Anne Frank in de Peperstraat naast Josephine Arendsen in de rol van Hannah Goslar.Beeld Bob Bronshoff

De filmpremière van Mijn beste vriendin Anne Frank, over de vriendschap tussen Hannah Goslar en Anne Frank, is door corona tot 2021 uitgesteld. De opnames in Amsterdam zitten erop, met mondkapjes en plastic schermen.

“Iedereen die hier staat, moet aan de andere kant van het bord ‘Te koop’ gaan staan,” zegt de opnameleider annex socialdistancingmanager. “Want als jullie hier blijven staan, is jullie reflectie in het raam te zien en jullie waren er destijds niet bij.” In de Peperstraat – recht tegenover het pakhuis op nummer 13, waarvandaan in de Tweede Wereldoorlog illegaal Het Parool werd verspreid – vinden opnames plaats voor de film Mijn beste vriendin Anne Frank. Het is de laatste opnamedag in Nederland, voordat de Nederlands-Hongaarse crew weer verkast naar Hongarije. Eerder geplande opnamen in Hongarije, in een nagebouwd concentratiekamp dat al voor twee andere films was gebruikt, moesten in maart worden afgebroken vanwege het coronavirus.

Het door Ben Sombogaart geregisseerde drama Mijn beste vriendin Anne Frank gaat over de vriendschap tussen Hannah Goslar (gespeeld door de 15-jarige Josephine Arendsen) en Anne Frank (de 17-jarige Aiko Beemsterboer, die eerder schitterde in Vechtmeisje). Door de onderduik verliezen de meisjes elkaar uit het oog, maar drie jaar later, vlak voor Annes dood, krijgen ze weer contact in Bergen-Belsen.

De scène die vandaag wordt opgenomen, speelt vlak voordat de Franks moeten onder­duiken. Hannah en Anne brengen Cissy van Marxveldts klassieker Joop ter Heul’s problemen terug naar Stella, een (fictieve) vriendin die in het script van Marian Batavier symbool staat voor de breuk met een aantal vriendinnen van Hannah en Anne. Zonder de oorlog hadden ze vriendinnen kunnen zijn, maar in de oorlog niet meer, omdat hun ouders zich aansloten bij de nazi’s, die geen Joodse vriendinnen duldden.

Duitse postzegel

Terwijl iedereen die niet op de set thuishoort de orders van de opnameleider opvolgt en zich uit de voeten maakt, komt Sombogaart onder een tentje vandaan, waar hij met zijn regieassistente de opnamen volgde – voor de veiligheid hangt er tussen de twee een plastic scherm. “We moeten het boek wel kunnen zien,” zegt hij tegen Arendsen, “maar je moet het ook weer niet té overdreven naar de camera draaien.” Hij pakt het boek uit haar handen en doet het voor. “Als je het zo doet, is het goed.”

De Hongaarse Barbara Kund – met mondkapje – werkt de make-up van Arendsen en Beemsterboer bij, haar collega Márk Károlyi, die eveneens een mondkapje draagt, plukt nog wat aan het haar van beide meisjes. Even later is alles en iedereen klaar voor de volgende take. “Stand-by voor opnamen,” roept de opnameleider. “Hou het stil… en actie!”

Hannah – geruite jurk, zachtblauw vest met Jodenster, witte kniekousen – en Anne – bloemetjesjurk, zalmroze vest met Jodenster, witte sokjes – lopen weer naar nummer 2. Van de ene kant worden ze gepasseerd door een jonge vrouw met een brief in haar hand (met Duitse postzegel, de duivel zit in de details), vanaf de andere kant fietst een heer voor de camera langs. “Die had je gister pas geleend,” zegt Anne. “Ja, maar papa zei dat ik ’m terug moest brengen.” “Waarom?” wil Anne weten. “Dat wilde hij niet zeggen,” riposteert Hannah. Ze haalt haar schouders erbij op; in de oorlog gebeuren er zoveel dingen die niemand haar wil uitleggen.

Steadicam

“We zijn gestopt,” zegt Sombogaart, nadat de meisjes giechelend zijn weggelopen. Hij kijkt vragend naar cameraman Jan Moeskops, die ook zijn vorige film Rafaël draaide. “Het is mooi zo,” zegt de cameraman. “Maar,” vervolgt hij tegen Beemsterboer, “het is nóg mooier als jij een heel klein stapje vooruit zet.”

“We doen hem nog een keer,” zegt Sombogaart dan. De vrouw met brief en de man met fiets nemen hun positie weer in, Arendsen krijgt een koek van een productiemedewerker, Beemsterboer neemt een slokje water en zet dan een stap naar voren. “Dat is net te veel,” zegt de cameraman, terwijl hij de enorme steadicam weer omgehangen krijgt. “Ja, zo is het goed.” Een paar minuten later heeft Hannah het boek voor de zoveelste keer door de brievenbus gedaan; ­Sombogaart steekt tevreden zijn duim omhoog. “Prima. We gaan even pauzeren.”

Het was de bedoeling dat distributeur Dutch FilmWorks Mijn beste vriendin Anne Frank op 15 oktober, 75 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, in de bioscopen zou uitbrengen, maar dat gaat door corona niet lukken. De wereldpremière staat nu gepland voor 2021. “De echte Hanneli Goslar belde eerder deze week vanuit Jeruzalem,” zegt Sombogaart. “Ze heeft ons op het hart gedrukt een beetje op te schieten. Ze wil de film graag zien, maar ze is al 91.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden